American Splendor

1950 เริ่มต้นเรื่องของเรา

จะให้หลอก หรือให้ขนม

ดูสิ ซูเปอร์ฮีโร่มากันพร้อมหน้า น่าเอ็นดูจัง

มีทั้งซูเปอร์แมน

กับมนุษย์ค้างคาว และโรบินคู่หู

กรีนแลนเทิร์นก็มาด้วย

แล้วเธอล่ะ หนุ่มน้อย

- อะไรล่ะ - เธอแต่งเป็นอะไร

ผมเป็นฮาวีย์ พีคาร์

- เพกเคอร์ - ฮาวีย์ พีคาร์รึ

ฉันว่าไม่ใช่พวกซูเปอร์ฮีโร่นะ

ผมไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่หรอก คุณนาย ผมก็แค่เด็กแถวบ้านนี่เอง

ช่างเถอะ

ทำไมทุกคนต้องงี่เง่ากันนัก

"จากท้องถนนในคลีฟแลนด์ กลายมาเป็น..."

"อเมริกัน สเปลนเดอร์ ฟุ้งเฟื่องเรื่องอเมริกา"

"ผมชื่อฮาวีย์ พีคาร์"

"เป็นตัวละคร ในหนังสือการ์ตูนใต้ดินชื่อดัง"

"นักวาดแต่ละคน ก็วาดผมไปต่างๆ นานา"

"แต่ผมก็เป็นคนจริงๆ ด้วย"

"แล้วตอนนี้ หมอนี่ก็มาแสดงเป็นผมในหนัง"

"ถ้าคุณสงสัยว่า คนไม่มีอะไรดีเด่อย่างผม"

"กลายมาเป็นคนหลายรูปได้ยังไง ก็จงดูให้ดี"

หมอนี่แหละคือพระเอกของเรา โตแล้ว แต่ไปไม่ถึงไหน

แม้ว่าจะหัวดีเอาการ เขาก็ไม่เคยได้ร่ำเรียนตามระบบ

ส่วนใหญ่เขาอยู่ในละแวกห่วยๆ ทำงานห่วยๆ

และบัดนี้ก็จมปลักกับ การแต่งงานครั้งที่สองที่หายนะ

ฉะนั้นถ้าคุณอยากดูหนังรัก หรือจะดูเพื่อหนีความจริง

หรือดูตัวละครฝันเฟื่องไปวันๆ ล่ะก็ ทายซิเอ่ย

- คุณมาดูหนังผิดเรื่องแล้ว - ยอดเลย

ทีนี้คุณก็เลือกได้สี่แบบ น่าจะพอเอาไปตัดต่อกันได้แล้วนะ

- ไปฉากหน้าต่อดีกว่า - อยากดื่มน้ำหรืออะไรก่อนไหม

ไม่หรอก ผมมีส้มเยอะแล้ว

- คุณชอบน้ำอัดลมรสส้มไหม - ส้มก็ใช้ได้

งั้นก็ถ่ายฉากต่อไปเลย

คุณอ่านบทจริงๆ รึเปล่า

เปล่า อ่านนิดหน่อย

แค่ตรวจดูโครงสร้าง

ว่าโครงสร้างเรื่องเป็นยังไง ผมไม่ได้อ่านทุกคำพูด

- รู้สึกแปลกไหมที่ต้องมาพูดตามบทนี้ - ผมไม่รู้สึกแปลกอะไร

ผมไม่รู้ว่า จะมีเสียงอยู่ได้แค่ไหน แต่...

หมอต้องช่วยผม

"ปัญหากับเสียง ปี 1975"

เมียทิ้งผมเพราะผมพูดไม่ได้

เธอหาว่าผมน่าอับอายในสังคม

ในเมื่อเธอได้ปริญญาเอก

กลายเป็นดาวเด่นทางการศึกษา ส่วนผมก็เป็นแค่เสมียนจัดแฟ้ม

เป็นเสมียนจัดแฟ้มก็ยังดี ในเมื่อผมยังเซ็นเช็คค่าเรียนให้เธอ

ฮาวีย์

- หยุดพูดแล้วอ้าปาก - ผมเริ่มวิตกว่าเสียงจะหายไปลับ

- พูดว่า อา มิสเตอร์พีคาร์ - ทรมานนะ ขอบอก

อะไร

- แย่รึ หมอ - ไม่ดี

เป็นมะเร็ง

ทีแรกผมมีปัญหาชีวิตคู่ ทีนี้หมอจะบอกว่าผมเป็นมะเร็ง

- เวรกรรม - ฮาวีย์ ใจเย็นๆ ไม่ใช่มะเร็ง

เส้นเสียงคุณเป็นตุ่ม คงจะเพราะ แหกปากตะโกนมาก ถ้าไม่พัก

- คุณจะไม่มีเสียงอีกเลย - รู้แล้ว...

แต่นานเท่าไร

- 2-3 เดือน - เป็นเดือนรึ

"เขาจึงเริ่มพิธีกรรมเงียบ"

อะไรกันนี่

ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ

หมายความว่ายังไง แปลว่าคุณจะทิ้งผมรึ ทำไม

นี่นะ

ฉันใช้ชีวิตแบบสามัญชนไม่ไหวแล้ว

ฉันต้องไปให้พ้นๆ ก่อนจะต้องฆ่าตัวตาย

เดี๋ยวก่อน

ฟังผมก่อนสิ

อย่าไป

ผมต้องมีคุณนะ ได้โปรดอย่าไป

นี่คือพระเอกของเรา

ก็ได้ๆ นั่นผมเอง หรือคนที่เล่นเป็นผมนั่นแหละ

ถึงเขาดูไม่เหมือนผมสักนิดเดียว

ผ่านไป 2-3 เดือน

ผมยังคงเป็นเสมียนจัดแฟ้ม ที่โรงพยาบาลทหารผ่านศึก

เสียงผมยังไม่กลับมา

ขอบคุณจ้ะ ฮาวีย์

ดูเหมือนจะไม่มีอะไร เลวร้ายกว่านี้อีกแล้ว

สามัญชน

เธอไปสรรหาคำนี้มาจากไหน

จงหลีกเลี่ยงกลุ่มที่ส่งกลิ่น

หลบเร้นฝูงที่มีมลทิน

จงมีชีวิตดั่งนกแฝงปรัชญา พญาอินทรีแห่งหินผา

สวัสดี คุณโบตส์

รู้ความหมายไหม หนุ่ม

รู้

โคลงของเอลีนอร์ ฮอยต์ ไวลี แปลว่า...

ขอโทษ มันแปลว่า...

จงอยู่ห่างๆ จากฝูงคนธรรมดาสามัญ

- แล้วทำตามแบบของตัวเอง - ไม่ใช่

ต้องแปลว่าอย่าอ่อนข้อให้ผู้หญิง มันจะไม่ได้อะไรขึ้นมา

รีบหนีให้พ้นจากพวกหล่อนทันที

ตอนนี้ผมไม่มีผู้หญิงแล้ว

- ผมจึงอยู่อย่างนกที่แฝงปรัชญา - เป็นทางเดียวที่จะมีชีวิตอยู่ได้

"หลายวินาทีต่อมา"

ดูเจ้าโง่นั่นสิ

คงกำลังฟังเพลงร็อกหูแตก ขยะ ขยะทั้งเพ

ไม่รู้สินะ

เพลงร็อกก็มีอะไรดีๆ

มันไม่ใช่แจ๊สหรืออะไร แต่ก็...

เมื่อไหร่จะเอาแผ่นเสียงดีๆ มาให้ผม

เพลงแน็ต คิง โคลที่มีเครื่องสาย

- ผมไม่มีเพลงอย่างนั้น คุณโบตส์ - ต้องมีสิ แต่เก็บไว้ที่บ้าน

ไม่ยอมปล่อยของดี ขายทิ้งแต่ขยะ

ไม่นะ

ผมแค่เก็บของที่ผมอยากเก็บเอาไว้

ผมขายของดีๆ ตั้งเยอะ ให้คนที่เขาไม่ได้ชอบ

- โน่นนิด นี่หน่อย โซล ฮาร์ดร็อก - ขยะ ขยะ ขยะทั้งเพ

คุณโบตส์ไม่ชอบเพลงบลูส์ หรืออะไรพวกนั้น

เขาเล่นไวโอลินคลาสสิก

ผมเริ่มสะสมแผ่นเสียง ตอนอายุ 15-16

ผมเริ่มสนใจเพลงแจ๊ส

ก่อนหน้านั้นผมสะสมหนังสือการ์ตูน ผมเป็นนักสะสมมาตลอด

"ไม่ว่าจะมีแผ่นเสียงมากแค่ไหน ผมก็ไม่เคยพอใจ"

"ยังกับติดยาก็ไม่ปาน"

ผมยอมรับว่า เป็นพวกย้ำคิดย้ำทำอยู่ไม่น้อย

ไม่ผิดกับ สมบัติแห่งหุบเขาเซียร่ามาเดร

ต้องไปตามร้านขายของเก่า ที่ขายของเลหลัง นึกว่าจะเจอ...

ของที่หายากมากๆ

และส่วนใหญ่ก็มักไปเสียเวลาเปล่า แต่นานๆ ที...

ก็ไปเจอของที่ทำให้น้ำลายหก

"ของเลหลังทุกเสาร์-อาทิตย์ 9 โมง-บ่าย 4"

"ของหายาก ปี 1962"

ช่วงต้นทศวรรษ 60 ผมไปหาของ ตามงานเลหลังกับเพื่อนๆ

เมื่อไปเจอหนุ่มขี้อาย สันโดษ จากฟิลาเดลเฟีย ชื่อบ็อบ ครัมบ์

พวกคุณรู้จักเขา

ฟริตซ์เดอะแค็ต กับ มร.เนเชอรัล ทั้งหลายแหล่

มีคนเอาเรื่องเขาไปสร้างหนังด้วย

เจย์ แม็กแชนนะเนี่ย

ไม่เอาน่า ฮาร์ฟ นายจะซื้อรึเปล่า

ไม่รู้สิ มาร์ตี้ มีรอยร้าวด้วย 25 เซ็นต์

น่าจะต่อได้อีก

นายนี่ตืดบรมเลย ฮาวีย์

ฉันมันเบี้ยน้อยหอยน้อย กินเงินเดือนรัฐบาล

คุณสะสมงานของเจย์ แม็กแชนรึ

- ใช่ คุณล่ะ - สะสม

แต่แผ่นเสียงส่วนใหญ่ของผม อยู่ในฟิลลี่

ฮาวีย์ นี่เพื่อนผม บ็อบ ครัมบ์ เขาเพิ่งย้ายมาเมืองนี้

เขาเป็นศิลปิน บริษัทบัตรอวยพรอเมริกัน

คุณน่าจะได้เห็นการ์ตูนของเขา มันหลุดโลก

เหรอ

ผมเองก็เป็นคอการ์ตูน

ครัมบ์จึงให้ผมดู หนังสือนิยายการ์ตูนที่เขาทำอยู่

รวมมิตรเล่มโต

ผมไม่เคยเจออะไรอย่างนั้น

งานนี่วิเศษ งานคุณโดนใจผมจริงๆ

หนังสือปีเตอร์ วีตเล่มนี้ ของวอลต์ เคลลี่

- หายากเอาการ - แน่นอน

- ขายทำเงินดีไหม - ยังหรอก

กลับมาคุยเรื่องหนังสือคุณเถอะ คุณจะทำยังไงกับมัน

ผมยังไม่ได้คิดจริงจัง แค่ฝึกมือ

ไม่หรอก มันยิ่งกว่าการฝึกมือ

นี่มันเขย่าวงการนะ ในนี้มีของดีซ่อนอยู่ บ็อบ

น้ำลายคุณกระเด็นใส่ผม ฮาวีย์

สมัยนั้นครัมบ์กับผม ขลุกอยู่ด้วยกันบ่อย

เราสนใจแผ่นเสียงและการ์ตูน เหมือนกัน

ดูนี่สิ

สยองนะเนี่ย

แค่นั้นยังไม่ถึงครึ่ง

สุดท้าย ผู้คนก็เกิดนิยมผลงานของครัมบ์

เขาเริ่มไปขลุกอยู่กับพวกโบฮีเมียน

ไม่นานนักเขาก็เกิดเบื่อบัตรอวยพร เลยย้ายไปอยู่ซานฟรานซิสโก

ไปปลุกกระแสการ์ตูนใต้ดิน ขึ้นมาบนดิน

เขาจะกลับมาคลีฟแลนด์ทุก 2-3 ปี แล้วผู้คนก็เห่อเขาราวกับเป็นคนดัง

ย้อนไปปี 75

เขาเคยแวะมาเยี่ยม ตอนผมกำลังหดหู่มากๆ

หลังจากภรรยาทิ้งผมไป

ตอนหลังๆ เธอใจดำกับฉันมาก

ฉันไม่ได้คิดจะจับเธอขังไว้สักหน่อย

ไม่รู้สินะ

แต่อย่านึกว่า ฉันจะหลงไปกับเรื่องการเติบโต

ใครๆ ชอบพูดว่าเจอเรื่องเลวร้าย จะทำให้เราโต

คำเชยๆ พรรค์นั้น

ฉันเจอเรื่องร้ายมาเยอะ เติบโตมามากจนเก็บไว้ใช้ได้อีกนาน

ในตอนนี้

ฉันยินดีแลกการเติบโตกับความสุข

ว่าแต่นายจะอยู่คลีฟแลนด์ นานเท่าไร

ไม่รู้สิ ฉันต้องไปเจอสาวที่นิวยอร์ก แถมยังยุ่งกับงานหนังสือการ์ตูน

- เงินน่ะดี เสียแต่ชักเบื่อวงการนั้น - พูดอะไรกัน

งานศิลป์ของนายก็หากินได้ดีนี่ ปัดโธ่

- สักกี่คนจะโชคดีอย่างนั้นในชีวิต - ก็ใช่

ขอบอกนะ ชาวบ้านเริ่มจะรู้จักชื่อครัมบ์

เมื่อนายหมดลมปราณ ก็ยังจะทิ้งอะไรไว้เบื้องหลัง

- คงงั้นแหละ - ใช่

ฉันไม่ใช่บลายด์ แมน เจฟเฟอร์สัน หรือบิ๊กมาม่า ทอร์นตันสักหน่อย

ก็ยังดีกว่าทำงานอย่างฉันแน่ เป็นลูกไล่ที่ไหนไม่รู้

ควบกับขายแผ่นเสียงได้เหรียญเดียว

ก็จริงนะ

"มรณะ 1973-1975"

"ชื่อผู้ป่วย ไมค์ ที โอนีล"

"เกิด-คลีฟแลนด์ 1921 ตาย-คลีฟแลนด์ 1975"

"อาชีพ-เสมียน"

"การเลือกแถวจ่ายเงินให้ถูก เป็นศิลปะต้องพิจารณาหลายอย่าง"

"แถวนี้อาจสั้นที่สุด แต่ก็เสี่ยงอยู่ดี เพราะเธอเป็นหญิงชราชาวยิว"

นี่หนู

แก้วนี่ 6 ใบ 2 เหรียญ เพราะฉันขน 12 ใบไม่ไหว

แต่ฉันจะซื้อ 12 ใบ ฉะนั้นวันนี้ฉันจึงมาซื้อเพิ่มอีก 6 ใบ

แต่คุณต้องคิดฉันแค่ 1.50 เหรียญ

ไม่เป็นไร ไปถามผู้จัดการได้