HIS & HERS

Pódenme recoñecer a cara.

Mesmo poden saber o meu nome.

Pero nunca saberán quen son.

Nin sequera chama. Peitéana, maquíllana e le un teleprompter...

Continúa a investigación sobre o asasinato de Rachel Hopkins.

As autoridades indagan na conexión co instituto feminino St. Hilary,

a institución local de elite á que asistiu Hopkins.

Todos nos ocultamos detrás da versión de nós mesmos que proxectamos ao mundo.

A amiga de Hopkins e directora de St. Hilary,

Helen Wang, negouse a facer declaracións.

Pero a xente non cambia.

No fondo non.

O interior non cambia.

Deus. Que merda!

- Rachel, moi graciosa. - Sabedes que odio?

- As do primeiro ano. - Helen!

Non. Eu o que detesto é a xente insegura.

Oi.

É raro, porque súa irmá é guai.

Tragará os seus sentimentos.

Vese que ten moitos.

Sentirase soa.

Podiámola invitar á nosa mesa.

Traédea á nosa mesa. Vou buscar outra Coca-Cola.

Aposto a que fará algo.

Catherine,

ven sentar connosco.

Non sei...

Non creo que me queiran alí.

Ás veces son simpáticas.

Ola, Catherine.

- Que les? - Frankenstein, de Mary Shelley.

Ah, que ben.

Catherine Kelly!

Que tal estás?

Sabes? Encántame o teu pelo.

Cal é o segredo?

- Non teño. - Non, é moito máis bonito...

Perdoa. Toma, bebe do meu.

- É igual. - Non, insisto.

- En serio, non quero máis. - Bebe.

- Parece que ten algo. - Si.

Pis.

Que?

Bebeu o meu pis!

Mimá!

- Non o sabía. - Ala!

Ala!

- Non! - Adeus!

Mimá!

- Es moito! - Non!

Non é que Lexy traballe en obras públicas, cavando foxas nin colocando escaiola.

Gaña a vida co cu sentado.

Fantástico, mozas. Deixádea xa.

A présa non casa coa perfección.

Trécolas. Vamos.

- Imos. - Os dentes.

- Ben. - Grazas.

Grazas, mozas.

Tes a conferencia de prensa do GBI

sobre as acusacións que non lles consultaron

realizadas pola fiscalía do distrito.

Andan coa parvada esa da reforma policial.

Comezamos co de Dahlonega, non?

Comezamos con iso e deixámolo.

Como que o deixamos? Estou empezando.

Xa non dá para máis o da muller branca morta,

por moitas coiteladas que lle metesen.

Ben, mírame.

Respira fondo.

Non temos que golear. Con gañar chega.

Pensaba aproveitar para dicir algo.

Dicirlle a Atlanta que tiven que parar un tempo,

pero que estou de volta e moi agradecida polo apoio.

Fantástico.

Traga saliva cando remates, coma se tiveses un nó na gorxa.

- A ver como reacciona o espectador e... - E que?

Quen sabe?

O retorno da raíña.

HELEN

- SABES CON QUEN FODO? - MELLOROU O SEXO CON J?

CHANTAXE? NON ME METAS!

Chantaxe. Pero por que?

XA É TARDE.

DEIXACHES A J?

Prégamo, Clyde.

Toma, puta.

Iso, porco...

Rachel, agárralle os collóns.

Gústache, Clyde.

- Azóutao, Helen! - Gústache?

Collinte!

Hostia! Cago en tal!

Di mamá que iso é xurar.

Xa, rula. Perdoa.

Perdón.

De quen é ese teléfono?

Que? É o meu teléfono.

É rosa.

Xa sei, pero os homes poden ter teléfonos rosas.

Pódese.

Que miras?

No teléfono?

Estou mirando cousas do traballo.

- Mamá di que é hora de cear. - Si?

Dislle a mamá que baixo agora?

- Si. - Vale.

Quen colleu o último zanco?

Mandaron poucos.

Pero a min gústanme moito.

A min tamén. Pagáchelo ti?

Non.

Sabes quen tampouco o pagou? Mamá. Toma, rula.

Meg, vai ver a tele.

Quero ver o tío Jack.

Para o salón, xa.

- Pero... - Fai o que che mando.

Ei, tranquila.

Non pasa nada. Pon Love Island.

Pon Barrio Sésamo.

Iso xa non o hai, Einstein.

- Que cona tes? - Que hostia pasa?

Mira, non tes idea do que teño que facer un día calquera.

- Senta e come o polo. - Non o poño en dúbida.

- Acende a maldita tele. - Calma. Que che preocupa?

Que che pasa?

Rachel era amiga miña.

Ai, si? Cando foi a última vez que a viches?

Hai 20 anos? Non dramatices.

- A semana pasada na gasolineira. - Si?

Molestouse en saudarme. Por que?

Se sodes tan amigas, ti saberás.

- Quéresme dicir algo? - Non.

Fodíala?

Mimá. Fodíala.

Ei, escoita.

O que fago coa miña vida é cousa miña.

A miña vida persoal é cousa miña.

Estabas con ela a noite que morreu?

- Traballei ata tarde. - Si?

- Traballei ata tarde. - Facendo que?

- Es "detective" do condado de Lumpkin. - Para. Vale.

Cando dixen que te mudases aquí despois de liscar a túa muller,

era para dúas semanas, non un ano.

Molesto aquí, hostia?

E as facturas que pago e a comida que compro?

Levo a Meg a todos os sitios. Que hostia...? Non entendo.

- Meg, vai para arriba. - Non.

- Vai ao meu cuarto. - Vai ao teu. Escoita.

Son túa nai!

- Unha supermamá. - Raio.

Déixala soa todo o día.

Mira, eu podo coller e marchar.

E ti volverás vender cousas de nosos pais en eBay.

Hostia! Tes o subsidio pola filla, non?

Iso vai ser difícil. Non tes nin idea de quen é o pai.

- Mataches a Rachel? - Nin te atrevas a dicir iso!

Fuches ti, Jack?

Son detective, son teu irmán.

De verdade pensas que eu faría iso?

De verdade o pensas?

Por que lle colliches a mostra de saliva a Meg?

Xogando a detectives?

- En serio, Jack? - Para.

Non me ía decatar?

O infeliz de meu irmán comeza a chegar tarde

tres noites á semana, todo contento.

Logo asasinan a Rachel

e ti volves de mala hostia, fedendo a perfume.

Do caro, do que ten un cheiro pegañento.

Coma o de Rachel, que case me afoga na gasolineira.

- Vale. - Vamos xogar a detectives, Jack.

Estabas con ela ou non?

- Si. - Si. E que máis?

- Deiteime con ela. É iso o que...? - Onde?

Na camioneta.

En que sitio de Dahlonega, imbécil?

No bosque, Zoe. Deiteime con ela no bosque.

Si. E logo marchei. Fíxeno e marchei. Non sei que pasou.

- Dixéchesllelo aos colegas? - Non?

Por que non?

Miraríanme como me miras ti.

Zoe, que...?

Non magoei a Rachel.

- Mírame aos ollos e dimo. - Zoe.

A ver...

Eu non a magoei.

Non.

- Ola. - Ola.

Dúas mostras de ADN do caso Rachel Hopkins.

Ben, tráeas.

- É fascinante o que facedes todos. - Si.

Recollín material xenético, por certo, para as dúas mostras.

Un é de Clyde Duffie e o outro é meu.

Atopouno?

Como?

O teu compañeiro.

O anel de voda.

Preguntou cando trouxo as mostras. Pensou que o perdera aquí.

Non.