The first 200 lines.
มีคนอยู่สองประเภทที่วัน ๆ เอาแต่คิดฆ่าคน
พวกโรคจิตกับนักเขียนนิยายฆาตกรรม
ผมเป็นพวกประเภทที่ได้ค่าจ้างดีกว่า ผมคือใครเหรอ
ผมริค แคสเซิล
แคสเซิล แคสเซิล
ผมเนี่ยหล่อเหลือร้ายเลย ว่ามั้ย
นักเขียนทุกคนต้องการแรงบันดาลใจ และผมเจอของผมแล้ว
นักสืบเคท เบ็คเกตต์ค่ะ
เบ็คเกตต์
- เบ็คเกตต์เหรอ - ช่วยไปเรียกกำลังเสริมมาหน่อย
ต้องขอบคุณมิตรภาพที่แสนดีของผม กับนายกเทศมนตรี
ผมได้ร่วมงานกับเธอ
คุณว่าผมดูเหมือนฆาตกรเหรอ
ใช่ คุณฆ่าความอดทนของฉัน
เราจับฆาตกรด้วยกัน
- ฉันเกลียดคดีนี้ - ผมรู้ มันยอดเลยเนอะ
เขาหายไปไหนแล้ว ฉันไม่เห็นเขา มาเถอะ
นายเห็นเขามั้ย
นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ
แคสเซิล หมอบลงกับพื้น เดี๋ยวนี้
"สามวันก่อนหน้านี้"
ให้ตายสิ
พวกคุณจำลองเหตุการณ์คดี ฆาตกรรมตุ๊กตาล้มลุกอยู่เหรอ
วันนี้เป็นวันเริ่มฤดูใบไม้ร่วง
ใช่ ตามพ่อมดคนเก่งนี่บอก นี่เป็นวันเดียวของปีที่เราตั้งไข่ไก่ได้
พวกคุณไม่มีงานทำเหรอ
- ไม่มี - ไม่ ไม่มีเลย
งั้นตอนนี้มีแล้ว
เกือบลืม เรื่องไข่ที่ว่าน่ะเป็นแค่ตำนานปรัมปรา
ไม่จริง ปีก่อนผมเห็นแคสเซิลทำได้
นายเป็นบ้าอะไร
- เขายังไม่ติดต่อมาเหรอ - ยังเลย
คุณน่าจะลองโทรหาเขานะ
เขาบอกว่าจะกลับมา ตอนฤดูใบไม้ร่วง นี่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
เห็นชัดว่าเขาคงมีอะไรที่ดีกว่าทำ
เขาอาจยังไม่กลับจากแฮมป์ตัน อาจยังเขียนนิยายไม่เสร็จ
เบ็คเกตต์ค่ะ
ได้
พูดถึงตุ๊กตาล้มลุก
อาจมีคนพยายามจับเธอห้อยหัวก็ได้
เพราะยังไงวันนี้กลางวันกับกลางคืน ก็ยาวเท่ากัน
เธอไม่ได้ตายเพราะตกลงมาหรอก
แต่เหมือนโดนปืนยิงหลายนัดที่ลำตัวท่อนบน
ก่อนพุ่งหลาวลงจากหน้าต่าง
เหยื่อชื่อโคลอี้ วิทแมน
มีคนเดินถนนสองสามคนได้ยินเสียงปืน เห็นศพร่วงลงมาจากหน้าต่าง
แต่พอตำรวจมาถึง อะพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า
ไม่มีพนักงานเฝ้าประตูเข้าเวร
ไม่มีใครจำได้ว่าเห็นใครหนีจากที่เกิดเหตุ
โอเค ให้เจ้าหน้าที่เคาะประตูถามตามห้อง
ดูซิว่าเพื่อนบ้านคนอื่น ๆ เห็นอะไรอีกมั้ย
นั่นแคสเซิลนี่
"ร้านหนังสือ"
"ริชาร์ด แคสเซิล เร็ว ๆ นี้"
เขาเขียนหนังสือเล่มนั้นเสร็จแล้วสินะ
"ริชาร์ด แคสเซิล Naked Heat"
เขาน่ารักจังที่ส่งมาให้เราเล่มนึง
"พบนักเขียน ศุกร์นี้ หนึ่งทุ่ม"
- ดูเหมือนเขากลับมาในเมืองแล้ว - น่ารักชะมัดที่อุตส่าห์โทรมา
เอาล่ะ ทั้งคู่เลิกงอนแฟนของคุณซะที เพราะเรามีศพที่ถูกยิงจนพรุน
เรารู้อะไรเกี่ยวกับเหยื่อบ้าง
เธอมีแฟนแล้ว อีวาน เมอร์ฟีย์ เขากำลังเดินทางมา
ขึ้นไปข้างบน ดูซิว่าจะหาเบาะแสอะไรได้อีก
เขาหล่อเหลือร้ายจริง ๆ
ดูจากรอยกระเซ็นของเลือด เธอถอยห่างจากประตู
หลังโดนยิงด้วยกระสุนนัดแรก เธอพยายามหนี
แต่ไม่มีทางหนีนอกจากลงจากหน้าต่าง
เป็นปืนลำกล้องใหญ่
ยิงทะลุตัวเธอแล้วทำให้กระจกแตก
เธอเลยพุ่งหลาวลงไป
ดูเหมือนเธอกำลังจะออกนอกเมือง
ไม่ใช่การปล้น
ลองเช็กนี่ หาเนื้อเยื่อและรอยนิ้วมือ ถ้าเราโชคดี อาจมีการต่อสู้
- ได้ครับ เราจะจัดการให้ - ขอบคุณ
อีวาน แฟนของโคลอี้มาแล้ว
มีบางคนมาที่นี่และยิงเธอโดยไม่มีเหตุผลเหรอ
ปกติคดีแบบนี้มีเหตุผลเสมอ
คุณกับคุณวิทแมนคบกันมานานแค่ไหน
ราวหกเดือน
มีใครในชีวิตเธอที่มีแนวโน้มชอบความรุนแรงมั้ย
อาจเป็นคนที่เธอทะเลาะวิวาทด้วย
ไม่มี
ไม่ เธอ...
แย่สุดที่ผมเคยเห็นคือเธอไม่ข้ามทางม้าลาย
เธอทำอาชีพอะไรคะ
เธอเป็นครู เคยเป็นครูน่ะ
ทุกคนรักเธอ
- คืนนี้เธอจะไปค้างกับคุณรึเปล่า - เปล่า ทำไมครับ
- เธอเก็บกระเป๋าเหมือนจะไปค้างคืน - นั่นไม่น่าใช่นะ
พรุ่งนี้เธอมีสอน เธอไม่มีทางไปโดยไม่บอกกล่าว
ขอตัวนะคะ
เหยื่อถือนี่ไว้ในมือ กำแน่นมาก จนฉันเกือบมองไม่เห็น
นี่เป็นที่อยู่ในย่านไทรเบ็คก้า
อาจเป็นที่ที่เธอจะไปก็ได้
มีทางเดียวเท่านั้นที่จะรู้
ที่อยู่จดทะเบียนในนามของมายา ซานโทรี
อายุ 32 ปี ไม่เคยมีประวัติอาชญากรรม
ห้อง 417 ใช่มั้ย
- ใช่ - ใช่ ตรงนั้นไง
ประตูเปิดอยู่
- กรมตำรวจนิวยอร์ก - ยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้
- วางอาวุธลง - ยกมือขึ้น
ปืน
- แคสเซิล - เบ็คเกตต์
- คุณมาทำอะไรที่นี่ - ผม...
วางลง ๆ วางปืนลงสิ
- วางปืนลงเดี๋ยวนี้ วางลง เจ้าทึ่ม - เดี๋ยวนี้ วางปืนลง
- ไม่ ๆ ไม่เป็นไร - วางมันซะ เจ้าซื่อบื้อ
พวกคุณ ใจเย็น ๆ มันไม่ใช่อย่างที่เห็น
เห็นพูดยังงี้ทุกราย หันหลังมา
แคสเซิล หันหลังสิ
ริชาร์ด แคสเซิล คุณถูกจับข้อหาฆาตกรรม
"ยอดนักเขียนไขปมฆาตกรรม"
มีบางอย่างเปลี่ยนไป คุณตกแต่งมันใหม่เหรอ
คุณได้รับแจ้งเรื่องสิทธิ์แล้วใช่มั้ย คุณแคสเซิล
เอาจริงเหรอ
จะไม่ถามผมว่าหน้าร้อนเป็นไงเหรอ
คุณรู้ตัวใช่มั้ยว่าถูกจับข้อหาฆาตกรรม
ผมนึกว่าคุณชอบเล่นใส่กุญแจมือแรง ๆ เพื่อความสนุกซะอีก
คุณดูดีนะ
คุณก็ดูดี
- เหรอ - สำหรับฆาตกร
ทำไมคุณถึงได้ยัวะผมนัก
อาจเพราะเราพบคุณยืนอยู่เหนือศพ พร้อมกับปืนในมือ
ใช่ แต่ผมบอกแล้ว เธอตายก่อนผมไปถึงที่นั่น
ทำไมคุณไม่โทรมา
ผมกะโทรหาคุณอยู่
แต่คุณโผล่มาก่อนผมจะมีโอกาส
จริงเหรอ
งั้นทำไมเราถึงพบคุณ ในอะพาร์ตเมนต์ของเหยื่อล่ะ
เพราะเธอโทรหาผมน่ะสิ
คุณกับคุณซานโทรีคบหากันสินะ
ไม่ถึงกับเรียกว่าคบหากัน แต่ผมซื้อรูปปั้นจากเธอ
คุณนอนกับเธอรึเปล่า
- นั่นเกี่ยวข้องยังไง - แรงจูงใจ
- เปล่า ผมไม่ได้นอนกับเธอ - แน่ใจเหรอคะ
- สาวสวย... - ผมมีคนคบหาแล้ว
- กับใครล่ะ - นั่นลิปสติกสีใหม่เหรอ
- แคสเซิล - คุณก็รู้ดีกับว่าใคร
ฉันจะรู้ได้ไง ฉันไม่ได้เจอคุณมาหลายเดือน
ตั้งแต่นั้นมาคุณอาจคบหากับผู้หญิงนับไม่ถ้วน
- ฟังดูเหมือนหึงนะ - หึงคุณเดตกับเมียเก่าคนที่สอง
และเจ้าของสนพ.เหรอ บอกหน่อย
เธอบังคับให้คุณทำทุกอย่าง ตามกำหนดเส้นตายรึเปล่า
แล้วคุณล่ะ ยังคบหา กับแฟนตำรวจของคุณรึเปล่า
เขาชื่ออะไรนะ เดมมิ่งใช่มั้ย
- เลิกกันแล้วเหรอ - เหยื่อคนนี้ที่โทรหาคุณ
มีเรื่องอะไรเหรอ
เธอบอกว่ามีเรื่องเดือดร้อน และไปแจ้งตำรวจไม่ได้
ทำไมเธอถึงโทรหาคุณ
มายารู้ว่าผมมีความเกี่ยวพันกับคุณ
กับกรมตำรวจนิวยอร์ก เธอคิดว่าผมอาจช่วยได้
- ช่วยยังไง - เธอไม่ได้บอก
เธอแค่บอกให้ผมแวะมา พอผมไปถึง ประตูเปิดอยู่
อะพาร์ตเมนต์โดนค้น
เธอนอนตายอยู่บนเตียงและมีปืนตกอยู่บนพื้น
คุณซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญในที่เกิดเหตุนับไม่ถ้วน
ตัดสินใจหยิบอาวุธสังหารขึ้นมาเพื่ออะไร
ให้แน่ใจว่าเราได้รอยนิ้วมือของคุณเหรอ
คุณอาจไม่ทันฟังตรงที่ผมพูดว่าเธอโดนยิงตาย
ตอนผมได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ ผมนึกว่าคนที่ฆ่าเธอย้อนกลับมา
ผมเลยหยิบปืนขึ้นเพื่อป้องกันตัว ตอนนั้นดูเหมือนเป็นความคิดที่ดี
นั่นคือตอนที่คุณ เอสโปซิโต และแอนนี่ โอ๊กลีย์บุกเข้ามาทางประตู
- แอนนี่ โอ๊กลีย์เหรอ - นักสืบเอสโปซิโตแค่โต้ตอบ...
ผมเกือบยิงแคสเซิลน่ะ
- อะไร ก็เขามีปืนนี่ - น่าจะปล่อยให้นายยิงเขา
สมน้ำหน้าแล้วอยากไม่โทรมาเอง
เราควรไปที่เกิดเหตุเพื่อหาหลักฐาน
ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย ดูจากที่คุณกุเรื่องเป็นอาชีพน่ะ
เพราะคุณรู้จักผมดี
คุณรู้จักเธอมั้ย โคลอี้ วิทแมน เธอถูกยิงตาย
ที่อยู่ของเพื่อนคุณถูกพบในมือเธอหลังเธอโดนฆ่า
ฆาตกรรมอีกราย มันเชื่อมโยงกันยังไง
ฉันไม่รู้ คุณเป็นคนถือปืน คุณบอกฉันสิ
- เบ็คเกตต์ ขอคุยด้วยหน่อย - ไง ผู้กอง เป็นไงบ้าง
อะไรกัน คุณด้วยเหรอ ถามจริง ไม่เอาน่า พวกเรา
กองพิสูจน์หลักฐานพบกระสุน ที่บ้านของมายา ซานโทรี
และโคลอี้ วิทแมน
อาวุธที่ใช้ยิงเป็นจุด 45 ของแคสเซิลเป็นจุด 38
คงเป็นปืนที่เหยื่อไว้ใช้ป้องกันตัว ซึ่งหมายถึงแคสเซิลพูดความจริง
แต่ผมยินดีกักตัวเขาไว้ ถ้าคุณต้องการ
- คุณไปได้แล้ว - แค่นั้นเหรอ
กระสุนไม่ตรงกับปืนของคุณ คุณพ้นข้อกล่าวหา
ผม...
ต่อไปเราต้องทำยังไงล่ะ
ไม่ต้องทำ อย่างน้อยสำหรับคุณ คุณกลับบ้านไปซะ
เหยื่อสองคน คนนึงเป็นคนรู้จักของผม คุณไล่ผมกลับบ้านเหรอ
คุณเป็นพยาน แคสเซิล ฉันดึงคุณมาเกี่ยวข้องไม่ได้
- ผมเกี่ยวข้องแล้ว - แคสเซิล กลับบ้านไปซะ
กลับไปที่แฮมป์ตัน หาภรรยาเก่า ปาร์ตี้เปิดตัวนิยายของคุณ
ฉันมีงานต้องทำ
ผมทำอะไรผิดเหรอ
ลูกรัก สวัสดีจ้ะ
ต้องดูวิดีโอนี่ มันตลกสุด ๆ เลย
นกเพนกวินฟาดนกเพนกวินอีกตัว ลงในรูน้ำแข็ง หนูจะเปิดให้ดูค่ะ
ไว้ทีหลังละกัน
ลูกดูเหมือนโดนคนฟาดตกลงในรูน้ำแข็งไม่มีผิด
ผมแวะไปที่สน. มา
หนูนึกว่าพ่อจะไม่กลับไป จนหลังเดินสายโปรโมตหนังสือ
ใช่ ชะตาเล่นตลกน่ะ วันนี้คนที่พ่อรู้จักโดนฆาตกรรม
No comments yet. Be the first to leave one.