Running with Scissors

ผมชื่อออกัสติน เบอโรห์ส

จะเริ่มเล่ายังไงดีนะ สำหรับเรื่องที่แม่ทิ้งผม

และผมก็ทิ้งแม่น่ะ

บางทีน่าจะเริ่มด้วยช่วงที่ แม่กันไม่ให้ผมต้องไปโรงเรียน

เราผูกพันกันขนาดนั้นแน่ะ

ผมปลื้มแม่ผมขนาดหนัก

หวัดดีค่ะคุณมิม นี่ฉันเดียร์เดร เบอโรห์สนะคะ

วันนี้ออกัสตินคงไปเรียนไม่ได้ค่ะ

ผมลงครีมนวดผมหนักมือไปหน่อย

-แกอายผมแกน่ะค่ะ -ปาร์ตี้ด้วยฮะ

อีกทั้งต้องช่วยฉันจัดปาร์ตี้ด้วย

ขอบคุณค่ะ

แม่ก็ปลื้มผมน่าดูเหมือนกัน

เรื่องนั้นผมรู้ดี

คงไม่ต่างอะไรถ้าผมจะเริ่มตรงไหน

เพราะยังไงซะ คงไม่มีใครเชื่อผมอยู่แล้ว

ออกัสติน

จากเค้าโครงอนุทินเรื่องส่วนตัว

ตื่นเถอะ ตื่นเร็ว

ออกัสติน ตื่นลูก

ปี 1972

ช่วยแม่หน่อย

โอเค เทส เทส ได้ยินมั้ยนะ

"วัยเด็กได้ลาลับไป คงเหลืออะไรอยู่"

"อีกทั้งความเยาว์วัย"

"และความผูกพันต่อคนที่ฉันรัก พลันขาดสะบั้น"

"ความอาดูรนั้นสุดที่จะทนทาน"

"ความอาดูรได้สร้างโลกใหม่"

"และปลุกเร้าคนตายให้เดินไปกับฉัน"

"หมดสิ้นแล้ว"

"อนาคตดูเหมือนเลวร้าย"

"และเลือนลางอย่างลึกลับ"

"ฉันตระหนักดี"

"เหนืออื่นใด ที่ฉันจะคิดถึง"

"คือความเริดหรูของอนาคตทั้งหมด"

"ซึ่งทอดยาวตรงหน้าดุจถนนหลวง ซึ่งตัดผ่านกลางทะเลทราย"

"โดยมีไอร้อนเต้นระอุอยู่ยิบๆ"

"ฉันอาวรณ์สิ่งที่หายไป"

"และร่ำไห้ให้ตัวเอง"

เอาละ ทีนี้บอกแม่ตามตรง ฟังดูมีพลังมั้ย

มันกระตุ้นความรู้สึกมั้ย

เหมือนบทความที่ อ่านเจอในเดอะ นิวยอร์คเกอร์

ลูกคิดยังงั้นเหรอ

เดอะ นิวยอร์คเกอร์ ช่างเลือกจะตาย ไม่มียอมพิมพ์ซี้ซั้วหรอก

แต่ผมว่าพวกเขาต้องพิมพ์นี่แน่

เรื่องพี่สาวแม่ที่เป็นอัมพาตน่ะฮะ มันเยี่ยมออก

ก็ไม่แน่

นี่แม่เพิ่งได้รับจดหมายปฏิเสธจาก เดอะ เวอร์จิเนีย ควอเตอร์ลี่

แม่ก็กลุ้มนะ

แต่แน่นอนถ้า เดอะ นิวยอร์กเกอร์ตอบรับ บทกวีชิ้นนี้ ยายของลูกต้องเห็น

แม่ว่าเค้าต้องอึ้งแน่ๆ

แต่แม่จะไม่ท้อ เพราะปฏิกิริยาของเค้าหรอก

ออกัสติน

แม่ของลูกเกิดมาเพื่อจะ เป็นคนมีชื่อเสียงจ้ะ

ฉันต้องไปอ่านบทกวี ต้องแจกลายเซ็น บอกให้คุณถึงบ้าน 4 โมง นี่มันสี่ครึ่ง

-ผมมัวแต่รถติดอยู่ -เหลวไหล คุณพยายามจะทำลายฉัน

เล่นหมากฮอร์สมั้ยฮะพ่อ

เอาไว้ก่อนลูก พ่อปวดหลัง ไหนยังต้องตรวจรายงานพวกนิสิตอีก

ลูกออกไปเล่นข้างนอก กับหมาของลูกสักพักดีมั้ย

แต่ผมเซ็งมันฮะ วัน ๆ มันเอาแต่จะหลับ

มันแก่เกินแล้วฮะ

เทสต์ 1 2 3

ขอบคุณที่มาฟังผมอ่านบทกวีคืนนี้ฮะ

"วัยเด็กได้ลาลับไปแล้ว คงเหลืออะไรอยู่"

"เช่นเดียวกับความเยาว์วัย"

"และความผูกพันต่อคนที่รัก พลันขาดสะบั้น"

"ความอาดูรของฉันนั้นสุดที่จะทานทน"

"หมดสิ้นแล้ว"

"อนาคตฉันดูเหมือนจะเลวร้าย"

"และว่างเปล่า"

"ฉันตระหนักดี"

ขอบคุณ

พ่อไม่เข้าใจเลย

ผมขัดเหรียญเงินค่าขนมฮะ

ต้องต้มซะก่อนแล้วลงน้ำยาขัดเครื่องเงิน

เพื่ออะไร ออกัสติน

ผมชอบให้มันแวววาวฮะ

ลูกไม่เหมือนพ่อเอาซะเลยจริง ๆ

ผมเหมือนแม่ผมฮะ

ผมอยากเป็นคนพิเศษและมีชื่อเสียง

จะตัดใส่ไปงานศพเหรอฮะ

เปล่าจ้ะลูกรัก นี่สำหรับใส่ออกงานไงจ๊ะ ช่วยตัดด้ายหน่อย

แบบว่าแม่จะใส่ไปที่ใหญ่ ๆ โอ่อ่า

อย่างคาร์เนกี้ ฮอลล์

แม่จะใส่ชุดนี้

และยืนอยู่หน้าม่านกำมะหยี่สีดำ

จะระบุไว้ในสัญญาด้วย

ทุกคนจะได้ไม่ใส่ใจสิ่งอื่น นอกจากบทกวีของแม่

จดหมายฮะ

เดอะ นิวยอร์คเกอร์

ปี 1978

"และเมื่อตะวันทอแสง"

"แดฟโฟดิลก็ชูดอก"

"กลีบนั้นฉ่ำฝน"

"ทว่ามิชอกช้ำ"

"มันยิ้มอย่างมีชัย"

ใช้ได้มั้ยคะ เดียร์เดร

ฉันบรรจงเขียนตั้งนาน หลังจากมาที่นี่ครั้งสุดท้าย

คุณให้เขียนเรื่องที่รู้

ฉันชอบทำสวนเลยคิดว่า น่าจะเขียนถึงดินถึงแสงแดด

มันเห่ย เฟิร์น

มันอ่อนไหวเกิน ขาดความจริงใจในแง่อารมณ์

ไม่มีอะไรสักนิด ฟังแล้วเบื่อ

เธอเบื่อมั้ย คริสตี้

มันแบบว่าเรื่อย ๆ เปื่อย ๆ

เธอไม่ได้ใช้ สำนึกในแนวสร้างสรรค์ เฟิร์น

ที่รัก

ฉันเสียใจ เดียร์เดร

ฉันก็อยากเกิดแรงกระตุ้นแนวสร้างสรรค์ ฉันคิดว่านี่อาจใช่

แต่ คุณพูดถูก มันห่วยแตก

ถ้าแอน เซ็กส์ตั้นเขียนถึงดอกไม้ เฟิร์น บทกวีนั่นจะไม่เกี่ยวกับดอกไม้

ดอกไม้จะเฉาและเน่าเปื่อย

เค้าจะอุปมาอุปมัยเพื่อ บอกเล่าชีวิตคู่ที่เจ็บปวด เข้าใจมั้ย

จิตแพทย์ของเซ็กส์ตั้นยุให้ เขียนบทกวีระบายความคลั่งแค้น

แต่เซ็กส์ตั้นไม่ใช่แม่บ้าน เค้ามีพลังสร้างสรรค์ โอเคมั้ย

อาทิตย์ก่อนที่บอสตันคน 2 พันคน ยืนใจจดจ่อรอฟังเค้าอ่านบทกวี

นั่นละที่เรียกว่าพลัง นั่นคือสิ่งที่เธอต้องทำ เฟิร์น

เธอต้องสร้างพลัง โดยการระบายความโกรธเกรี้ยว

ฉันก็โกรธ

-สตีฟเห็นฉันเป็นของตาย -ผู้ชายอีกตามเคย

ขอโทษจริงๆ

เธอไม่จำเป็นต้องขอโทษ เฟิร์น

พยายามถ่ายเทความแค้น ให้กลายเป็นพลังในการสร้างงานศิลป์

ไหนใครจะอ่านต่อ

คริสตี้ เธอไม่สบตาฉัน

ฉันยังไม่ค่อยพร้อม

สาดมันลงหน้ากระดาษ สาวๆ

-คุณมันไอ้เผด็จการ -พระเจ้า

คุณอยากเห็นฉันเชือดข้อมือตัวเองใช่มั้ย

พยายามสงบสติซะบ้างสิ คุณประสาทใหญ่แล้วนะ

ชักจะประสาทใหญ่แล้ว

-ฉันประสาทเหรอ หาว่าฉันบ้าใช่มั้ย -ใช่

ไอ้ทุเรศเอ๊ย คุณมันกระด้างซะจน...

แยกไม่ออกว่า อะไรคือสร้างสรรค์อะไรคือบ้า

นี่มันฆ่ากันชัดๆ

ไม่มีใครคิดจะฆ่าคุณ เดียร์เดร

เรื่องนั้นคุณทำตัวคุณเองได้เก่งอยู่แล้ว

ไปตายซะไป๊ ฉันมันซวยจริง ๆ ที่ดันแต่งงานกับคุณ

เลิกทะเลาะกันเถอะครับ

นี่มันเรื่องของฉันกับพ่อแก พ่อแกเป็นคน...

ผมก็อยู่บ้านนี้นะแม่

ดูสารรูปดูหน้าตาคุณสิ แก่เป็นสองเท่าของอายุจริง

แค่ 45 แต่หน้ายังกับ 90

เงียบซะทีได้มั้ย

แน่นิ่งไปแล้ว

เปล่า เขาแค่กำลังเล่นเกมแหกตางี่เง่า ของเขาต่างหากล่ะ

ลุกขึ้น นอร์แมน

ลุกขึ้น นอร์แมน

อย่ามาทำสำออย

อย่าฆ่าแม่นะครับ

เขาไม่ฆ่าฉันหรอก

เขาอยากให้ฉันอึดอัดกับสภาพ โดนกดขี่จนฉันทนไม่ได้

ต้องเชือดคอตัวเองตายมากกว่า

ไปนอนซะไป ออกัสติน

พรุ่งนี้ลูกต้องไปเรียน

ผมไม่อยากไปเรียนนี่

ลูกต้องไป ออกัสติน

ขืนแกเกเรียนอีกแม่โดนจับแน่

ทำไมถึงเป็นครอบครัวปกติ แบบคนอื่นเขามั่งไม่ได้

ขอบคุณพระเจ้า

สวัสดี

เชิญเข้ามาค่ะ

ฉันหัวหมุนติ้ว ๆ รอให้คุณมาถึงไว ๆ

ใจเย็นได้แล้วคุณนายเบอโรห์ส

โอ ไม่ค่ะ เรียกเดียร์เดรเถอะ

นอร์แมนล่ะ เดียร์เดร

อ๋อเขา เมาสลบไปแล้ว

-งั้นเหรอ -คืนนี้ฉันกลัวสุดชีวิต

ทีแรกนึกว่าเขาคงฆ่าฉันแน่ คิดว่าไง ๆ คืนนี้ก็ไม่รอด

กาแฟสักถ้วยมั้ยคะ

ขอเปลี่ยนเป็นโบโลญญ่าสักชิ้น กับฮอร์สแรดิชดีกว่า

ช่วยทีพ่อหนุ่ม

ไม่ต้องกลุ้มเรื่องพ่อแม่เธอนะ รับรองเราคลี่คลายได้แน่

โชคดี

ฉันภาวนาขออย่าให้นอร์แมนสติแตก

ไม่งั้นสักวันเขามีหวังฆ่าเราแน่

พอที

พูดแบบนั้นต่อหน้าลูกได้ไง

ปลอบใจเขาสิ ไม่ใช่พูดให้กลัว

จริงด้วย

นั่นสิ แม่ขอโทษ ออกัสติน แม่หงุดหงิดไปนิดนึง

นั่งลง เดียร์เดร

ราตรีสวัสดิ์ ออกัสติน

เอาล่ะ

ผมมีคำถามจะถาม ถ้าหากคุณไม่เกี่ยงที่จะตอบ

มันอาจเป็นเรื่องส่วนตัว

แต่ผมในฐานะหมอจะเป็นผู้ตัดสินเอง

ไหน

ขีด...

ความกังวลของคุณ

คุณจะอธิบายยังไง

ฉันแบบว่าแทบคลั่ง

ฉันอารมณ์เสียสุด ๆ โกรธจนลมออกหู

ฉันรู้สึกเหมือนโดนกระตุกอารมณ์

อีกทั้งรู้สึกเหมือนสติจะขาดผึง

อธิบายลักษณะอุจจาระคุณซิ

สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในแง่ของ

รูปร่างรึความหนาแน่น ที่ผิดไปจากปกติบ้างรึเปล่า

จำเป็นเหรอ...

แบบว่า...ต้องพูดถึงเหรอ