The first 200 lines.
เกิดอะไรขึ้น
- ฉันต้องไปแล้วค่ะ - ตอนนี้เหรอ
- แต่เรากำลังทำอะไรค้างอยู่นะ - ฉันลืมไปเลย เราเพลินกันไปหน่อย
ขอห้านาที
ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ฉันต้องไปเอากล้อง
และนางแบบก็กำลังรอฉันอยู่ที่สตูดิโอ
ขอโทษนะคะ
ช่วยหน่อยได้ไหม
แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่า ทนทุกข์เพื่อศิลปะ
ผมต้องทุกข์เพื่องานศิลปะของคุณ
ฉันจะรีบออกมาให้เร็วที่สุด และจะตรงกลับมาที่นี่เลย
แล้วฉันจะชดเชยให้คุณนะคะ
- คุณมาจากไหนคะ - เมืองนี้เล็กขนาดนี้เลยเหรอ
ก็เล็กพอที่จะทำให้คุณดูเด่นขึ้นมา
ก็ดี
คุณรู้อะไรบ้าง เกี่ยวกับครอบครัวแดนเวอร์ส
ครอบครัวพิลึกประจำถิ่นน่ะเหรอ
พวกเขาเซ็กซี่ แต่ก็ประหลาด
คุณล่ะรู้อะไรบ้าง
ก็แค่ได้ยินเขาว่ากันมา
พวกเขาคิดว่าพวกเขาตั้งกฎได้
กฎอะไรคะ
ไม่สำคัญหรอก
ผมมาที่นี่เพื่อแหกกฎ
คุณอยากไปบ้านฉันไหม
- ไม่ - ทำไมล่ะ
เพราะคุณเป็นผู้หญิงแพศยา
ออกไปข้างนอกก็ระวังตัวด้วยล่ะ
ให้ตาย สักวันคุณคงจะทำให้ผมหัวใจวาย
- สวัสดีค่ะ - ไง
เราถึงไหนกันแล้วนะ
ถ่ายแบบเป็นไงบ้าง
เหนื่อยค่ะ
ฉันต้องทำงานทั้งคืนเลย
ได้ภาพที่ต้องการไหม
ได้ค่ะ
- ดีแล้ว - สำหรับตอนนี้
และระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ฉันก็คิดถึงแต่คุณ
ริมฝีปากของคุณประทับริมฝีปากของฉัน
มือของคุณจับสะโพกของฉัน
และนี่
สิ่งที่มือของฉันทำได้
ในการทำให้ตัวเราเป็นจริงขึ้นมา
เราต้องยอมรับสิ่งที่เราเป็นจริงๆ
นั่นคือสิ่งที่คาร์ล ยุง เรียกว่าแอนิมัส สำหรับเพศชาย
หรือแอนิมา สำหรับเพศหญิง
พวกนี้คือสิ่งที่เราเก็บซ่อน ไว้ใต้สิ่งที่เขาเรียกว่าเพอร์โซนา
และในการประยุกต์ใช้ทฤษฎีเหล่านี้ กับมนุษยวิทยา
โดยเฉพาะการศึกษาพฤติกรรมมนุษย์
ผมไม่ค่อยสนใจในสิ่งที่เราซ่อน
แต่สนว่าทำไมเราถึงซ่อน
เรากำลังยับยั้ง ความปรารถนาในส่วนลึกอะไรอยู่
และถ้าเราฉีกเพอร์โซนาออก
จะมีสัตว์ร้ายประเภทไหนซ่อนอยู่
เมื่อเขาใช้คำว่า "แอนิมา" และ "แอนิมัส"
คุณคงไม่คิดจริงๆ ใช่ไหม ว่าเขาหมายถึงมีสัตว์ในตัวเรา
อาจารย์แดนเวอร์ส
เราต่างก็เป็นสัตว์ พวกเราทุกคน
สิ่งเดียวที่แตกต่าง ระหว่างมนุษย์กับสิ่งอื่น
ก็คือเพอร์โซนา
หน้ากากซึ่งเราเก็บซ่อน ความปรารถนาทั้งหมดไว้เบื้องหลัง
และทุกอย่างที่ทำให้เรากลัว เกี่ยวกับตัวเราเอง
- คุณคิดอะไรอยู่ - มันเกิดขึ้นเมื่อคืน
ดร. โลแกน จอนเซน นักจิตวิทยา
มันแทบเกิดขึ้นต่อหน้าฟิลิป
แต่ก็ไม่เกิดใช่ไหม
ฉันต้องโกหกเพื่อหาทางหนีออกมา
มันเหมือนกับ...
ร่างกายมันทรยศฉัน
ฉันต้องไปกลายร่างในตรอก
คราวนี้คุณอั้นการกลายสภาพไว้นานแค่ไหน
- สามสิบเจ็ดวัน - คุณบ้ารึเปล่า
- ไม่รู้สิ คุณต่างหากคือจิตแพทย์ - นักจิตวิทยา
ผมยังเสนอเหมือนเดิม ถ้าคุณอยากจะไปวิ่งด้วยกัน
ผมคิดถึงการวิ่งกับฝูงมาก
โลแกน อย่าเข้าใจผิดนะ
ฉันรักคุณ และฉันซาบซึ้งใจ ที่มีคุณอยู่ในเมืองนี้
แต่ฉันไม่อยากกลายร่างไปวิ่ง...
เลย
ไม่อยากทำให้มันกลายเป็น กิจกรรมเข้าสังคมไป
โอเค แต่คุณต้องกลายร่างตามกำหนด
สัปดาห์ละครั้ง ไม่อย่างนั้นแล้ว มันจะเกิดขึ้นเรื่อยๆ
คุณอั้นการกลายร่าง จนในที่สุดมันก็มีอำนาจเหนือคุณ
นัดรอบ 11 โมงของผมมาแล้ว
- งั้นฉันจะกลับค่ะ ขอบคุณ - เอาแซนด์วิชไปกินระหว่างทางไหม
ค่ะ
อย่างน้อยฉันก็รู้ว่า ฉันจะไม่กลายร่าง
ระหว่างการรับรางวัลของฟิลิปในคืนนี้
ครอบครัวเขาจะมากันครบ
งั้นคุณก็โชคดีแล้ว ที่คุณถูกบังคับให้กลายร่างตอนนั้น
คราวหน้า คุณอาจจะไม่โชคดีอย่างนี้อีก
ฟังนะ จะไม่มีใครตัดสินคุณหรอก ถ้าคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้
คุณกลับบ้านได้เสมอ
ที่นี่คือบ้านของฉันแล้ว
บลู
บลู เจออะไรเหรอ ไอ้หนู
ให้ตาย
ให้ตายสิ บลู แกเจออะไร
โอ คุณพระช่วย
พระเจ้า ดูกล้ามแขนนั่นสิ
หรือว่าต้นขากันนะ
ยังไงก็ตาม ฉันต้องกลับไปเข้าครอสฟิตแล้ว
และนั่น บอกฉันหน่อยว่ามันน่าขยะแขยง
นี่ฉันหลอกใครอยู่ ต่อให้บราวนี่ชิ้นนั้นมาจากถังขยะ ฉันก็กิน
- ก็กินซะหน่อยสิ - ฉันกำลังล้างลำไส้
เธอได้อ่าน กู๊บ รึเปล่า
ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร
- เอานี่มาจากไหนน่ะ - ของขวัญครบรอบหกเดือน
ฉันนึกว่าเธอช่วยเขาเลือกซะอีก
ไม่ แต่ดูเหมือนพี่ชายฉัน จะมีลูกเล่นแพรวพราวของเขาเอง
เจ้าเล่ห์นัก
ยังไงก็ตาม รูปพวกนี้เริ่ดสุดๆ
หนึ่งสัปดาห์นับจากนี้ แกลเลอรีจะเต็มไปด้วยคนที่มีชื่อเสียง
แต่จะไม่มีใครสนใจ เพราะพวกเขาจะมัวแต่ตะลึงกับภาพถ่ายของเธอ
น่านะ บอกมาว่าเธอจะไป
คราวนี้มีข้ออ้างอะไรอีกล่ะ
ฟังนะ...
จับคู่ฉันกับพี่ชายเธอก็เรื่องหนึ่ง
แล้วก็เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก
แต่ขอบอกให้รู้ไว้ว่า เวลาฉันไม่ไปงานเลี้ยงของเธอ
ฉันกำลังอยู่กับเขา ทำให้เขามีความสุข
โอเค ถ้าเธอพูดแบบนั้น เพื่อให้ฉันเลิกเซ้าซี้ งั้นก็ได้
เธอชนะ
โทรศัพท์เตือนแล้ว
อีก 20 นาที ฉันต้องไปรับเบ็คกี้ที่สนามบิน
คืนนี้เธอพร้อมหรือยัง
ครอบครัวแม็คอดัมส์จะมากันพร้อมหน้าเลย
ใช่
แทบรอใช้เวลากับแม่ของเธอไม่ไหว
อย่าโกหก เราจะช่วยให้เธอผ่านมันไปได้
บลูพบเธอครับ
แต่มันไม่ได้ฆ่าเธอนะ
ตัวอะไรทำแบบนี้กับคุณ
แหม จะเป็นใครถ้าไม่ใช่บู แรดลีย์
อย่าเริ่มเชียว
พวกเขาเป็นคนเงียบๆ ไม่ยุ่งกับใคร
ถ้าคนแถวนี้เป็นแบบนั้น ฉันคงดีใจ
มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
ณ จุดนี้คงไม่มีใครช่วยอะไรได้หรอก คุณแดนเวอร์ส
คิดว่านี่เป็นฝีมือของตัวอะไร
เจ้าหน้าที่ชันสูตรจะบอกเหตุการตายเอง
นั่นเป็นผลงานของสัตว์
ผู้ช่วยโอนีล ไปเอาผ้าใบจากรถหน่อย
ไม่มีใครจำเป็นต้องเห็นศพเธออีก
ไมเคิล แบรกซ์ตันบอกว่า เขาเคยได้ยินเสียงหมาป่าจากแถวบ้านคุณในอดีต
ผมไม่ล่าสัตว์ที่สโตนเฮเวน
ผมเลยไม่รู้ว่ามีตัวอะไรผ่านมาบ้าง
แต่ใช่ เราเคยได้ยินเสียงหมาป่าเหมือนกัน
ถ้าเจ้าหน้าที่ชันสูตร บอกว่าเป็นฝีมือหมาป่า
ฉันจะต้องตรวจพื้นที่ ในรัศมีหนึ่งไมล์รอบๆ แถบนี้
ซึ่งรวมถึงที่ดินของคุณด้วย
แน่นอนครับ ผมยินดีช่วยทุกอย่าง
ขอบคุณค่ะ อาจารย์
- หล่อจัง - เขาหล่อมาก
- เฮ้ เจเรมี มีอะไร - มีมัตต์ที่นี่
มีผู้หญิงถูกฆ่า
ฉันจะกลับไปภายในสองชั่วโมง
จะจัดการเรื่องนี้ทันทีที่ไปถึงแบร์วัลเลย์
ตรงมาที่นี่เลย ฉันเรียกทุกคนกลับบ้าน
ฉันจัดการเองได้
เคลย์ ฉันอยากให้ทุกคนมาที่นี่ก่อน
ทุกคนเหรอ
แค่กลับมาบ้านก็พอ
ฉันไม่รู้ว่ามันจะเหมาะไหม
คือว่า มันอาจจะดี แต่นี่คือตำแหน่งหัวหน้าเชฟ
วันนี้เลย
ใช่ แต่คุณไม่ชอบครัวนี่
ค่ะ แต่มันเป็นโอกาส ที่ฉันจะได้เขียนเมนูเอง
หรือคุณอาจจะรอหกเดือน
ให้เลโอย้ายกลับไปฝรั่งเศส
และคุณจะได้เป็นหัวหน้าเชฟ ที่ภัตตาคารที่คุณรัก
แล้วก็มีลูกค้าที่รักคุณอยู่แล้ว
คุณไม่ต้องพิชิตโลกในวันนี้นี่ จริงไหม
เจเรมี - โทรกลับบ้านด้วย
ส่งมาให้หน่อยได้ไหม
เจเรมี แดนเวอร์ส นายกับแอนโทนีโอกลับสโตนเฮเวนด่วน
คุณสมิธ
คุณนายสมิธ
ผมสนุกมากเลย
ผมจะเปิดบัญชีของห้องไว้
สั่งอะไรจากรูมเซอร์วิสก็ได้
แต่ผมต้องไปแล้ว
เจเรมี แดนเวอร์ส เอเลน่า โทรกลับบ้านด้วย
ผมสั่งแบบดับเบิลมาให้เรา
คืนนี้คงอีกยาวนาน
- ขอบคุณค่ะ - นี่ของคุณ
แด่ฟิลิป แม็คอดัมส์ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษด้านการตลาด
แด่คุณ
ครีเอทีฟสร้างงานไม่ได้ หากไม่มีนางฟ้าช่วย
เตรียมตัวให้ดี กำลังมาแล้ว
นั่นไงพี่ชายของฉัน
ฟิลิป
- หวัดดี - หวัดดี
โอ ตายจริง คุณสวยกว่าที่ไดแอนบอกไว้ซะอีก
- คุณคงเป็นเบ็คกี้ - พี่หล่อมากเลย
- ดีใจที่เจอเธออีก เอเลน่า - ฉันก็ดีใจที่คุณมาได้ค่ะ
ฉันไปร่วมงานต่างๆ ของฟิลิป ตั้งแต่เขาเกิด
ยังไม่เคยพลาดสักงาน
- ฉันดีใจที่เธอมาได้นะ - แน่นอนค่ะ
- ไปหาอะไรดื่มกันค่ะ แม่ - ได้สิ
No comments yet. Be the first to leave one.