The Ice Age Adventures of Buck Wild

ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

นั่นคือความจริง

ว่ากันว่าแมมม็อธมีความจำดีมาก

แต่ยิ่งฉันอายุมากขึ้น ฉันก็พบว่าพวกเราเริ่มจำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว

ฉันเลยตัดสินใจบันทึกทุกอย่างไว้ในนี้ เรื่องราวจะได้คงอยู่ ประวัติของฝูงพวกเรา

เรื่องราวทั้งหมดเริ่มที่แมนนี่ แมมม็อธขี้หงุดหงิดสุดที่รักของฉัน

เขาสูญเสียครอบครัวให้กับพวกนักล่า

ความเศร้าทำให้เขาเป็นแมมม็อธสันโดษ

แล้วก็มีซิด สล็อธใจดี

เขาถูกครอบครัวทอดทิ้ง

เพราะเขาแบบว่า พูดง่ายๆ คือน่ารำคาญนิดหน่อย

และดิเอโก้ เสือเขี้ยวดาบผู้ดุดัน

เขาเสี่ยงชีวิตโดยการท้าทาย ฝูงที่โหดเหี้ยมของตัวเอง

และถูกทิ้งให้ไม่มีที่ไป

โชคชะตาพาทั้งสามที่ต่างกันสุดขั้วมาเจอกัน

เมื่อพวกเขาต้องช่วยกันดูแลเด็กทารกที่หลงทาง

และในระหว่างการส่งเด็กน้อยกลับสู่ครอบครัว พวกเขาก็ได้กลายเป็นครอบครัวเดียวกัน

ทีนี้ แมนนี่คิดว่า เขาเป็นแมมม็อธตัวสุดท้ายในยุคน้ำแข็ง

และเชื่อว่าเขาจะไม่มีวันได้พบกับความรัก

จนเขาได้มาเจอฉัน เอลลี่

เราตกหลุมรักกัน

ต้องหนัก 19 ตันถึงทำแบบนั้นได้

ฉันเข้าร่วมฝูงพร้อมกับพี่น้องบุญธรรมตัวพอสซัม แครชและเอ็ดดี้

พวกเราทั้งหกผ่านการผจญภัยมากมาย

แต่ทุกครั้งที่เราคิดว่ามันจะเป็นจุดจบของโลก

เราก็ยิ่งใกล้ชิดกันมากขึ้นไปอีก

แม้แต่ตอนที่เราบังเอิญเข้าไปในโลกไดโนเสาร์

ที่อาศัยอยู่ใต้น้ำแข็ง

พวกเราได้เจอกับตัววีเซิลผู้กล้าหาญชื่อบั๊ค

เขาใจกล้า รักการผจญภัย และออกจะเพี้ยนๆ หน่อย

แครชกับเอ็ดดี้อยากเป็นเหมือนเขามาก

ในเมื่อพวกเราได้มาอยู่ด้วยกันแล้ว

ฉันก็อยากจะบันทึกทุกช่วงเวลาที่เรามีร่วมกันไว้

เพราะคุณไม่มีทางรู้ว่า สิ่งต่างๆ จะเปลี่ยนไปเมื่อไหร่

และช่วงนี้ ดูเหมือนว่าพี่น้องของฉัน จะอยู่กับที่ไม่ค่อยเป็นซะด้วยสิ

อยากให้พวกหนุ่มๆ เห็นจังเลย

แครช เอ็ดดี้

นี่จะเป็นการเล่นผาดโผน ที่อันตรายที่สุดของเราเลย

อันตรายสุดๆ

อันตรายระดับขั้นเทพ

สุดยอดแห่งความอันตราย

ลงไปไกลมากเลยนะเนี่ย

ถ้าเรารอดไปถึงข้างล่างได้นะ

แครช เอ็ดดี้

อย่าพากันเล่นอะไรอันตรายนะ

คืองี้นะ ฉันกำลังคิดว่า…

อะไรนะ นายเริ่มคิดเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

สัปดาห์ก่อน

แล้วนายก็ไม่พูดอะไรเลยเนี่ยนะ

นายทำแบบนั้นทำไม แครช ทำไม

เราเป็นพี่น้องกันนะ

ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา

คือฉันกำลังนั่งอยู่ แล้วฉันก็คิดว่า

"นายไม่เบื่อเหรอที่ต้องมาฟังเอลลี่ คอยห้ามไม่ให้เราทำอะไร"

เบื่อสิ

"อย่าใช้บ่อน้ำมันดินเป็นอ่างฟองสบู่" "อย่าใช้มดคันไฟบ้วนปาก"

"อย่าปีนหน้าผาน้ำแข็งที่ไม่มั่นคง สูง 3,000 เมตร"

เธอจู้จี้กับเราด้วยคำแนะนำที่มีเหตุผลมากเกินไป

แล้วถ้าเราย้ายออกไปหาที่อยู่ของตัวเองล่ะ

นายหมายถึงถ้ำหนุ่มโสดเหรอ

ไม่ใช่ ฉันกำลังคิดถึงที่สำหรับหนุ่มโสดสองตัว ไว้สนุกด้วยกันได้น่ะ

เจ๋งกว่าเดิมอีก

ลองนึกภาพดูสิ

หนุ่มๆ อย่าให้ฉันต้องออกไปหานะ

ฟังนะ ฉันคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่เราจะกลายเป็นพอสซัมเสรี

ข้าขออ้างสิทธิ์ภูเขานี้ในนามของพอสซัมเสรี

แครช

เอ็ดดี้

หายไปไหนกันนะ

มันก็เลยเป็นเหตุผลให้ฉันคิดมาตลอดว่า สุขอนามัยที่ดีเป็นแค่เรื่องเกินจริง

แต่เรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกดีจริงๆ คือพวกนายฟังฉัน

นายฟังจริงๆ แล้วก็…

จ้า เดี๋ยวไปทำให้นะ ที่รัก สัญญาจ้ะ

แมนนี่ เราต้องไปแล้ว

หิมะถล่ม

สุดยอด

เจ๋ง

เย้

กว่าเราจะสร้างที่อยู่ตอนฤดูร้อนเสร็จ ต้องใช้เวลาทั้งฤดูใบไม้ผลิเลยนะ

ตลอดทั้งฤดูใบไม้ผลิ

แล้วพวกนายก็ทำลายมันในเสี้ยววินาที

สถิติใหม่เลยนะนั่น

เราเคยใช้เวลาแปดนาที ทำลายที่อยู่ตอนฤดูใบไม้ร่วง

แล้วนายจะสร้างขึ้นมา กลางลานหิมะถล่มของเราทำไมล่ะ

นายนี่มือใหม่จริงๆ นะ

ดิเอโก้ จัดการพวกเขาได้ตามสบาย

กำลังหิวพอดี

เยี่ยม ตอนนี้ฉันติดเชื้อบ้าแล้ว

เอาละๆ เรามาแก้ปัญหานี้กันแบบครอบครัวดีกว่านะ

แมนนี่ พูดความรู้สึกของนายออกมาสิ "ฉันรู้สึก…"

พูดเร็ว "ฉันรู้สึก…"

ฉันรู้สึกอยากจะขยี้นายให้เละเป็นโจ๊ก

ดีมาก เริ่มต้นได้ดี

เอาละ ฟังนะ มันเป็นอุบัติเหตุ

ตอนนี้เราไปหาที่นอนใหม่ก่อน

แล้วพรุ่งนี้เช้าเธอค่อยดุพวกเขาก็ได้

ก็เหมือนพูดใส่ก้อนหิน

ถ้าไม่มีเธอคอยปกป้อง พวกนายคงไม่รอดไปนานแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เราก็คงได้ออกไปผจญภัยในโลกกว้าง

ใช่ ทักษะการเดินทางเราสุดยอดมากนะ

ไม่ กลิ่นตัวนายต่างหากที่สุดยอด นายไม่มีทางรอดด้วยตัวเองหรอก

- เราทำได้ถ้าเราอยากทำ - งั้นเหรอ

- ฉันขอท้าให้นายเลย - แมนนี่ อย่าไปท้าพวกเขาสิ

ฉันก็แค่จะบอกว่า พวกเขาอาจจะถึงจุดอิ่มตัวในชีวิต

ที่พวกเขาพร้อมจะออกไปจากชีวิตฉันแล้ว

คือฉันหมายถึง ออกไปตามหา โชคชะตาของพวกเขาเองไง ไม่ดีเหรอ

- ห้ามใครไปไหนทั้งนั้น - ทำไมล่ะ

เพราะนายทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้เลยไง

อะไรที่พี่ทำได้ เราก็ทำได้เกือบๆ เหมือนกันแหละ

พวกนายทำความสะอาดรังตัวเองได้ไหม

พวกนายหาอาหารเองได้ไหม

พวกนายป้องกันตัวเองจากสัตว์นักล่าได้ไหม

เอาเลย พูดมาให้หมด เพราะเราทำแต่เรื่องสำคัญๆ

เช่นทำแบบนี้

เจ๋งไหมล่ะ

รู้ไหม ถึงพวกนายจะเป็นพี่น้องฉัน แต่บางครั้งฉันก็อยากให้

นายเป็นแมมม็อธมากกว่านี้ และเป็นพอสซัมน้อยลงหน่อย

เธอเพิ่งดูถูกความเป็นพอสซัมสุดเจ๋งของเรา

ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของตัวตนเราเลยนะ

พอกันที ฉันเบื่อกับการถูกกระทำเหมือนเด็กๆ แล้ว

ถึงเวลาที่เราจะย้ายออกไป แล้วสร้างชื่อให้โลกรู้จักแล้ว

ฉันก็สร้างชื่อให้ตัวเองทุกวันนะ

ฉันแค่ยกขาแล้วก็ฉี่ อย่างต้นไม้ต้นนั้นก็เป็นของฉัน

แล้วก็ต้นนั้น ต้นนั้นด้วย

ก้อนหินตรงนั้นด้วย หมอนนายก็ด้วยนะ

ไปนอนตรงนั้นสิ

แล้วก็นอนตะแคงนะ ฉันไม่อยากฟังเสียงกรนเธอทั้งคืน

ฉันไม่ได้นอนกรนนะ

เชื่อฉันเถอะ เธอกรนลั่นสนั่นงวงทั้งคืนเลย

โอเคๆ ฉันขอโทษที่พูดใส่แครชกับเอ็ดดี้แบบนั้น

มันก็แค่… ครอบครัวไม่ใช่เรื่องง่าย

เรามันฝูงพิลึก มีแต่พวกสันโดษกับถูกขับไล่มารวมกัน

ครอบครัวฉันก็แบบนั้นแหละ

ใช่ แล้วเธอได้ยินฉันบ่นอะไรไหมล่ะ

ครอบครัวฉันดูแลกันเอง

ใช่ ดิเอโก้ก็ทำแบบนั้น

แล้วเราสองคนก็ดูแลซิด

ไม่ แล้วนายไม่ต้อง… นายต้องเก็บไว้ใช้ทีหลัง

ก็ครอบครัวพอสซัมไม่ได้เป็นแบบนั้น

ฉันรู้ แต่บางครั้งเธอก็น่าจะปล่อยให้พวกเขา เจอผลที่ตามมาดูบ้าง แค่พูดเฉยๆ นะ

ยังไงล่ะ ด้วยการไล่พวกเขาออกไปเหรอ เธอก็รู้ว่าพวกเขาเอาตัวรอดกันเองไม่ได้

น่าสนใจ

เธออาจจะกำลังกลัวว่า พวกเขาไม่ได้ต้องการเธออีกแล้ว

หรือความจริงที่ว่าการป้องกันตัวตามธรรมชาติ ของพวกเขาเพียงอย่างเดียวคือแกล้งตาย

พวกเขาเป็นพี่น้องฉัน

พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวที่ฉันมี ก่อนมาเจอเธอ

พวกเขาช่วยชีวิตฉันไว้ แมนนี่

คุณแม่พอสซัม เลี้ยงฉันเหมือนเป็นลูกของเธอเอง

ฉันมีความสุขมากจริงๆ

ในที่สุดฉันก็รู้สึกเหมือนได้อยู่บ้าน

ตอนที่เราเสียเธอไป ฉันใจสลาย

แต่ฉันรู้ว่าพี่น้องของฉันกับฉันจะมีกันและกันเสมอ

พี่สาว ฉันคิดว่า พี่คงต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวพอสซัมแล้วล่ะ

รู้ไหม ฉันก็เสียแม่ไปเหมือนกันนะ

พูดให้ถูกก็คือ แม่ย้ายไปโดยไม่ได้ทิ้งที่อยู่ใหม่ไว้ให้

แต่ฉันก็ได้มาเจอแมนนี่

แล้วพอดิเอโก้เข้ามาและพยายามจะฆ่าเรา

เรารู้เลยว่าฟ้าลิขิตมาให้เป็นครอบครัวเดียวกัน

ซิด นายไม่มีที่ให้นอนแล้วหรือไง

แล้วเธอล่ะ

เราจะไปโดยไม่บอกลาไม่ได้นะ

ลาก่อนนะ พี่ ถึงเวลาที่เราต้องออกไป สร้างโชคชะตาของเราเองแล้ว

และอาจจะทำอาหารกลางวันเองด้วย

เราอาจไม่ได้เจอพี่อีก

เธอได้ยินไหม

อะไร… ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย

ใช่ไง มันเงียบเกินไป ไม่มีเสียงอะไรพัง ไม่มีเสียงใครสู้กัน

นั่นอาจหมายถึงสิ่งเดียวเท่านั้น

พวกเขาไปแล้ว ขนของออกไปหมดเลย

พวกเขาไม่มีของอะไรนะ

ก็ใช่ไง

แย่แล้ว นายงานเข้าแล้วล่ะ

แมนนี่ พี่น้องฉันอยู่ในป่า แล้วมันก็เป็นความผิดของเธอ

อะไร ความผิดฉันได้ไง

ก็นายไปท้าทายพวกเขา ให้พยายามเอาชีวิตรอดด้วยตัวเอง

ผลก็คือการส่งพวกเขาไปเจอหายนะ

ขอบใจมาก ซิด

ไม่เป็นไร เพื่อน ฉันพร้อมช่วยนายตลอดอยู่แล้ว

ไม่ต้องห่วงหรอก ที่รัก

ถ้าแครชกับเอ็ดดี้เจอปัญหา พวกเขาจะหาทางกลับมาเองได้

หาทางกลับมาเองเหรอ

ทักษะเดียวที่แย่กว่า การเอาตัวรอดของพวกเขา

คือการจำทิศทาง

ทักษะทางคณิตศาสตร์ก็ไม่ได้ดีเลย

ไปเถอะ เราต้องไปตามหาพวกเขา

ทักษะทางดนตรีก็เป็นศูนย์ แถมทำเสียงนกได้ห่วยมาก

คู่หู ออกมาใช้ชีวิตเองนี่มันดีจริงๆ นะ

แถมเราก็ไม่ต้องกังวลอะไรด้วย เพราะเรามีเก้าชีวิต

ไม่ใช่แล้ว ใครๆ ก็รู้ว่านั่นมันหมา

แล้วพวกเรามีกี่ชีวิตเหรอ

ลืมไปแล้ว สี่หรือสิบเอ็ดเนี่ยแหละ

โชคชะตารอเราอยู่

โชคชะตาทำร้าย

เราเคยมาที่นี่กันไหม

ดูคุ้นๆ นะ

เดี๋ยวนะ นี่ทางไปโลกไดโนเสาร์ใช่หรือเปล่า

เป็นสถานที่ที่น่าตื่นเต้นที่สุดที่เราเคยไปเลย

อันตรายที่สุดด้วย นายคิดว่าเราจะหาเจอไหม

ทักษะการจำทิศทางของเรามันระดับไหนแล้ว

ไม่เอาน่า ไปโลกไดโนเสาร์กันเลย