Expats

Ya, cef.

Ya, cef. Sedia, cef.

Cef.

Saya gembira awak dapat.

Saya tahu.

Dah lama saya mahukan kucing kacukan.

Ya.

Sabar.

Lambat-laun awak akan dapat surat itu. Fikir tentangnya kemudian.

Saya serius, sayang.

Lebih baik jangan.

Aduhai.

KANAK-KANAK HILANG - HONG KONG

ORANG HILANG - PASUKAN POLIS HONG KONG

DIKEHENDAKI JENAYAH BERKAITAN KANAK-KANAK

ARAS TENGAH

Mari!

Ya! Cepat!

Cepat, Gus.

Saya asyik tengok gambar

yang polis jumpa dan tak masuk akal, Hilary.

Kenapa Christopher ada gambar Gus dalam telefonnya?

Awak tak rasa pelik?

Jiran awak yang dah mati ada gambar anak saya?

Pasti ada maksud!

dan Essie juga tiada di situ.

Itu tak bermaksud

Christopher ada kena mengena...

Ia kemungkinan.

Itu maksud saya.

Ia kemungkinan.

Ia perlu disiasat.

Saya tahu betapa sukar tiada jawapan, Margaret,

tapi awak tak boleh begini.

Tak boleh lakukan apa? Mencari anak saya?

Nampak semua sebagai suspek.

Ada akibat...

Ia petunjuk.

Kenapa awak tak ambil serius?

Setiap perincian adalah penting.

Itu yang Detektif Chang selalu kata.

Sekarang, ini tak penting?

Lelaki itu ambil gambar anak saya secara senyap-senyap.

Itu tak bermakna apa-apa?

Dia ambil satu gambar.

Mereka tak jumpa yang lain.

Kenapa awak membela dia?

Awak betul-betul kenal dia?

Saya siramkan pokok dan bawa anjingnya berjalan...

Jadi, awak tak betul-betul kenal dia.

Sekarang bukan masanya.

Begini. Maksud saya...

Maaf, Margaret. Saya perlu pergi.

Puri, awak buat apa?

Tiada apa-apa, puan.

Menyapu habuk.

Ada banyak habuk.

Saya dah lambat ke mesyuarat. Boleh hantar saya cepat?

- Boleh. - Terima kasih.

Periksanya.

Terima kasih.

Kain cucian tuan.

Ya, tolong bawa naik atas. Terima kasih.

Sam, apa khabar?

Saya letak gunung berapi di sana untuk menghidang makan malam.

Lahar pula? Kita tiada sirap jagung.

Saya dah beritahu mak. Dia akan beli.

Saya bertaruh 100 dolar dia akan lupa.

- Dolar Hong Kong atau AS? - AS.

Awak tiada 100 Dolar AS.

- Ada. - Tak ada.

Hei, mari tolong Essie hidangkan makanan?

Kamu berdua. Letak telefon, Daisy.

- Tapi, Ayah... - Mari.

Mari. Tolong.

Mari, Philip.

Basuh tangan dulu.

Ya...

Awak nak apa?

- Akhirnya awak... - Ia makanan Cina.

Baiklah. Mari makan cepat.

Cepat. Mari makan cepat dan pergi...

Jangan sentuh.

Aduhai, kamu semua...

Sekejap, nak ambil gambar.

Buat apa nak ambil gambar? Selalu begini.

Kita jarang ke Hong Kong. Ambil gambar sebagai cenderamata.

Mereka buat filem itu di sini?

Tak, itu Gold Finch.

- Kita ke sana esok. - Saya suka filem itu.

Ya? Christopher Doyle pintar.

Apa? Dia pengarah?

Tak. Pengarahnya Wong Kar-Wai.

Yakah? Saya fikir nak potong rambut berjambul.

Potong rambut lagi?

Awak sentiasa menyesal selepas itu.

Ya... tapi saya akan keritingkannya semula.

Betul. Tak, setiap kali. Bukan selalu.

Apa yang awak...?

Betul. Bukan? Pasti lulus.

Tak guna. Awak tak mengulang kaji langsung.

Awak balik pukul berapa?

Sembilan malam.

- 8.30. - Sembilan.

- 8.30. - Menjengkelkan. Sembilan.

- 8.30. - Sembilan.

- 8.30. - Sepuluh.

LALUAN TSUEN WAN LALUAN KWUN TONG

Awak pergi Deli Way juga?

Saya orang Korea.

Saya nampak awak.

Restoran.

Saya orang Korea-Amerika.

Kenapa awak tak cakap?

Maksud saya,

saya nampak awak di Mei dou.

Restoran berdekatan sini.

Saya fikir orang tak nampak.

Kenapa? Awak fikir awak halimunan?

Lebih kurang.

Saya lebih suka terbang.

Apa?

Kuasa besar untuk terbang lebih baik daripada menjadi halimunan.

Saya cuma nak jadi kaya.

Menjadi kaya bukan kuasa terbesar.

Orang miskin tak fikir begitu.

Saya Charly.

Mercy.

- Gembira jumpa awak. - Saya pun sama.

Dalam kelas, cikgu minta kami namakan sepuluh logam.

- 10 logam? - Ya.

- Ya. - Aluminium.

- Titanium... - Hei.

- Hei. - Kamu dah mula makan.

Lalu lintas sesak.

Mak tak beli sirap jagung.

Saya dah cakap.

Hei.

Macam mana sekolah?

Baik.

Ini nampak sedap.

PERHIMPUNAN BAPTIS ANTARABANGSA MENJEMPUT SEMUA

Hai. ini David Starr.

Tinggalkan mesej dan saya akan hubungi.

Hei, David.

Okey, saya tahu awak marah, tapi boleh kita berbincang?

Saya tak tahu keberadaan

dan aktiviti awak.

Saya telefon bukan sebab itu. Saya cuma nak tahu jika awak...

Jika awak akan balik untuk makan malam.

Saya harap awak balik.

Saya perlukan awak untuk melayan Richard.

Apa pun...

Tolong...

Tolong telefon dan beritahu saya.

Awak dah tinggal sini?

Lebih kurang tiga minggu?

Awak cuci pakaian?

Boleh kita tak cakap tentang itu?

Aduhai. Betul, bukan?

Di mana isteri awak fikir awak berada, Tuan Presiden?

Bukan "isteri?"

Jangan mencemuh saya.

- Dia menyakiti hati awak? - Berhenti.

Dia menyakiti hati awak dan buat awak pergi?

Kenapa sensitif, tuan...

Saya cakap berhenti!

Aduhai!

Saya cuma bergurau.

Saya tahu. Maaf, saya...

Ia rumit. Okey?

Dia curang?

Tak. Dia...

Dia diam sekejap.

Apa?

Kebanyakan orang tak sedar, tapi...

Saya tak boleh lupa.

Ia sekejap. Mungkin dua saat. Tiada makna, tapi...

Jika saya disoal siasat oleh polis

tentang keberadaan saya

pada malam Gus hilang, mereka tanya isteri saya,

saya berharap dia mempertahankan saya,

dan tak mengesyaki saya terlibat.

Setiap kali saya tengok dia, itu yang saya ingat.

Dia teragak-agak.

Dia mengesyaki saya menculik budak itu.

Mengarut, bukan?

Macam mana orang boleh fikir saya culik Gus?

Apa saya buat kepada dia? Saya sorok dia?

Di mana? Jaket saya?

Dalam kereta saya?

Mungkin saya sorok dia di pejabat supaya Hilary tak jumpa.

"Awak di mana David? Awak buat apa?"

Mungkin dia dalam beg pakaian saya.

Gus, kamu ada di dalam?

Oh, tidak? Tiada di sini?

Saya tahu! Mungkin dia dalam almari.

Gus?

Keluar. Gussy!

Saya tahu!