Agent Kim Reactivated (김부장)

‪(สายลับคิมกลับมาแล้ว)‬

‪(ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง‬ ‪และถ่ายทำนักแสดงเด็กภายใต้แนวทางปฏิบัติ)‬

‪(เทคโนโลยีเอไอถูกนำมาใช้‬ ‪ในส่วนหนึ่งของกระบวนการผลิต)‬

‪(จังหวัดฮัมกยองเหนือ เกาหลีเหนือ)‬

‪(ตอนที่ 4)‬

‪(บ้านเด็กกำพร้าคึมกัง)‬

‪ยินดีที่ได้รู้จัก‬

‪ฉันพันตรีรีอึงรยอง‬

‪แห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี‬

‪ได้ยินว่าพวกเธอเป็นนักเรียน‬

‪ที่ปราดเปรียวและแข็งแรงที่สุดในนี้‬

‪ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในบรรดาคนพวกนี้‬

‪และอยากเป็นสมาชิกสมาคมกีฬาแห่งสาธารณรัฐ‬

‪ก็ก้าวออกมาเลย‬

‪ถ้าผมได้เป็นสมาชิกสมาคม‬

‪ผมจะได้กินจนอิ่มท้องไหมครับ‬

‪แน่นอน‬

‪(นักปฏิวัติรุ่นเยาว์‬ ‪ของแนวคิดที่ยึดการเรียนรู้เป็นหัวใจสำคัญ)‬

‪ย้ายโต๊ะหน่อย‬

‪นายเป็นคนเดียวที่ผ่าน‬

‪บอกชื่อมา‬

‪พัคยองกวังครับ‬

‪พาเขาไปที่รถ‬

‪รับทราบครับ‬

‪หมอนั่นก็ผ่าน‬

‪นักรบของสาธารณรัฐ‬

‪ต้องอึดระดับนั้นแหละ‬

‪นี่‬

‪นายชื่ออะไร‬

‪คิม…‬

‪(ติดอาวุธด้วยจิตวิญญาณแห่งการปฏิวัติ)‬

‪ยืนตรง แถวตรง‬

‪พวกนายทุกคนได้เป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการ‬

‪ของหน่วยปฏิบัติการพิเศษ‬ ‪สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีแล้ว‬

‪เป้าหมายของเรา‬

‪คือการแทรกซึมเข้าไปในเกาหลีใต้‬

‪และนำหัวเจ้าหน้าที่ชั้นนำของพวกมัน‬ ‪กลับมาให้ได้‬

‪พาพวกเขาไปห้องทรมาน‬

‪- เราคือกองทัพประชาชน‬ ‪- เราคือกองทัพประชาชน‬

‪- และนักรบแห่งหน้าที่และความเชื่อมั่น…‬ ‪- และนักรบแห่งหน้าที่และความเชื่อมั่น…‬

‪หยุด‬

‪ยังเข้าใจว่าที่นี่คือสมาคมกีฬาอยู่อีกเหรอ‬

‪ที่นี่คือนรก‬

‪แกจะรอดและได้เป็นสายลับ‬

‪หรือไม่ก็ตายแล้วกลายเป็นอาหารหมู‬

‪ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง‬

‪หมายเลข 66‬

‪แกชื่ออะไร‬

‪ผมจำไม่ได้ครับ‬

‪หมายเลข 73‬

‪แกชื่ออะไร‬

‪คิม…‬

‪ผมรู้แค่ว่าผมนามสกุลคิม‬

‪ไอ้เวรนี่ยังไม่เข้าใจอีกสินะ‬

‪สัตว์ป่าไม่มีชื่อ‬

‪พวกแกทุกคนไม่มีชื่อหรือนามสกุล‬

‪เข้าใจไหม‬

‪ฉันถามว่าเข้าใจไหม‬

‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬ ‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬

‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬ ‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬

‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬ ‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬

‪- เร็วเข้า มานี่‬ ‪- ปกป้องด้วยชีวิต‬

‪เดี๋ยวนี้‬

‪เร็วเข้า‬

‪ให้มันดีๆ หน่อย‬

‪- เร็วเข้า‬ ‪- ไวกว่านี้อีก‬

‪เร็วเข้า!‬

‪ยิง‬

‪(ทำลายแผนการยั่วยุของหุ่นเชิดเกาหลีใต้)‬

‪พอได้‬

‪หมายเลข 66‬

‪สมเป็นนักรบที่เก่งที่สุดของสาธารณรัฐ‬

‪ทำได้ดีมาก‬

‪ฉันไม่ต้องการ‬

‪เอามันออกไป‬

‪ฉันไม่ได้ให้เพราะสงสาร‬

‪นายแพ้ฉันทุกวัน‬

‪ฉันก็เลยคิดว่าเป็นเพราะนายไม่ได้กินข้าว‬

‪ไปให้พ้น‬

‪อย่างน้อยเราก็มาจากบ้านเด็กกำพร้าเดียวกันนะ‬

‪เป็นสหายเหมือนกัน‬ ‪อย่าเอาศักดิ์ศรีมาขวางทางเลย‬

‪ไอ้สารเลว‬

‪แดกเข้าไปเองซะ‬

‪สองคนนั้นเอาอีกแล้ว หยุดพวกเขาที‬

‪- หยุดนะ‬ ‪- พอได้แล้ว‬

‪- เฮ้ย หยุดนะ‬ ‪- ปล่อยเขา‬

‪- หยุดได้แล้ว‬ ‪- ไอ้สารเลวนั่น‬

‪(ความพร้อมในการรบ เป็นหน้าที่ของการปฏิวัติ)‬

‪ต่อไป‬

‪(หมายเลข 85 หมายเลข 18 หมายเลข 44)‬

‪ปฏิบัติการนี้เป็นปฏิบัติการร่วม‬

‪จึงมีรางวัลตอบแทนที่ใหญ่กว่า‬

‪ทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วงให้ได้‬

‪และกลับบ้านเกิดมาในฐานะวีรชน‬

‪- เพื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี‬ ‪- เพื่อสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลี‬

‪(จังหวัดคังวอน สาธารณรัฐเกาหลี)‬

‪เดี๋ยวก่อน‬

‪พี่ชายของนายเป็นเจ้าหน้าที่ที่เก่งที่สุด‬

‪ที่หน่วยนี้เคยมีมา‬

‪แต่ระหว่างปฏิบัติภารกิจ‬

‪เขาถูกไอ้หนอนบ่อนไส้หักหลัง‬

‪และทำให้เขาต้องตาย‬

‪ไอ้หนอนบ่อนไส้จอมทรยศนั่น‬

‪ฆ่าสหายทุกคน‬

‪ขโมยหมายเลข 66 ของพี่ชายนาย‬

‪และกลายไปเป็นหมารับใช้ให้พวกเกาหลีใต้‬

‪พี่!‬

‪พี่‬

‪พี่‬

‪อย่าทิ้งฉันไปนะ‬

‪- พี่‬ ‪- รอพี่นะ‬

‪พี่จะประสบความสำเร็จแล้วกลับมาหานาย‬

‪นายต้องมีชีวิตรอดนะ‬

‪ต้องมีชีวิตรอดให้ได้ เข้าใจไหม‬

‪- รอพี่นะ คังซอง‬ ‪- พี่‬

‪พี่‬

‪พี่!‬

‪(สายลับคิมกลับมาแล้ว)‬

‪อยู่นี่เองสินะ‬

‪หมายเลข 66 ตัวปลอม‬

‪บ้าเอ๊ย‬

‪อย่าขยับ‬

‪ยกมือขึ้น‬

‪ยกมือขึ้น‬

‪วางปืนลง‬

‪โลกพัฒนาไปเยอะเลย‬

‪- เดี๋ยวก่อน‬ ‪- ทำไมคะ‬

‪นั่นไง เบาะแส‬

‪ช้าๆ‬

‪วางปืนลง‬

‪เอามือไว้บนหัว‬

‪คุกเข่า‬

‪บุคคลเด็ดขาดผู้มีพระคุณพวกนี้คือใครกันนะ‬

‪ผู้หญิงเป็นเพื่อนร่วมงานฉัน‬

‪ส่วนผู้ชาย…‬

‪เป็นเจ้าของร้านซักรีดแถวบ้านฉัน‬

‪อะไรนะ‬

‪คุณดูไม่แปลกใจเลย คงรู้อยู่แล้วสินะคะ‬

‪ผมคิดไว้แล้วว่าต้องมีคนจับตาดูอยู่รอบๆ‬

‪ยอมแพ้เถอะค่ะ‬

‪หมายเลข 66‬

‪พ่อมินจี‬

‪คุณละเมิดสัญญากับรัฐบาล‬

‪ยอมจำนนเถอะครับ‬

‪มินจี…‬

‪ถูกลักพาตัวไปครับ‬

‪ช่วยรอจนกว่าผมจะหาเธอเจอด้วย‬

‪ถ้าหาเจอแล้ว ผมจะเข้าไปมอบตัวด้วยตัวเอง‬

‪ผมสัญญาครับ‬

‪ไม่ เดี๋ยว…‬

‪พ่อมินจี‬

‪พ่อมินจี‬

‪ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ แผลหนักแค่ไหน‬

‪เสื้อกันกระสุน…‬

‪คิดว่าตายแล้วซะอีก‬

‪นี่ ช่วยพยุงหน่อย‬

‪รีบออกมาเลย เร็ว‬

‪ฉันเพิ่งถูกยิงนะ‬

‪อย่าสำออย‬

‪เกือบได้ไปปรโลกแล้ว‬

‪ขยันหาเรื่องจริงๆ นะ‬

‪ไปถูกยิงมาตั้งแต่เมื่อไหร่‬

‪ฮันซู มีชุดปฐมพยาบาลไหม‬

‪น่าจะอยู่ใต้เก้าอี้เบาะหลัง‬

‪ไปโรงพยาบาลกันเถอะ‬

‪ไม่เป็นไร แค่ถากๆ‬

‪ไปต่อเลย‬

‪ไปเถอะ‬

‪นายโดนยิงเข้าสีข้างนะเว้ย‬

‪โดนถากๆ แล้วถือว่าไม่โดนหรือไง‬

‪แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร‬

‪ตรงนี้ๆ จอดตรงนี้ด้วยครับ‬

‪ใช่ ตรงนี้แหละ‬

‪ตรงนี้แหละ ขอบคุณครับ‬

‪เฮ้ย!‬

‪เฮ้ย!‬

‪เลือดหยุดไหลแล้วเหรอ‬

‪สต๊อป!‬

‪ไม่นะ‬

‪เกิดอะไรขึ้น‬

‪ไอ้เพี้ยนนั่น‬

‪หน็อย ไอ้…‬

‪ฉันเกือบตายแล้วนะเว้ย!‬

‪เป็นกวางน้ำหรือไงวะนั่น‬

‪- โดนนิดนึงนะเว้ย รู้สึกได้เลย‬ ‪- จู่ๆ โผล่มาจากไหนวะ‬

‪ให้ฉันพูดก่อน นี่‬

‪เกิดอะไรขึ้น มินจีเป็นอะไรไป มินจีอยู่ไหน‬

‪ฝีมือไอ้ชั่วที่ไหน‬

‪พวกมันเป็นใคร‬

‪ไอ้หน้าไหน…‬

‪ไอ้หน้าไหนมันกล้าดี‬

‪พวกมันตายแน่‬

‪เฮ้ย‬

‪- นี่ ฉันพังไอ้นี่ได้ไหม‬ ‪- เบาๆ หน่อยสิวะ‬

‪โธ่เว้ย!‬

‪ไม่เป็นไร มีสมาธินะ‬

‪เป็นอะไรไหม ฮะ‬

‪นายเป็น…‬

‪เฮ้ย!‬

‪นายโดนเล่นแล้วเหรอ‬