Chemical Hearts

ไม่มีวัยไหนมีชีวิตชีวา เท่าวัยรุ่นอีกแล้ว

สมองของเราเต็มไปด้วยสารเคมี

ที่ทำให้ชีวิตเรากลายเป็น เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่ได้

เอลบเปรียบเหมือนรางวัลพูลิตเซอร์

คืนวันเสาร์ที่เงียบเหงา ยาวนานไม่รู้จบ

และคู่ทำแล็บของคุณ ก็กลายเป็นคู่แท้ในชีวิตจริง

แต่ถึงผมจะขึ้นปีสุดท้ายแล้ว

ก็ไม่มีเรื่องน่าสนใจหรือน่าทึ่ง

เกิดขึ้นในชีวิตเลย

ผมรู้สึกขอบคุณที่ได้เกิดมานะ

มีเพื่อนที่สนิททั้งสองคน

ใจเย็น นายทำได้

มีพ่อแม่ที่เจอกัน

และตกหลุมรักกันตอนอายุเท่าผม

และงานเขียนของผม

การเขียนเป็นสิ่งที่ผมหลงใหลมาเสมอ

ผมเลยพยายามอย่างหนักเพื่อเป็น

หัวหน้าบ.ก. ของ หนังสือพิมพ์โรงเรียน

ผมอยากมีพื้นที่ที่ได้แสดงตัวตน

และมุมมองของผมต่อโลก

แต่มีพื้นที่ไปก็เท่านั้น

ถ้าไม่มีเรื่องที่จะพูดออกไป

ซึ่งผมเองไม่มี

ผมไม่มีเรื่องที่ควรค่าให้เขียน เกิดขึ้นในชีวิตเลย

แต่แล้ววันที่หนังสือพิมพ์ เปิดรับบ.ก.

ก็มีเรื่องให้เขียนสักที

เคมิเคิลฮาร์ดส

ไงทุกคน ขอบคุณที่มานะ

- เข้ามาสิ - พร้อมกันเหรอครับ

ใช่ เข้ามาพร้อมกันแหละดีแล้ว

เกรซเพิ่งย้ายมาจากอีสต์รีเวอร์

เธอเขียนบทความ ลงหนังสือพิมพ์มาสองปี

เธอทั้งคู่เขียนงานได้ลึก กว่าคนอื่นที่อายุเท่ากัน

เพราะเหตุนี้ ครูเลยคิดว่าทั้งสองคน

ต้องเป็นบ.ก. ร่วมที่ทรงพลังมากแน่ๆ

- ไม่ค่ะ - ไงนะครับ

ว่าไงนะ

หนูไม่อยากเป็นบ.ก. ค่ะ

ขอบคุณนะคะ

เฮ้

- ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ - ไงนะ

ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ

- นายจะสนทำไม - อะไรนะ

นายจะสนใจทำไม

ก็ไม่นะ แต่มันเป็นโอกาสดี สำหรับนักเขียนนี่

ฉันแค่ไม่เข้าใจทำไมเธอถึงไม่ทำ

โอเค อย่าเก็บไปคิดจนอดนอนล่ะ

ซวยละ

อะไร

ฉันตกรถน่ะ

เดินไปไม่ได้เหรอ

คือเดินไปได้ แต่มันไกล

ก็เลยต้องขึ้นรถกลับ

ตรงนั้นบ้านฉัน

ฉันมีรถ

ถ้านายโอเค ฉันไปส่งได้นะ

ได้เหรอ

ขอบใจนะ

แล้วเธอชอบเนราดาเหรอ

เนรูดา

ฉันเคยอ่านงานเขาแค่บทเดียว

แต่ฉันว่ามันสวยงามมากเลย

จริงเหรอ

ใช่ เธอว่าไม่เหรอ

เปล่า แต่คนมักจะพูดแบบนั้น

เวลาอ่านบทกวีแล้วไม่เข้าใจ

อ่านให้จบ

แล้วบอกด้วยว่า ยังคิดแบบเดิมหรือเปล่า

บ้านสวยแฮะ

มีรถแล้วทำไมเดินไปโรงเรียนล่ะ

ฉันไม่ชอบขับรถ

นายมีใบขับขี่ไหม

มี

เพลงเพราะนะ

นายอยู่บ้านแบบนี้ แต่ไม่มีรถขับเนี่ยนะ

เกรดฉันคงยังสูงไม่พอได้รถมั้ง

ขอบใจมากนะ

ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ

โอเค

- เฮนรี่ - ว่าไงซัดส์

พี่เพิ่งกลับมาเหรอ

เปล่า กำลังจะไป

สายแล้ว

แล้วสาวคนนั้นใคร

- สาวไหน - คนที่ขับพาเฮนรี่กลับบ้าน

มีสาวขับรถกลับบ้านเหรอ

เธอจอดรถไว้ที่นี่แล้วเดินกลับ

หนีไป

อืม แล้วเมื่อไหร่ พี่จะย้ายกลับไปนะ

ช่างพี่เขาเถอะ

พี่ลูกประกาศศึกกับความรัก

ไม่ค่ะ กับไอ้พวกนอกใจต่างหาก

- วันนี้จะไปเจอเขาไหม - ให้ตายสิ

เขาเป็นอาจารย์หมอนะแม่

วันนี้ได้เจอเขาหลายหนแน่

ว่าแต่เปิดเรียนวันแรกเป็นไงบ้าง

ดีครับ ก็ดี

ลูกได้หรือเปล่า

- ทำได้แล้ว - เก่งมาก

ยินดีด้วยลูกรัก

เก่งมากลูก

ต้องไปแล้ว รักทุกคนนะ

แล้วสาวคนนั้นใคร

(เกรซ ทาวน์ อีสต์ริเวอร์ นิวเจอร์ซีย์)

"ฉันมิได้รักเธอเพราะ เธอเหมือนดั่งกุหลาบงาม

หรือบุษราคัม หรือลูกศรเพลิงที่พวยพุ่ง

ฉันรักเธอดั่งรักสิ่งในมุมมืด

ซ่อนเร้น ในร่มเงาและจิตวิญญาณ"

"ในร่มเงาและจิตวิญญาณ"

"ฉันรักเธอดั่งพฤกษาที่มิผลิดอก

ทว่าเก็บซ่อนแสงงาม

ของบุปผาไว้ภายใน"

"ด้วยรักเธอ สู่ส่วนลึกในใจฉัน"

"ช่างหอมรัญจวน แผ่ซ่านจากผืนดิน

ฉันรักเธอโดยมิรู้ว่าเหตุใด เมื่อไหร่ หรือที่ไหน

ฉันรักเธออย่างซื่อตรง ไร้ซึ่งทิฐิหรือความซับซ้อนใด

แม้ไร้ซึ่งเธอหรือตัวฉัน

แนบใกล้ ดั่งมือเธอบนอกฉันคือมือฉัน"

"แนบใกล้ ดั่งมือเธอบนอกฉันคือมือฉัน

แนบใกล้ ดั่งดวงตาเธอหลับฝัน ฉันหลับตาม"

ครูไม่รู้ว่าเธอคุยอะไรกัน

- แต่มันได้ผล - อะไรครับ

ครูว่าทำหนังสือพิมพ์จะดีต่อเธอแน่ๆ

เราจะทำสี่ฉบับ

ฉบับแรกเดือนพฤศจิกายน ฉบับสุดท้ายเดือนมิถุนายน

สามฉบับแรก จะเป็นหัวข้อรวมทั่วๆ ไป

เจาะข่าวร้อน กีฬา สารคดี แนวๆ นี้

แต่ฉบับสุดท้าย เราจะเขียนอะไรเจ๋งๆ กัน

เฮนรี่หัวหน้าทีม จะช่วยเลือกหัวข้อให้

และพวกเธอมีอิสระ ในการเขียนหัวข้อนั้นเต็มที่

เท่าที่เห็นสมควร

ฉบับสุดท้ายนี้ จะเป็นมรดกจากรุ่นเธอ

เป็นโอกาสส่งต่อความรู้ที่มีค่า

ให้กับนักเรียนรุ่นน้อง

ครูไม่ได้พูดถึงแค่ช่วงเวลาสี่ปี

ที่พวกเธอใช้ไปภายในตึกนี้

ครูพูดถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น

ครูพูดถึงเวลาทั้งหมด 17 ปี ที่เธอเกิดมาบนโลกนี้

สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด เกรซย้ายมาเรียนกับเรา

จากโรงเรียนข้างเคียง โรงเรียนอีสต์รีเวอร์

และจะช่วยเฮนรี่เรื่องงานบ.ก. ต่างๆ

นี่คือฉบับสุดท้ายที่ไคล์และทีม

ตีพิมพ์เมื่อปีที่แล้ว

ขอโทษนะคะ แต่ไคล์ห่วยจัง

สร้างสรรค์เหลือเกิน ลา

คือ โอเค...

ฉบับสุดท้ายของปีที่แล้วแย่จริงค่ะ

เอาล่ะ

คือฉันอยากรู้ว่าเธอคิดยังไง...

ฉันไม่เขียน

ถ้านายอยากเขียนอะไร ก็เขียนเองได้เลย

ฉันจะช่วยเรื่องการตรวจแก้ ออกแบบรูปเล่ม และ...

ฉันดูเรื่องออกแบบเอง

งั้นก็ทุกอย่างนอกจากเรื่องออกแบบ

แต่ฉันไม่เขียน

ฉันจะเป็นผู้ช่วยบ.ก.

เพราะนายทุ่มเทอย่างหนักเพื่องานนี้

ดังนั้น มันควรเป็นของนาย

เหมือนโคร่าจะปลื้มเธออีกแล้วนะ

เธอเป็นอะไรก็ไม่รู้

เธอชอบเหล่ฉัน ขำกับมุกฉันตลอด

เหมือนมีหลุมอากาศ

เชื่อมเราเข้าด้วยกัน และมีมาร์ชเมลโลว์

เยลลี่หมี หมากฝรั่ง กากเพชรวิบวับ

เหมือนว่าถ้าฉันกินมัน

ฉันจะตกลงหลุมเหมือนปีที่แล้ว ไม่ได้นะ

เปรียบซะน่ารัก

ขอบคุณ ดีใจจัง

- เกรซ - เฮนการ์ด

- รถมาแล้วนะ - เฮนการ์ด

ฉันยังไม่มีโอกาสบอกเธอเลย

ฉันอ่านกลอนจบแล้วนะ

แล้วก็...

ฉันยังคิดว่ามันสวยงามนะ

แต่ไม่ใช่ในแบบที่เห็นทั่วๆ ไป

ฉันคิดว่ามัน

คล้ายๆ อย่างในกลอน

ความรักของเนรูดา ที่มีต่อเธอไม่ได้เหมือน...

แสงอาทิตย์ กุหลาบ ที่ใช้กันเกลื่อน

แต่มันมาจากข้อบกพร่องของเธอ

และความไม่สมบูรณ์แบบ เหมือนมุมมืด

- เฮนการ์ด - มันมาจาก...

มาได้แล้ว พ่อนักรัก

ฉันว่ามาจากตัวตนที่เธอสามารถเป็นได้

ไม่ใช่จากสิ่งที่เธอเป็น

ไม่รู้สิ

สวยงามในแบบนั้นน่ะ

นายจะตกรถอีกแล้วนะ

เห็นนะจ๊ะ

เขาทำอะไรน่ะ

เธอไปส่งฉันอีกรอบได้ไหม

ได้สิ

ขอบคุณที่ให้ฉันขับรถกลับบ้านอีกนะ

เธอจะไปที่ไหน ไปเพราะเหตุใด

ตัวตนเธอเป็นแบบไหน เธอรู้สึกอย่างไร

เพื่อมองเธอ ฉันจึงหันไป เพื่อได้รู้จักเธอ ฉันยอมมอดไหม้

โอเค

- บาย - ให้ตาย

- เธอฮ็อตเป็นบ้าตอนพูดสเปน - ไม่เข้าไปทักเหรอ

ทักทำไม เดี๋ยวเธอเทฉันอีก