Gilmore Girls

ความเดิมตอนที่แล้ว

นายกำลังจะไปลอนดอนนะ ไม่รู้จะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่

และที่บ้าคือฉันพร้อมที่จะแต่งงาน

- คุณทำแบบนี้ทำไม - อะไร

พาเขาไปจากหนู มีเหตุผลอะไรนอกจากแยกเรา

- ฉันไม่อยากรอแล้ว - ผมมีเอพริลนะ

ต้องคิดว่าเอพริลจะเข้ากับเราได้ยังไง ไม่ใช่กลับกัน

- รอก่อนไม่ได้รึไง - ไม่ ฉันไม่รอแล้ว

- ไม่แต่งตอนนี้ก็ไม่ต้องแต่ง - ผมไม่ชอบคำขาด

เป็นอะไรมั้ย

- ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว - เข้ามาสิ

ไง

ไงคะ

คุณจะทำอะไร

กลับไปนอน

กลับมานอนเถอะ

ไม่ได้ค่ะ ฉันต้องไปแล้ว

- อยู่ก่อนเถอะ - ไม่ได้ค่ะ พอล แองก้า

เขาไม่แสดงเช้าขนาดนี้หรอก ลองดูบัตรสิ

ฉันต้องกลับบ้านไปให้อาหารหมา

- งั้นให้ผมทำมื้อเช้าให้คุณก่อน - ไม่ต้องค่ะ

พอล แองก้าก็คงหมดความหมาย ถ้าคุณเป็นลมเพราะหิว

ก่อนจะให้อาหารมัน เหมือนบนเครื่องบิน

คุณต้องใส่หน้ากากออกซิเจน ให้ตัวเองก่อนใส่ให้ลูก

- เหมือนเห็นแก่ตัว แต่ว่า - ไม่ค่ะ

- คริส - ลอร์

คุณนอนต่อเถอะ ฉันต้องไปจริงๆ

- แน่ใจนะ - แน่ใจค่ะ

โอเค ไปนะ

คุณมาแล้ว

พระเจ้า บาเบต ตกใจหมดเลย หวัดดี

เสียงฉันทำให้ชาวบ้านกลัว ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง

เริ่มจากไม่แอบอยู่ในบ้านคนอื่น

- และโผล่ออกมาตอนพวกเขากลับบ้าน - มันเป็นตุ่ม

- ใครนะ - ตุ่มบนเส้นเสียงของฉัน

ยิ่งฉันตะเบ็งเสียง มันก็ยิ่งบวม

ธรรมชาติพยายามทำให้ฉันพูดเบาลง

บาเบตชนะ ธรรมชาติแพ้

- คุณคงสงสัยว่าทำไมฉันอยู่นี่ - ใช่ ไม่ใช่ฉันไม่ดีใจที่เจอคุณ

- แค่ฉันต้องไป... - ฉันไม่ได้เดินละเมอ

- เปล่าเหรอ - เผื่อคุณจะคิดแบบนั้น

- เปล่าเลย - หลายคนคิดว่าฉันเป็น

พระเจ้ารู้ว่าทำไมฉันดูเหมือนแบบนั้น

งั้นคุณก็ไม่ได้เดินละเมอ

แต่เมื่อเช้าฉันมาที่นี่ตอนตื่นแล้ว

เพราะฉันได้ยินเสียง พอล แองก้าหอนเสียงแปลกๆ

- เวลามันหิว ฉันเลยให้อาหารมัน - ดีเลย ขอบคุณนะ

ฉันให้อาหารเม็ดที่คุณบอกว่ามันชอบครึ่งถ้วย

แต่มันมองเหมือนฉัน แย่งอาหารมัน ฉันเลยให้ทั้งถ้วย

- ฉันเคยเห็น บางทีก็น่ากลัว - เครื่องซักผ้าของเราเสีย

มอรี่เอารองเท้าลงไปซัก มันก็เลยเสียอีก

- ฉันเลยซักชุดชั้นในที่นี่ - ดีแล้ว

- ไม่มีข้อความถึงคุณ - ว่าไงนะ

- เขาไม่โทรมา - ใคร

ฉันรู้เรื่องที่คุณกับลุคทะเลาะกัน

- คุณรู้เหรอ - ใช่

รู้จักเบ็คกี้ ลูกสาวเอเดรียน บิทเทนเบิร์กใช่มั้ย

- เธอปากกว้าง - เบ็คกี้ไม่ชอบเรื่องซุบซิบ

แต่ปากเธอกว้างมาก

เธอกับไอลีน ไวท์วินอยู่หลังตลาดโดซี่

เพื่อดูว่าเบ็คกี้จะกินเดวิล ดอกส์ได้กี่ชิ้น

แล้วตอนเธอกินชิ้นที่สี่ เธอก็หายใจไม่ออก

ไอลีนวิ่งไปที่ร้านของลุคเพื่อหาคนช่วย

เธอเห็นคุณสองคนทะเลาะกันอยู่บนถนน

ดีใจที่เธอยังมีกะจิตกะใจฟังเราเถียงกัน

ตอนเพื่อนเธอกำลังจะสำลักตาย

ไม่ต้องห่วงหรอก ทุกอย่างจะเรียบร้อย

ทุกคู่ต้องมีการระบายออกมาบ้างนานๆครั้ง

- จะได้อดทนกันต่อไป - นั่นสิคะ

คุณนอนบ้านซูกี้อีกแล้วเหรอ

- บ้านซูกี้เหรอ - ใช่ ฉันคิดว่าคุณค้างที่นั่น

แต่มอรี่กับฉันเดินออกกำลังตอนเช้า

ผ่านบ้านเธอกับแจ๊คสัน แต่ไม่เห็นรถจี๊ปคุณ

- ฉันต้องไปแล้วจริงๆ - ฉันกำลังรอให้กางเกงในแห้ง

ฉันมาเอาทีหลังก็ได้ แต่ช่วยอะไรหน่อยได้มั้ย

เลือกปั่นผ้าบาง 30 นาที และใส่แผ่นปรับผ้านุ่มยี่ห้อบาวนซ์

แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวเขาก็โทรมา

ผู้ชายเป็นแบบนั้นเสมอ

คุณอยากให้ชีวิตลูกคุณ อยู่หลังเคาน์เตอร์ดังกิ้นโดนัทรึเปล่า

- ไม่อยาก - เพราะเธอกำลังจะไปทางนั้น

ขายโดนัทช็อกโกแลตและของทอด ในอีก 40 ปีข้างหน้า

ให้คนใส่สูทที่ไม่สนใจ อนาคตทางการศึกษาของพวกเขา

ฉันแค่อยากให้เธอเข้าโรงเรียนดีๆ เธอมีศักยภาพ

- ชาร์ลส์ แมนสันก็เหมือนกัน - ว่าไงนะ

ดูเธอสิ บอกตรงๆนะว่ามันอาจสายไปแล้ว

ปกติฉันไม่รับคนที่บอบบางและประหม่า

รู้มั้ยว่า "ประหม่า" แปลว่าอะไร

ไม่เป็นไร

อุตสาหกรรมขายโดนัทไม่ต้องใช้ความรู้นี้

- ได้โปรด ให้โอกาสเธอหน่อย - ทำไมฉันต้องให้

- เพราะเธอต้องการมัน - แม่คะ

เคทลิน คุณคิดว่าไง

เกรดเฉลี่ยของเธอคือซี ซึ่งแปลว่าไม่ขี้เกียจก็โง่

ฉันจัดการได้ทั้งสองอย่าง

บอกตรงๆว่าบางครั้งโง่ก็จัดการง่ายกว่า

ฉันทำให้เธอหายโง่ได้ แต่ขี้เกียจมันฝังลึก

- คุณจะรับเธอใช่มั้ย - ใช่ค่ะ

- เยี่ยมเลยค่ะ - แม่คะ

เคทลิน ขอบคุณนะ ปารีส แล้วคุณจะไม่เสียใจ

ทีนี้ฉันจะให้คุณสองคนทดสอบความถนัด

- เราจะได้เริ่มงานได้ - ทำไมฉันต้องทดสอบด้วย

ฉันต้องการความรู้สึกจริงๆต่อศักยภาพของเคทลิน

พันธุกรรมเป็นเครื่องบ่งชี้ที่เชื่อถือได้ที่สุด

- ว่าไงนะ - ฉันอยากรู้ว่า

เป็นความผิดของเธอเท่าไหร่ และของคุณเท่าไหร่ เริ่มจับเวลา

- นี่มันอะไร - เยี่ยมใช่มั้ยล่ะ

- ไม่ใช่สำหรับเคทลิน - ฉันจะใช้เวลาช่วงฤดูร้อนติว

ให้คนที่อยากเข้าพรินซ์ตัน แต่ฉันรู้มาว่า

พวกเขาเก็บ 60 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง และคนติวได้ 20 ดอลลาร์

ฉันเลยคิดว่าใครจะอยากติวที่นั่น ถ้าฉันเปิดร้านของฉันเอง

ฉันจะส่งงานต่อให้ติวเตอร์อีกสามคน

และฉันมีลูกค้าเข้าแถวรอ

ฉันกำลังจะรวยแล้ว นี่ เธอสนใจมั้ย

- ฉันให้ชั่วโมงละ 15 ดอลลาร์ - ไม่ล่ะ ขอบใจ

เดี๋ยวก่อน เธอจะใช้ออฟฟิศ ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนรึเปล่า

เธอคือบรรณาธิการ แต่ไม่ใช่ว่า เธอจะใช้ออฟฟิศได้ตลอดหน้าร้อน

ไม่มีหนังสือที่ต้องพิมพ์ ห้องนี้ว่างและฉันจะใช้

- ปารีส ฉันไม่อยากได้ออฟฟิศ - แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่

- ฉันมาทำไฟล์สำรอง - เธอทำไฟล์สำรองไปแล้ว

ฉันเห็นเธอทำ

เข้าใจแล้ว โลแกนไม่อยู่ใช่มั้ย

เขาไปตั้งแต่เช้า

- เลิกกันเป็นเรื่องยาก - ว่าไงนะ

- ตั้งใจทำไป แมริลิน - เราไม่ได้เลิกกัน

- ไม่ได้เลิกเหรอ - เปล่า ทำไมพูดแบบนั้น

ไม่รู้สิ หนุ่มหล่อร่ำรวย เจ้าสำราญ

ทายาทพันล้านกลุ่มสื่อระหว่างประเทศ

ย้ายไปลอนดอนและตรอมใจหลายคืนเรื่องจาก

กับแฟนสาวมหาลัย

ใครดูหนังเรื่องนี้บ้าง

ไม่ใช่แบบนั้น เราไม่ได้เลิกกัน

- พวกเธอคุยกันแล้วเหรอ - ใช่

ฉันหมายถึงยัง เราจะคุยกันตอนฉันไปหาเขา

- เมื่อไหร่ - ฉันยังไม่รู้

แล้วเธอตกลงกับเขายังไง

ก็ไม่เชิง แต่เราเข้าใจกัน

ใช่ เพราะครั้งที่แล้วก็เป็นแบบนี้

- ปารีส - ที่ผ่านมาไม่สอนอะไรเธอเลยเหรอ

เธออยู่ในที่ที่ถูกลืม ดินแดนที่ไม่มีเจ้าของ

โลแกนไม่เข้าใจ เธอต้องพูดให้ชัด

เขาต้องรู้ว่าพรมแดนอยู่ตรงไหน

ไม่งั้นเขาจะข้ามเส้นไปนอนกับสาวอังกฤษงี่เง่า

ปารีส โลแกนกับฉันไม่เป็นไร

เขาย้ายไปลอนดอน รอรี่ เมืองที่โรแมนติกที่สุดในโลก

ปารีสคือเมืองที่โรแมนติกที่สุด

ใช่ ลอนดอนก็แค่หมกมุ่นเรื่องเพศ

วางดินสอได้แล้ว

หวัดดี

ฉันไม่ว่าง ฉันไปทำงานสายแล้ว

- คุยกันก่อนได้มั้ย - ฉันไม่อยากคุย

ลอเรไล ไม่เอาน่า

ไม่ ลุค เราคุยกันแล้ว คุยกันเมื่อคืน

- ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว - ผมขอโทษเรื่องเมื่อวาน

แต่จู่ๆคุณก็วีนเหวี่ยงไม่ยั้ง

- ไม่ให้โอกาสผมเลย - ฉันให้โอกาสคุณตลอด

- คุณไปเร็วมาก - ใช่ นั่นแหละฉัน เร็ว

- เพราะคาเฟอีนและพันธุกรรม - ตอนนี้ผมตามทันแล้ว

- และผมอยากคุยเรื่องนี้ - ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว

- เราไง คุณกับผม - ไม่มีเราแล้ว

มีแค่คุณ และแค่ฉัน มันจบแล้ว

มันจบตั้งแต่เมื่อคืน และตอนนี้มันจบแล้ว

- ลอเรไล - ฉันเสียใจ ฉันต้องไปแล้ว

- คุณแพ้แน่ - ไม่มีทาง

คุณคิดว่าตัวเองเก่ง คิดว่าตัวเองเป็นมิสลาดิดา

แต่ดูคุณตอนนี้สิ อ่อนแอและน่าสงสาร

มันจบแล้ว ยอมแพ้เถอะ

- ฉันแสดงเป็นไงบ้าง - หมายความว่าไง

มันน่าเชื่อถือหรือแสดงมากไปล่ะ

นิ้วผม นิ้วผมหักแล้ว

- ชอบใช่มั้ยล่ะ - ผมไม่ชอบ

คุณโกง คุณเร่งผม แกล้งทำเป็นไม่มีแรง

ไม่ ฉันเล่นงัดข้อต่างหาก คิดว่าเราเล่นอย่างอื่นหรือไง

- คุณก็เลยแพ้ไม่เป็นท่าใช่มั้ย - หลงตัวเองได้น่าเกลียดมาก

ลอเรไล ผมต้องขอลาพัก

ไปเอกซเรย์ข้อมือ

ขอโทษนะ

ฉันคือสุดยอดนักงัดข้อ

รู้มั้ยว่าเพราะอะไร ฉันว่าเพราะการตีไข่

การตีไข่หลายปีทำให้แขนฉันแข็งแรง

คนชอบถามว่า "ทำไมต้องเสียเวลาใช้มือตีวิปครีม

ทำไมไม่ใช้เครื่องตี" และฉันมักตอบว่า

"ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม แค่เป็นสิ่งที่ฉันต้องทำ"

แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว

เพราะฉันฝึกเพื่อวันแบบนี้

สุดยอดไปเลย ฉันแข็งแรง

และการกลับออมเล็ตก็มีส่วน

เวลาเธอใช้กระทะเหล็ก

หนักๆพวกนั้น แล้วต้องกลับไปกลับมา

สำคัญตรงที่ข้อมือ

และนั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูด

รวมถึงการงัดข้อด้วย

ทั้งหมดอยู่ที่ข้อมือ

และฉันมีข้อมือกลที่แข็งแรงและทรงพลัง

ใครจะรู้ว่าฉันมี

เธอจ๋า มีอะไรรึเปล่า

- มี - คงไม่ใช่แมงมุมบนเพดาน

เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดแมงมุม

- หวังว่าคงจะเป็นเรื่องแมงมุม - ไม่ใช่แมงมุม

- ไม่ใช่เหรอ - ไม่ใช่

- โอเค - ลุคกับฉันเลิกกันแล้ว