In the Shadow of the Towers: Stuyvesant High on 9/11
Download Thai Subtitle
Release info
Tags
Thai subtitle preview
The first 200 lines.
"วันที่ 11 กันยายน"
"ผมกำลังเรียนปีสุดท้าย ที่โรงเรียนมัธยมปลายสไตวีเซนต์"
"ห่างจากเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ สี่หรือห้าช่วงตึก"
"โรงเรียนมัธยมปลายสไตวีเซนต์"
ผมอายุ 13
ตอนนั้นฉันน่าจะอายุ 15
ฉันอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย
"เราเพิ่งเปิดเรียนได้ สองหรือสามวัน"
เราคุยกันอยู่ในห้อง รอหนังสือเรียน
แล้วก็เกิดความวุ่นวายยกใหญ่
"มันเหนือจริงมาก"
"รู้สึกเหมือนอยู่ในหนังเลย"
มองเห็นแต่เศษซากกับควัน
"ผมกลัวมาก"
"รู้สึกเหมือนชีวิตอยู่ในอันตราย"
"เราอยู่ที่นั่น แต่ผมว่า"
คนไม่ค่อยพูดถึงว่ามีเด็ก อยู่ในเหตุการณ์ด้วย
"เราได้เป็นพยาน ในเหตุประวัติศาสตร์"
แต่พอมองย้อนกลับไป เราก็กลายเป็น
เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ด้วย
"ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดในวันนั้น"
"เมืองถูกจู่โจม วิถีชีวิตถูกรุกราน"
"เพราะผมโตขึ้นมาที่นี่"
มีเมืองนิวยอร์ก เป็นเหมือนบ้านอุปถัมภ์
"เลยรู้สึกเจ็บลึกมาก"
"นี่คือนิวยอร์ก ที่นี่คือบ้าน"
"โรงเรียนมัธยมปลายสไตวีเซนต์"
"การได้เรียนที่สไตวีเซนต์ ถือเป็นฝันของพวกเราส่วนใหญ่"
"เด็กครอบครัวผู้อพยพ เติบโตมาในชานเมือง"
การได้เข้าโรงเรียนชั้นนำ
เป็นสิ่งที่เราหวังและคาดไว้
- "โมฮัมหมัด เฮก" - ตั้งแต่เรายังเด็ก
"การจะได้เข้าเรียนสไตวีเซนต์"
"คุณต้องสอบ เหมือนสอบวัดระดับ"
และผมเป็นเด็กที่ทะเยอทะยาน
- "ฮิมานชู ซูรี" - มุ่งมั่น เก่งวิชาการ
"พ่อฉันอยากให้ฉัน เข้าโรงเรียนคาทอลิก"
- "ลิซ โอคัลลาฮาน" - ครอบครัวฉันเป็นพวกคาทอลิกจ๋า
ฉันนามสกุลโอคัลลาฮาน
เราเป็นชาวไอริชคาทอลิก พ่อฉันเกือบไปบวชเป็นบาทหลวง
"แต่ฉันมีเป้าหมายที่ต่างออกไป"
พ่อแม่ผมอพยพมาจากบังกลาเทศ
"มาช่วงต้นยุค 70"
"พ่อแม่เติบโตมาในหมู่บ้านเล็ก ๆ"
"โดยเฉพาะพ่อ เขาโตมาใน"
"หมู่บ้านที่แต่ละบ้านมีห้องเดียว ได้เรียนหนังสือ"
"ได้ย้ายไปอยู่ในเมืองและในที่สุด"
"ก็เดินทางมาอเมริกา"
ผมนึกออกเลยว่ามันเป็นความใฝ่ฝัน
พ่อแม่เชื่อในความฝันอเมริกัน
"ที่ที่กอบโกยเงินทองได้ง่าย"
"ทิ้งทุกอย่างไว้ แล้วมาสร้างอนาคตที่นี่"
"ผมเกิดที่ยูเครน"
"พ่อแม่ผมเกิดในเคียฟ"
และเรามาอเมริกา
- "อิลยา เฟลด์ชิรอฟ" - ในปี 1991
อเมริกาเป็นประเทศบุญธรรมของผม
"มันรับเราเข้ามา ดีกับเรามาก"
"ในที่สุด เพราะเป็น ดินแดนแห่งโอกาส"
"ผมได้เรียนที่สไตวีเซนต์"
"ได้มีอนาคตไกล"
"ทั้งหมดเป็นเพราะอเมริกา"
ที่ยูเครน เรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้
"ผมโตที่บรูคลิน"
"เราเพิ่งย้ายจากคราวน์ไฮท์ส ไปเบดสไต"
แม้ผมออกจะวิตกที่ต้องส่งผม
ไปเรียนในแมนฮัตตัน แต่ผมก็แบบ
- "คาร์ลอส วิลเลียมส์" - ผมได้เรียนสไตวีเซนต์นะ
"ฉันมาไกล จากบรองซ์"
"ทั้งที่ไม่รู้ว่านักเรียนกี่คน"
ต้องเดินทางไปโรงเรียนชั่วโมงครึ่ง ตอนอายุ 15 ปี
- "แคเทอรีน ชเว" - การไปเรียนจากด้านเหนือสุด
ฉันอยู่ทางตอนเหนือของบรองซ์
"ตัดผ่านลงใต้"
"ผ่านแมนฮัตตันทั้งเขต"
"แต่ฉันมีความทะเยอทะยานมาก"
"มีทัศนคติแบบ 'ฉันจะทำวันนี้ให้เต็มที่'"
และแมนฮัตตันดูเป็นสถานที่พิเศษ
และเป็นที่ที่น่าอยู่
"วันนั้นเป็นวันแดดจ้า"
ส่วนใหญ่วันที่เราต้องไปโรงเรียน
เราจะตื่นตั้งตีห้าครึ่ง ตื่นเช้ามาก
"สัปดาห์แรกที่มาโรงเรียน ผมตื่นเต้นสุด ๆ"
"รอให้ปีสุดท้ายเริ่ม"
- "ไมเคิล โวเกิล" - ผมอยู่ในบรูคลินทางใต้
ห่างจากรถไฟใต้ดิน ที่ใกล้ที่สุด 15 นาที
ผมเลยขึ้นรถเมล์ด่วนทุกวัน
ผมไปกับเพื่อนสองคน ทำงี้ตลอด
เพราะเราอยากนั่งรถไฟด้วยกัน
"มีศูนย์การค้าอยู่ตรงนั้น"
"ตอนเราออกจากสถานีรถไฟ"
"เดินผ่านศูนย์การค้าทุกวัน"
"แล้วออกมาใต้ตึกแฝดเลย"
รถบัสเคยจอดที่เซนจูรี่ 21
อยู่หน้าตึกเลย
"ผมเดินจากที่นั่น ไปโรงเรียนทุกเช้า"
"โรงเรียนมัธยมปลายสไตวีเซนต์"
"โรงเรียนเราไม่เหมือนใคร"
"สูงสิบชั้น มีนักเรียนเยอะมาก"
เพราะงั้นในแง่หนึ่ง โรงเรียนเราก็เจ๋งใช้ได้อยู่นะ
"มันเป็นการเปลี่ยนแปลง ครั้งใหญ่อยู่แล้ว"
"ที่ได้ไปเรียนในเมือง"
และผมตื่นเต้นมาก
- "ทาเรช บาทรา" - ตื่นเต้นจริง ๆ
"ตอนเริ่มเรียนที่สไตวีเซนต์ ผมอายุประมาณ 13 ปี"
"เป็นช่วงเวลา ที่น่าสนใจสำหรับเด็ก"
อินเทอร์เน็ตเพิ่งเข้ามา
เราเพิ่งเริ่มแชตกัน
ไม่มีใครมีโทรศัพท์มือถือ
"ยังไม่มีใครส่งข้อความหากัน"
น่าจะเป็นเปิดเทอมอาทิตย์แรก หรืออาทิตย์ที่สอง
ก่อนจะได้หนังสือ ก่อนที่จะปรับตัวเข้ากับตารางเรียน
"รู้สึกเหมือนวันอื่น ๆ นะ"
"วิชาแรกของผมคือคณิตศาสตร์"
ผมเรียนคณิตอยู่ มองออกไปนอกหน้าต่าง
"แล้วผมก็มองไปที่อาคารเหนือ"
"ตอนที่เห็นการระเบิด"
ผมเห็นบางอย่างทะลุเข้าไปในตึก แล้วก็เกิดระเบิด
ทันทีที่เกิดเหตุระเบิด
ผมก็มีปฏิกิริยา ผมตะโกนแล้วพูดว่า "พระเจ้าช่วย"
เสียงดังมาก จนทั้งห้องหันมามอง
"ผมเห็นเครื่องบินชนอาคารเหนือ"
ผมจำได้ว่าถามคนอื่นว่า "ขีปนาวุธหรือเปล่า"
ทางนั้นก็บอกว่า "เปล่า เป็นเครื่องบิน"
แล้วผมก็แบบ "ไม่ นั่นไม่สมเหตุสมผลเลย"
"มีคนยิงขีปนาวุธ"
"ใส่เวิลด์เทรดเซนเตอร์เหรอ"
แล้วเขาก็พูดว่า "ไม่ ฉันเห็นหาง"
ผมเลยตระหนักว่า ผมเองก็เห็นหางเครื่อง
"ตอนที่เครื่องบินลำแรกชน"
มันฟังดูเหมือนเสียงรถขยะกำลังถอย
และคนขับคงไม่เห็น
เลยถอยไปชนถังดังปัง
เสียงมันเป็นแบบนั้น
"พระเจ้า ฉันลืมชื่อเขา"
"เป็นครูสอนภาษาสเปนที่น่ารักมาก"
"แต่จำได้ว่าเขามีผมหยิก สีดำ แซมหงอก"
"และเขาพูดจานุ่มนวลมาก"
"เขาชอบพูดว่า 'เอาล่ะ สาว ๆ'"
เขาจะพูดแบบนั้นก่อนเริ่มสอน
และฉันจำได้ว่าความอ่อนโยน
บนหน้าเขาหายวับไปเลย ตอนได้ยินเสียงนั้น
เพื่อนร่วมชั้นทุกคนวิ่งไปที่หน้าต่าง
ครูของเราวิ่งไปที่หน้าต่าง
และเราทุกคนเงยหน้าดู ลูกไฟดวงนี้
"ที่พวยพุ่งออกมาจากตึก"
ผมกำลังดูทีวี มองออกไปนอกหน้าต่าง
สลับมองดูทีวี มองออกไปนอกหน้าต่าง
แล้วบังเอิญ ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง
แล้วเห็นเครื่องบินลำที่สอง
แล้วก็ดูทีวี แล้วมันก็ออกทีวี
อารมณ์มันโถมเข้ามาไม่ทันตั้งตัว
ว่ามันกำลังจะเกิดขึ้นอีก
ตอนนั้นทุกคนรู้แล้วว่า เป็นการโจมตีของผู้ก่อการร้าย
"พวกเขาส่งเรากลับห้องโฮมรูม"
"ผมจำได้ว่ามีเรื่องสับสนว่า"
"เราปลอดภัยกว่าในตึกหรือนอกตึก"
"เราเลยไม่ได้อพยพทันที"
"ทุกคนว้าวุ่น ตื่นเต้นไปหมด"
เป็นอะดรีนาลินจาก... แทบทุกคน
"และผมว่าผม... ไม่รู้สิ"
"ผมพูดสิ่งที่รู้สึกไม่ได้"
"เพราะมันรู้สึกเหมือน..."
ผมรู้สึกว่าตอนนั้น สมองผมยังประมวลผลไม่ได้
หลายคนพูดถึงความเข้าใจที่ตรงกัน
หลังจากเครื่องบินลำที่สองชนตึก ว่านี่เป็นความตั้งใจ
และนี่คือการโจมตีของผู้ก่อการร้าย
มันเป็นการก้าวกระโดดมาก จนฉันนึกไม่ออก
ขอบอกว่า "ก้าวกระโดด" เลย
แต่ตอนนั้นดูเป็นก้าวเล็ก ๆ
เครื่องบินสองลำ ชนเวิลด์เทรดเซนเตอร์เนี่ยนะ
ใจฉันโยงไปเรื่องนั้นไม่ถูกเลย
"พ่อแม่หรือคนในครอบครัว ของนักเรียนบางคน"
ทำงานในตึกนั้น
ผมมีลุงที่ทำงานอยู่ที่ชั้น 86
"ของอาคารใต้"
"ผมคิดถึงเขา ว่าเกิดอะไรขึ้น"
แล้วก็เห็นเศษซากร่วงจากตึก
"แล้วผมก็แบบ 'นั่นอะไรน่ะ อะไรหล่นลงมา'"
"อะไรร่วงจากตึกน่ะ"
"นั่นกระดาษเหรอ ใหญ่มากเลยนะ"
จนเรารู้ตัวว่ากำลังดูคนกระโดด
จากตึก ลงพื้น ที่พวกเขารู้สึกในตอนนั้น
ว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
"ฉันเห็นร่างคนหล่นลงมาจากฟ้า"
"จากตึกนั้น"
"เราแบบว่า 'เห็นนั่นไหม'"
ตอนแรกเราคิดว่ามันเป็นเก้าอี้
หรืออะไรบางอย่างหล่นจากฟ้า
และหลังจากนั้นเราก็คิดได้ว่า...
คงเป็นคนกระโดดออกมา
ทันทีที่ผมเห็น
สิ่งที่ผมเห็นคืออวัยวะ แขน ขา
ผมคิดว่าลุงของผม
กำลังร่วงลงมาจากตึกในตอนนั้น
ผมรู้สึกแบบนั้น ตอนนั้นผมสติแตกไปเลย
พวกเขาส่งเราไปเรียนคาบต่อไป
วิชานั้นยกเลิก พวกเขาเลยส่ง
ไปวิชาที่สอง
อะไรแบบนั้น แล้วผมมีเรียนพละ
In the Shadow of the Towers: Stuyvesant High on 9/11 subtitles in other languages
Comments
No comments yet. Be the first to leave one.