The Pianist's Choice (Le choix du pianiste)

WYBÓR PIANISTY

PARYŻ, 1946 ROK

WYSTĘPUJĄ

Freddy, zagraj coś jeszcze.

Dziś tego potrzebuję.

Co się stało?

Rano pochowałem matkę.

Sam coś zagraj.

Ucieszy się tam, na górze.

Chopin. Niezły jest.

FILM JACQUESA OTMEZGUINE'A

Chcemy potańczyć...

Proszę pana.

Chopin tutaj? To prowokacja?

Słyszała pani Freddy'ego.

Chciałem ucieszyć mamę.

Grał pan bardzo żywiołowo.

Tak grywał François Touraine przed wojną.

- Jest pan... - François Touraine.

Widziałam pana w Gaveau.

Poproszę drinka dla panienki.

To whiskey?

To mój ojciec sprowadził ten trunek do Francji.

Czy to był dobry pomysł?

Oczywiście, że dobry. Chcę zalać tym Francję.

Dzisiejsze wydarzenie ma przekonać klientów.

Podawajcie tylko whiskey.

Przekażcie reszcie.

Koniec z szampanem.

Tylko whiskey.

Chodźcie ze mną.

Postawcie wszystko tutaj.

Tylko kwiaty tam.

Przynieś kolejną butelkę whisky.

François, co robisz?

Nie mamy prawa tu być.

Pianistka, którą zatrudniłaś, gra tylko klasyki?

- Zapytam. - Dziękuję.

Czy wieczorem zagra pani coś żywszego?

Nie wiem, czy pani dzieci docenią charlestona.

Powinny być w łóżkach. Co tu robią?

Z radością mnie słuchają.

Jestem.

Nie patrz tak na mnie.

Wiesz, skąd wracam.

Nie mogę spać.

"Jeśli nadejdzie ten pechowy dzień,

gdy nie będziesz już mógł uprawiać sztuki,

graj choćby dla siebie".

Tym razem pozwolono mi zagrać ku pamięci mamy.

Nie uwierzysz. Chopin.

Tak, nasz Chopin w klubie jazzowym.

Myślisz, że by mu się podobało?

Rozpoznała mnie niejaka Anette.

Studiuje muzykologię

i chciała wiedzieć, jak przetrwałem wojnę.

Mówiłam, że mam słabą głowę.

A whisky...

Proszę przekazać ojcu, że...

Albo nie. Zaboli go to.

Dobry pomysł.

Ostrożnie.

Nie dałbym rady pani uratować.

Potrafię pływać.

Tak? Tym lepiej.

Mam pytanie.

Naprawdę? Jeszcze jedno?

- Jak się... - Gra na fortepianie?

Trzeba się pilnie uczyć.

Usiądź przy mnie.

- Jak masz na imię? - François.

Czekałem, aż wszyscy wyjdą.

Rozumiem.

To dźwięk "do".

Próbuj.

Co tu robisz, synu?

Przepraszam, zwykle o tej porze już śpi.

Mam nadzieję, że nie obudziłeś siostry.

Uczyła go pani grać?

Prosił o to? Ma tupet.

Jak mogą zacząć ćwiczyć?

Podczas lekcji.

Zatem lekcje dla obojga. Zacznie pani od poniedziałku?

Idealnie. Instrument wreszcie się przyda.

Tyle lat bez pracy, te wszystkie pomówienia...

Dlaczego się pan nie bronił?

Było w tym trochę prawdy.

Albo współpracujemy z wrogiem albo nie.

Proszę posłuchać i powiedzieć, co gram.

To...

Drugi koncert fortepianowy Chopina.

- Brawo. - Grał pango w Gaveau.

Tak, cały czas miałem go w programie.

Z jakiego powodu?

Kolejne pytanie.

- Do widzenia. - Nie przyszliśmy tu przypadkiem.

Szuka pan tu czegoś?

A co można tu znaleźć o tej porze?

Duszę?

Zbytni romantyzm. Do widzenia.

Panie Touraine.

Miękko...

Ty egoisto.

Dość. Nie po to robiłem dzieci.

Właśnie rozmawiałem z żoną.

Bardzo głośno. Przeszkadzał pan.

Czasem podnoszę głos, by mnie zrozumiano.

Żona twierdzi, że syn jest uzdolniony muzycznie

- i może się uczyć... - Do 20 roku życia.

Co to za kariera?

Mozart i Chopin nie mieli smykałki do interesów.

Szczególnie Mozart.

Racja, ale pomagają pielęgnować wrażliwość.

Sentymenty.

Co mój syn miałby zrobić z tą wrażliwościąw firmie?

Zastąpi mnie, więc powinien hodować twardą skórę.

- Dlaczego? - Żeby nie zjadła go konkurencja.

Mnie brakowało studiów biznesowych.

Pański sukces świadczy o czymś innym.

To miłe,

ale François zmierzy się z trudnym zadaniem rozwijania sklepów.

Muzyka to rozwój.

Ja wolę rozwój w innym kierunku.

Nie rozumie pan.

Ucząc się muzyki, można się też nauczyć...

Niczego. Nie zmienię zdania.

Co do Thérčse, nie mam nic przeciwko, by kontynuowała naukę gry.

- Wiadomo. W końcu to kobieta. - Tak.

François zamiast wrażliwości ma pielęgnować waleczność,

a do tego najlepszy jest sport.

- Ale ja lubię grać. - Milcz.

W takim stanie go nie przekonamy.

Niech Thérčse kontynuuje lekcje.

Dźwięk fortepianu pasuje do tego domu.

Sąsiedzi chyba nie doceniają mojej gry.

Powiem im, że to ty mnie nauczyłaś.

Chopina można grać o dowolnej porze.

Śledziła mnie pani?

Rogaliki. Jak przed wojną.

Na kartki?

Nie, to lokalny piekarz, zaopatruje hotel.

Przekonałam go, że uboga studentka bardziej je doceni.

Piekarz ma serce.

Jeszcze ciepłe.

Zapraszam.

Zaparzyłem mocną, przyda się.

- Prawdziwa kawa? - Tak. Z restauracji.

- Której? - Tej, w której pracuję.

Gram w Closerie des Lilas.

Na szczęście nie wiedzą, kim jestem.

- Ma na imię Rachel. - Pańska nauczycielka.

François, co robisz?

Podwiozę cię, załóż marynarkę.

- Dziś szermierka? - Chyba tak.

Jak to "chyba"? Jedziemy.

Mam znajomych, którzy grają w klubie.

Spotkam się z nimi i zapytam o twój postęp.

Idziesz czy nie?

Gdzie ona teraz jest?

Wszędzie.

Panienko?

Słyszy pani?

Od miesięcy podgląda moje lekcje z Thérčse.

François to urodzony muzyk.

Raz usłyszy melodię i już potrafi ją powtórzyć.

Ma słuch absolutny.

Thérčse też?

Rozumiem, że nie.

Z nią niewiele osiągnę.

Pani mąż się myli.

To François powinien grać?

Tak. Nie ma czasu do stracenia.

Więcej tego nie zrobię. Nie mów tacie.

Nic mu nie powiemy.

Musimy przemyśleć, jak pomóc ci rozwinąć twój talent.

Proszę nie czekać. Wrócę z przyjaciółmi.

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Cześć, François. Wejdźcie.

Posłuchaj mnie.

Będziesz musiał okłamywać ojca.

Nie rób takiej miny.

Wiem, że to źle, ale nie zostaniesz ukarany.

Oto, co zrobisz.

Będziesz udawał, że jeździsz do klubu...

a po odjeździe kierowcy...

chodził na lekcje fortepianu.

Rozumiesz?

Brawo, nie zgubiłeś się.

- Nigdy się nie zgubię. - Do roboty.

Spokojnie. Złap oddech i posłuchaj.

Ten podstęp naprawdę działał?

Przez pięć lat.

Zanieś to do kuchni, Clotilde.

Nie jesteś w biurze? Co robisz?

Przeglądam dokumenty.

Dlaczego?

Przez to. Przez whiskey.

Dużo zainwestowałem,

a moi amerykańscy dostawcy zbankrutowali.

Zapłaciłem za towar, którego nie zobaczę.