Gossip Girl

"ถ้าทุกคนอยากรู้ วิธีทำให้หน้ายังสดชื่นเปล่งปลั่ง"

"หลังการเดินทางช่วงเช้าตรู่"

"ฉันโพสต์วิธีกู้ผิวที่เอาอยู่มาก ๆ ให้อีกรอบแล้ว..."

"ตื่นเต้นจัง วันนี้จะได้เจอโมเนต์กับลูน่าแล้ว"

"ผ่านไหม"

"แกใส่อันนั้นไปคินสลีย์ มันเลยแมสใหญ่"

"หลอมมันซะ"

- ไงคะ พ่อ - คืนนี้พ่ออยู่แอลเอ

ไปทำงานกับบิลลี่นะ

กลับมาวันศุกร์ โอเคไหม

ขอให้เป็นวันเปิดเทอมที่ดีนะ

ดีอยู่แล้ว

ปกติเปิดเทอมวันแรก ลูกไม่ตื่นเต้นขนาดนี้

ก็ดีกว่าต้องติดอยู่ในนี้ไปอีกปี

จริงด้วย

บายค่ะ

- เดี๋ยวก็สายหรอก - เขาสายประจำ

อาหารกลางวันจ้ะ

- เจลเก็บความเย็นด้วย - โอเค

โอเค...

โอเค รักนะ

บายพ่อ บายป๊า บายร็อกกี้

- นี่ครับ - ขอบคุณนะ

ได้เสมอ รอย

"ทำสัญญาให้ยุติธรรม หยุดกลั่นแกล้งพนักงานพาร์ตไทม์"

ขอโทษที่ใช้เวลานานนะ

ตอนกักตัวเราอยู่ด้วยกันตลอด ไม่เป็นไรหรอก

เมื่อก่อนนายชอบนี่เวลาฉันนาน

เด็กปีหนึ่งของพ่ออยู่ไหน

สาวปีหนึ่ง

คนปีหนึ่ง

เจ้าหญิงปีหนึ่ง

พ่อ ขอที หยุดเถอะ

โทษที พ่อตื่นเต้นน่ะ นี่วันแรกของลูกนะ

ก็แค่อีกวันหนึ่ง ไม่มีอะไรแรกทั้งนั้น

คอนสแตนซ์ บิลลาร์ด ติดหนึ่งในสิบโรงเรียนเอกชนที่ดีที่สุด

ของประเทศ และมีหลักสูตรศิลปะที่ดีที่สุดแห่งหนึ่ง

เต็มไปด้วยคนประเภทที่มีค่านิยม ที่พ่อเคยปกป้องลูกจากมันได้

เด็กที่ไหนก็เลวหมด แม้แต่ที่บัฟฟาโล

เราต้องย้าย

แล้วเราก็ปฏิเสธทุนนี้ไม่ได้ด้วย

คือที่คอนสแตนซ์ตัวเลือก มหาวิทยาลัยหนูดีกว่าเยอะเลย

พูดพร้อมกันนะ การละครเยล

- แล้ว... - ใช่ เธอเรียนที่นั่น

แต่หนูไม่น่าจะเจอเธอด้วยซ้ำ

พ่อยังไม่แน่ใจเลย ว่าเธอรู้ว่าหนูมีตัวตน

เธอเป็นพี่สาวต่างแม่ของลูก ต้องรู้สิว่าลูกมีตัวตน

งั้นหนูก็ไม่อยากเจอเธอ

เพราะเธอไม่รับ คำขอเป็นเพื่อนที่หนูส่งไป

ตอนสิบขวบ

ขอบคุณสำหรับมื้อเช้าค่ะ บาย พ่อ

- รักลูกนะ - เหมือนกันค่ะ

- โชคดีนะ - ขอบคุณค่ะ บาย

- เอารองเท้ามาจากไหน - หือ

ของขวัญย้ายบ้านจากเบลล่าไงคะ

"หลุยส์ วิตตอง"

ลูน

เดี๋ยวค่อยเอาออก

ชั่ววูบเหรอ

อีไอพีใหม่

อี๋ อะไร ไปสิ

ไม่มีทางเข้าของตัวเองหรือไง

ฉันยืนอยู่ทั้งคน เห็นใช่ไหม

โอเค มาเร็ว ถ่ายกันเลย

โอเค ประสบการณ์คือ "ตอนมาถึง วันแรก ปีสาม"

งั้นถอยหลังไปหน่อย

ถอยไปอีกหน่อย

โอเค ทีนี้ขอเห็นกระเป๋าหน่อย

ขอโทษค่ะ ครูเคลเลอร์ หนูไม่ทันเห็นครู

ไม่ใช่ความผิดแกสักหน่อย

นางเกือบทำคาปูซีนแกพังนะ

ถ้าจะซื้อคืน ต้องใช้เงินเดือนนางทั้งเดือนเลย

ผ้าเรยอนทำหนูเลือดกำเดาไหล หลบไปได้ไหม

แสงหมดแล้ว

เคท จะเจอกันข้างในไม่ใช่เหรอ

เราน่าจะมีกฎ ห้ามใส่ซาร่ามาโรงเรียน

ซาร่า ตะวันออกของเล็กซ์เท่านั้น

ไม่รู้ทำไมฉันยังคาดหวัง ให้พวกเขาทำตัวดี ๆ อยู่

หนึ่งปีที่เรียนทางซูมคงหลอกฉันได้มั้ง

เพราะคุณไม่เห็นว่า พวกเขาพิมพ์อะไรอยู่ข้างใต้ไง

ตายจริง เปิดเทอมวันแรก เวนดี้ก็เศร้าแล้วเหรอ

ครูใหญ่อยากคุยกับคุณ มาร์ทีน

ทางนี้ค่ะ

ผมถึงเอาแก้วเยติมาไง

ตอนที่พวกฝูงสัตว์ ตั้งนาฬิกาปลุกให้ดังพร้อมกัน

ระหว่างสอบย่อย

มันจะได้ไม่หกใส่ตัวตอนผมร้อง

ผมซื้อให้ได้นะ

ฉันเสียเวลาเป็นชั่วโมง ไปกับการเลือกชุด

ที่ฉันนึกว่าพวกเขาจะไม่ล้อ

แต่พวกเขาใช้เวลาหนึ่งวินาที หักล้างสิ่งที่ฉันคิด

ถ้าจูเลียนใส่ชุดนั้น

เออร์เบินคงสั่งผลิต ของเลียนแบบล็อตใหญ่ก่อนคาบสาม

พวกเขาแค่แกล้งเราเพราะทำได้

เพราะไม่มีใครห้าม

ถ้าเราลองให้พวกเขาตกล่ะ

จากแล็ปท็อปเราไปถึงออฟฟิศ เกรดเอฟกลายเป็นซี

แล้วเกรดซีก็กลายเป็น ตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์

และที่หนึ่งของไอวีลีกที่พวกเขาเลือก

โรงเรียนนี้สร้างคนเก่ง ๆ หลายคน

แคโรไลน์ เคนเนดี โคลสัน ไวท์เฮด เนท อาร์ชิบอลด์

มันคือเหตุผลที่ฉันอยากสอนที่นี่

ตอนเราเริ่มเนท อาร์ชิบอลด์ ก็ไม่ได้เป็นพ่อพระสักหน่อย

คุณเคยเรียนที่นี่ใช่ไหม รีเบคก้า

รุ่นปี 09

สมัยเรายังเคารพกฎเกณฑ์กันอยู่

ตอนนี้ไม่มีใครคุมพวกเขาอยู่ เพราะเราหมดความสำคัญ

จะเรียนไปทำไมล่ะ ถ้าเราดัง จากการแต่งหน้าตัวเองแล้ว

แต่คุณบอกว่าเนท...

ตอนฉันเป็นนักเรียน เราใช้ชีวิตภายใต้คำขู่ตลอดเวลา

คนแบบเนทโดนขู่จนกลับใจ

- ยังไง - นั่นสิ

ถึงจุดนี้ผมยินดีลองทุกอย่าง

เรื่องนี้เริ่มขึ้นเมื่อตอนปีหนึ่ง

มันเรียกตัวเองว่า "สาวช่างเม้าท์"

เหมือนแบบ พี่ใหญ่ในงานของออร์เวลล์

คอยจับตาดูพวกนักเรียน ที่ถือว่าเป็นตัวสำคัญ

จับตาดูเหรอ

ถ้าเธอรู้ความลับคุณ...

และเธอรู้เสมอ เธอก็จะแฉ

เธอให้เรารับผิดชอบกันหมด

คนคิดว่าเป็นฉัน แต่จริง ๆ คือ เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งของฉัน

- แดน ฮัมฟรีย์ - นักเขียนนิยายน่ะเหรอ

เหมือนคุ้น ๆ ว่าเคยอ่านเรื่องนี้นะ

ไร้สาระจะตาย ฉันคงไม่อ่านหรอก

มันเป็นบล็อก ไม่เห็นอะไรแบบนี้มาหลายปีแล้ว

โพสต์สุดท้าย...

เก้าปีที่แล้ว

โอ้ มีคลังเก็บข้อมูลด้วย

ลิงก์เข้าไม่ได้แล้ว แต่เจ๋งดี

ผมน่าจะคิดทำแบบนี้ตอนอยู่ม.ปลาย

เราก็ยังอยู่ม.ปลายนะ

เราลองบ้างไหม

ดูอะไรกันอยู่

นี่ ไปไกล ๆ เลย ขอร้อง ขอบคุณมาก

- แสงมาแล้ว - มาจริงด้วย

- แม็กซี่ - ห่าง ๆ พอ ยังไม่เซตตัว

- โอบี้ - ว่าไง

นายทั้งเยินทั้งเหงื่อท่วม

แล้วทำไมอยู่ ๆ เธอติดเรื่องนี้

นายบอกจะถ่ายสตอรี่กับฉัน

- แย่ล่ะ ลืม - เขาลืม

ฉันเอาอาหารเช้า ไปให้กลุ่มผู้ประท้วงที่เนวียาร์ดมา

แต่เก็บไว้ให้เธออันหนึ่ง

แฟนแฟน ของโปรดเธอ

นั่นโครงการของพ่อแม่แกไม่ใช่เหรอ

ใช่แล้ว และพวกเขารู้ดี ว่าฉันรู้สึกยังไง

ว่าอย่างน้อยที่สุด สิ่งที่ผู้ประท้วงควรได้รับคือโดนัท

แล้วสิ่งที่ฉันควรได้รับล่ะ

เดี๋ยวไปล้างหน้าล้างตา ตอนมีคาบว่าง

โอเค อีกนิดมันจะเป็น สตอรี่เรียนจบแล้ว

- งั้นเรา... - ออเดรย์

- ยินดีต้อนรับกลับมา ทุกคน - ว่าไง

แหม ซามูไรทั้งเจ็ด กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว

เปลี่ยนชื่อกลุ่มแชตให้ตาย มันก็ไม่ติดหูหรอก

สักวันแกจะเข้าใจคุโรซาวะ

เวลาไม่ใส่หน้ากาก หน้าแกเป็นแบบนี้เหรอ

โฮป ไม่เจอกันนาน

เปิดเทอมวันแรก นายเคยมาเรียนทันด้วยเหรอ

หลายเดือนที่ไม่ได้มา

คงทำให้ฉันหันมาสนใจ ในตัวนักเรียนใหม่มั้ง

ตัวเธอด้วย

โอเค ซอฟต์โฟกัส

หันไปทิศตะวันออกด้วย แสงจะได้เข้าหน้า

ไอจีเอาไว้ก่อน สาว ๆ

มันตามหาน้องสาวอยู่

ไม่ใช่น้องสาวสักหน่อย

ผลตรวจดีเอ็นเอคงไม่เห็นด้วย

ก็แค่ครึ่งเดียว

เธอมีน้องสาวด้วยเหรอ

มันยุ่งอยู่ที่เบอร์เกนน่ะ

แกสัญญาแล้วว่าจะไม่พูดถึงเขา

นี่เรื่องใหญ่นะ และเราไม่ควรทำเหมือนมันไม่ใช่

เขาสมัครเรียนแล้วย้ายมาอยู่ที่นี่ เหมือนพวกสตอล์เกอร์

แล้วถ้าไม่ใช่เพราะครูใหญ่เบอร์ตัน

มาบอกเจซีไว้ก่อน เราก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำ

พ่อทั้งสองคนเกลียดกัน

อ๋อ นึกออกแล้ว

คือตอนที่แม่เธอ ทิ้งเธอกับพ่อไปใช่ไหม

ใช่ แล้วถ้าพ่อรู้ว่าโซย่ามาเรียนที่นี่

พ่อคงให้ฉันย้ายโรงเรียน หรือย้ายซีกโลกไปเลย

เขายังโมโหเบอร์นั้น

ไม่อยากเชื่อเลย ว่าเขาไม่ได้มาบอกเธอเอง

ทุกคน มันโอเค

เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ไม่ได้ติดค้างอะไรกันสักนิด

แล้วอีกอย่าง ทุกคนที่ฉันต้องการก็อยู่ตรงนี้แล้ว

- ตัวเป็น ๆ - ดราม่าครอบครัวไม่ใช่แนวฉันเลย

ชอบพวกขั้นตอนการแพทย์มากกว่า

แอดดี้สองเม็ดให้ผ่านคาบแคลคูลัส

กับเบนโซอีกเม็ด ให้หลับสบายคาบวิคกี้ฟิค

คนนั้นหรือเปล่า

เราสาดลาเต้ใส่นางดีไหม คราบขมิ้นขัดไม่ออกนะ

ไม่รู้แกพูดเรื่องอะไร

ฉันมองไม่เห็นเด็กปีหนึ่งเลย

ชอบรองเท้าเขานะ

เรื่องชัคกับแบลร์นี่ เกินเรื่องเกินราวมาก

คือการแบนที่มาก่อนกาลชัด ๆ

อ่านถึงตอนที่เธอเป็น เจ้าหญิงโมนาโกอยู่หกเดือนหรือยัง

หรือตอนเด็กม.ปลายปีสุดท้าย

ได้ตีพิมพ์บทความ ลงเดอะนิวยอร์กเกอร์