Billy Crystal: 700 Sundays

ผมรักการแสดง

ตอนเด็กผมจะทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ยินเสียงหัวเราะ

ผมหมายถึงทุกอย่างจริงๆ นะ

ผมมักจะทำให้ลุงสุดหล่อและป้า ผู้ล้ำนำแฟชั่นหัวร่องอหายเสมอ

แต่ที่สำคัญเลยคือพ่อแม่ของผม

แม่ของผมและพ่อของผม

ผมชอบทำให้พวกเขาหัวเราะ

มันวิเศษ ที่เห็นพวกเขามีความสุข

นั่นคือจุดเริ่มต้น ของการเป็นดาวตลก

คุณทำให้พ่อแม่ของคุณหัวเราะ

นั่นมันก็นานมาแล้วนะ และทุกอย่างเริ่มต้นจากที่นี่

พ่อแม่ผมซื้อบ้านนี้ในปี 1953

แล้ววันหนึ่งบ้านนี้ ก็ไม่ใช่ของเราอีกต่อไป

ปี 2001 คือช่วงเวลาที่โหดร้ายสำหรับผม

ผมสูญเสียคนที่ผมรักไปหลายคน ท่ามกลางเหตุการณ์ 9/11

โดนยิง

เหมือนถูกโจ เฟรเชียร์ชก จนหายใจไม่ออก

การแสดงอย่างเดียวที่ผมทำได้ คือพูดไว้อาลัยให้กับคนที่ผมรัก

เมื่อคนตลกไม่รู้สึกว่า อยากตลกอีกแล้ว

นั่นคือช่วงเวลา ที่ยากลำบากเหลือเกิน

ปี 1960 โจล 6 ฟุต

ริป 5 ฟุต 10 นิ้วแล้วก็ลงมา

ผมเสียใจไม่เลิก พอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ผมหัวเราะครั้งแรกที่นี่ แล้วก็เริ่มคิดได้ว่า...

ถ้าได้ยินเสียงหัวเราะนั่น อีกครั้งก็ดีสิ

เหมือนที่ นักปรัชญาคนโปรดของผม

โยกี เบอร์ราเคยพูดไว้ว่า

เมื่อคุณเดินทางมาถึงทางแยก ก็ต้องเลือก

เรามีรถใหม่แล้ว

ไม่อยากเชื่อเลย

ผมคือเด็กผู้ชาย ที่มีความสุขที่สุดในโลก

เพราะเรามีรถใหม่คันแรก ของเราแล้ว

ผมไม่รู้หรอกว่ารถอะไร พ่อเรียกผมไปบอกว่า

บิลลี่ เรามีรถใหม่แล้ว เก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์

อย่าบอกใครนะว่าพ่อซื้อรถอะไร ให้ทุกคนไปยืนรออยู่หน้าบ้าน

เพราะพ่อจะขับรถใหม่นั่น มาที่บ้านตอนเที่ยง

ก่อนเที่ยงพี่ชาย 2 คนของผม แม่และผมก็ไปยืนอยู่ตรงนี้

เดากันใหญ่ว่าพ่อจะซื้อรถอะไร โจลเริ่มก่อนเลย

โจล พี่คนโตอายุ 15 จริงจังมาก ฟอร์ด แฟร์เลนแน่นอนเลย

ริปอายุ 11 ตอนนั้นอย่างเท่เลย

พูดว่าจะบ้ารึไง ต้อง เบลแอร์ เปิดประทุน

สีเทอร์คอยส์คาดขาวสิ

เบลแอร์ เปิดประทุน สีเทอร์คอยส์คาดขาว

แม่ของผมจินตนาการล้ำเลิศ หวังว่าพ่อจะรออีกปีนะ

เอ็ดเซลรุ่นใหม่ กำลังจะออกแล้ว

นั่นน่ะรถแห่งอนาคตเลยนะ

แล้วผมก็พูดแทรกขึ้นมา ผมพูดแทรกเสมอ

ถ้าคุณเป็นลูกคนเล็กสุดเตี้ยสุด สิ่งที่คุณต้องทำคือพูดแทรก

ตอนนั้นผม 9 ขวบ

พ่อบอกว่า ต้องเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์

แต่ถ้าพ่อซื้อรถคาดิลแล็คมาล่ะ

แล้วพ่อก็ขับรถใหม่เอี่ยม แล่นผ่าน

เหมือนถอยออกมาจากโชว์รูมรถ

พลีมัธ เบลวีเดียร์ ปี 1957 สีเทาบนล่าง

พ่อคิดอะไรบ้าบอของพ่อเนี่ย

นี่ไม่ใช่รถในฝัน ของพวกเราเลย

แต่แม่ก็พยายามปลอบเราว่า

ลูกจ๋า มันก็น่ารักดี

มีหางใหญ่ๆ มีระบบเกียร์แบบกดปุ่มด้วย"

มันเข้ามาแทนที่ รถคันเดียวในชีวิตที่ผมรู้จัก

ผมดีใจมาก ที่รถคันเก่าจากเราไป

เพราะมันเป็นรถที่น่าขายหน้ามาก

ตอนที่เราขับไปรอบๆ เมือง ตอนนั้นปี 1957 ใช่ไหม

รถใหม่เจ๋งๆ ออกมาเยอะ แต่ไม่

ครอบครัวคริสตัล ขับรถเก่าปี 1948

เชฟโรเลตคันใหญ่ๆ สีดำๆ ดูรถนี่สิ

นี่ไม่ใช่รถสำหรับครอบครัว มันคือรถที่โจรขับหนีตำรวจ

พวกเขายิงซันนี่ทิ้งกลางถนน

ในรถแบบนี้เลยนะ

ทำไมยังเก็บมันไว้ตั้งนาน มีเหตุผล 2 ข้อ

หนึ่ง เราไม่มีเงินพอ ซื้อรถอื่นได้

และสอง พ่อรักรถคันนี้มาก

พ่อดูแลรักษาอย่างดี ยามที่ใช้มัน

พามันออกไปขับทุกวัน

ตั้งชื่อให้มันด้วยนะ พ่อตั้งชื่อให้รถว่าเนลลี่

ผู้ชายมักตั้งชื่อรถ เป็นชื่อผู้หญิงใช่ไหม

แล้วก็คุยกับรถด้วยนะ

เหมือนรถเป็นผู้หญิง

ยิ่งตอนเช้า ไม่เอาน่า ที่รัก นอนคว่ำสิจ๊ะ

บั้นปลายชีวิตของเนลลี่ ที่อยู่กับเรา

รถเริ่มไม่สบาย เป็นโรคหัวเทียนบอด

น่าเศร้าเหลือเกิน คุณคงอยากดับเครื่องมากกว่า

หลังจากสตาร์ท เนลลี่จะดังกุกกักๆ

เหมือนหญิงแก่ เถียงสู้จนจะขาดใจ

ไม่นะ ไม่ๆ ๆ ไม่ใช่ฉันคุณต่างหากล่ะ

ไม่ใช่ฉันๆ คุณนั่นแหละ ไม่ใช่ฉันๆ คุณนั่นแหละ

คุณนั่นแหละๆ ๆ ๆ

ไปตายเลยไป

ในที่สุดเราก็ได้รถใหม่ เราเอาออกไปขับฉลองกัน

ที่ไหน ที่ชาวยิวจะออกไปฉลองกัน

ร้านอาหารจีนไงล่ะ

ร้านของเราอยู่ในเมือง ชื่อว่าหวิงลู

พ่อเริ่มมึนนิดๆ

เพราะดื่มว็อดก้ากิ๊บสัน สุดโปรดไป 2-3 แก้ว

ทุกครั้งที่คุณลูเดินผ่าน

พ่อจะถามว่า เป็นยังไงบ้าง ลู

แล้วก็หัวเราะเสียงดังกับมุกตัวเอง คุณลูก็จะบ่นว่า โธ่ ไอ้เวรเอ๊ย

รถพลีมัธ เบลวีเดียร์สีเทา

จอดสะท้อนเป็นประกาย กับไฟข้างถนนอยู่ข้างนอก

สีเทาเลอค่าที่สุด ในแบบพลีมัธ เบลวีเดียร์

ตอนนั้น เรามีความสุขที่สุดในชีวิต

เพราะเราเพิ่งได้รถใหม่มา

เราไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อน

ช่างเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุด

สำหรับเหตุการณ์เลวร้าย ที่จะเกิดขึ้น

บิ๊กจอห์น อเมนโต มาเฟียของเมืองเรา

เป็นพวกแก๊งสเตอร์ น่ากลัวมาก

เขาคือลู กาบรอสซีสำหรับเรา

เราไม่เคยนึกคิดมาก่อนว่า

บิ๊ก จอห์นจะเข้ามา มีบทบาทในชีวิตเรา

เขาเมาในขณะที่กำลังขับรถใหม่

ลินคอล์น คอนติเนลตัล รุ่นต่อต้านยิวปี 1957

เขาขับเสียงดัง เข้ามาในปาร์ค อเวนิว

หักเลี้ยวพุ่งชนท้ายเบลวีเดียร์

รถเราพุ่งชนรถที่อยู่ข้างหน้า ทำให้รถใหม่ของเราหดลง

เหลือแค่พลีมัธเบล...สีเทา ปี 1957

วันรุ่งขึ้นเศษเหล็กชิ้นนี้ ก็อยู่หน้าบ้านเรา

ที่ 549 อีสต์ ปาร์ค อเวนิว

ในลองบีช ลองไอส์แลนด์ นิวยอร์ก

นั่นคือเมืองเกิดของผม

ตอนนั้นลองบีช เป็นเมืองชายทะเลเงียบๆ เล็กๆ

หน้าหนาว มีคนอยู่แค่หมื่นคนได้

พอหน้าร้อน มีสักประมาณ 4-5 ล้าน

ทุกคนมาอัดแน่น เต็มชายฝั่งแสนสวย

และทางเดิน 3 ไมล์ของเรา

ซึ่งเป็นที่ตั้ง ของสวนสนุกขนาดเล็กๆ

นั่นคือรถไฟเหาะ ที่น่ากลัวของเรา

สูงจากพื้นประมาณ 3 ฟุต

เป็นเมืองที่ยอดเยี่ยมที่เราโตมา

ภายใต้การปกครองของ ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์

และแมมมีภรรยาของท่าน ที่แก่เกินจะกว่าจะตัดผมม้าแล้ว

ดูเหมือนผมเขาปลิวไปแปะ บนหัวเธอ

ผู้หญิงอีกคน ที่ผมเห็นไว้ผมทรงนั้น

คือภรรยาของท่านนายกฯ เมืองมันช์กิน

ตอนนั้นลองบีชได้ชื่อว่าเป็น เมืองที่สดชื่นที่สุดในอเมริกา

แต่เช้าวันนั้น ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

เรา 5 คนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น

คร่ำครวญถึง รถใหม่ที่พังไปแล้วของเรา

ผมไปเปิดประตูเอง

ผมมักจะเปิดประตู

เพราะคิดเสมอว่า สักวัน จะมีคนพาผมเข้าวงการฮอลลีวูด

แต่พอเปิดไปประตูรู้ไหมเจออะไร

เสื้อคลุมตัวใหญ่ คอแล้วก็คิ้ว

บิ๊ก จอห์นอยู่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ขอเจอคุณพ่อหน่อยได้ไหม

คุณพ่อเหรอ เราไม่ได้นับถือคาทอลิกหรอก

พ่อ บิ๊กจอห์นมารอ อยู่ที่หน้าประตู

เขาจะฆ่าเราทุกคน...ตายหมู่แน่

บิลลี่ เลิกดราม่าได้แล้ว เขาไม่ทำร้ายใครหรอก

คงอยากจะคุยกับพ่อ...ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรให้เขาเข้ามาเถอะ

ผมเหรอ... ผมเพิ่ง 9 ขวบเองนะ

ยังไม่ได้ทำอะไรอีกตั้งเยอะแยะ

หลังจากนั้น ผมก็กลายเป็นดาราที่เก่งขึ้น

ขอร้องล่ะ พ่อ พ่อไม่รู้จักผมรึไง ผมลูกชายคนเล็กของพ่อไง

ผมพอร์กี้ไงล่ะ พอร์กี้ไม่มีขา...

ทางเดินไปประตูก็แสนจะยาวไกล สำหรับคนที่ไม่มีขานะพ่อ

เบส ตอนนี้คุณคือผู้หญิงของผมแล้ว

ให้ตายสิ ลูกนี่บ้าจริง

ลุกขึ้น ไปเปิดประตูให้เขาเข้ามาได้แล้ว

ผมเนี่ยนะบ้า เรากำลังจะตายหมด ยังจะมาว่าผมบ้าอีก

สวัสดีครับ ผมเจอพ่อแล้ว เชิญเข้ามาก่อน

เขาตามผมเข้ามาในห้องนั่งเล่น

เรายังต้องฝึกการแสดงต่อ

ผมรู้ คุณและคุณนายคริสตัล ลูกๆ ของคุณเป็นยังไงกันบ้าง

ผมจอห์น อเมนโตเรื่องที่เกิดขึ้น กับรถคุณเมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ

อุบัติเหตุที่เลวร้าย ผมไม่ได้ตั้งใจให้เกิด

ถ้าผมตั้งใจล่ะก็

คงมีคนโทรมาบอก ว่ามีใครตายแล้วล่ะ

เข้าใจที่ผมพูดไหม

ผมคุยเรื่องนี้กับ... เพื่อนร่วมงานแล้ว

เราตัดสินใจว่า จะทำอะไรเป็นพิเศษให้คุณ

พิเศษเหรอ ไม่ต้องทำอะไรพิเศษให้เราหรอก

ให้เป็นหน้าที่ของประกันไปก็ได้

ก็เรานี่แหละบริษัทประกันภัยล่ะ

ไม่เอาน่า อย่าพูดอย่างนั้น

ไม่ล่ะ

ผมถามคนแถวนี้เรื่องคุณหมดแล้ว ทุกคนชอบคุณ นับถือในสิ่งที่คุณทำ

พวกเขาชอบภรรยา และลูกๆ ของคุณ

เอางี้นะ นี่คือสิ่งที่เราจะทำ

ผมจะซื้อรถใหม่ให้คุณ

รถอะไรก็ได้ ที่คุณอยากได้ เลือกมาเลย

ทุกอย่างเริ่มดูมีความหวังแล้ว

รถอะไรก็ได้ที่เราอยากได้ เลือกเลยงั้นเหรอ

พ่อ ฟังเสียงในหัวผมนะ โคเว็ตๆ ๆ ๆ

งั้นซ่อมรถคันนี้ก็ได้ ปัทโธ่เอ๊ย

ผมขอถามอะไรหน่อยนะ คุณเค

พวกคุณจะขำช้าไปแล้วนะผมว่า

ไม่ใช่มุกขำหนักมากก็จริง แต่เดี๋ยวมีให้ขำแน่ก็แค่...

ผมแค่ลองเริ่มต้น เล่นมุกแย็บๆ คุณก่อน

จริงๆ ก็ต้องมีซ้อม แบบจัดหนักกันหน่อย

กลับมาดูกันต่อ

คุณปฏิเสธข้อเสนอของผม ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย

ทำแบบนั้นผมรู้สึกแย่ ผมสับสน มันทำให้ผมรู้สึก...แย่และสับสน

ทำไมถึงไม่อยากให้ผมซื้อรถให้ใหม่

คุณอเมนโต เพราะผมซื้อคันนี้แล้วไง

คราวนี้เครียดเลย โจหันไปมองริป ริปหันมามองผม

ผมมองไปที่แม่ แม่มองไปที่พ่อ

แล้วก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เป็นรอยยิ้มที่ผมจะไม่มีวันลืม

เธอก้าวไปยืนข้างๆ พ่อ โอบกอดพ่อไว้

แล้วทั้ง 2 คน ก็ยิ้มให้บิ๊ก จอห์น อเมนโต

นี่แหละพ่อกับแม่ของผม