HIS & HERS

Good morning.

Live ako dito sa Dahlonega

kung saan may malaking development sa kaso ng pagpatay kay Rachel Hopkins.

Sa paggising ngayong umaga ng 7,500 kaibigan at kapitbahay,

nahaharap sila sa malagim na posibilidad na baka serial killer ang isa sa kanila.

Dahil mabilis ang mga pangyayari,

wala pa gaanong impormasyon,

lalo na sa unang araw ng Gold Rush Days Festival

na karaniwan ay panahon ng selebrasyon.

Pero ang makukumpirma ko, pangalawang biktima si Helen Wang,

ang headmistress ng all-girls private school na St. Hilary’s.

Bagama’t wala pang ibang detalye, kayo ang unang makakaalam ng masasagap ko.

Ako si Anna Andrews, nag-uulat sa Dahlonega para sa WSK.

Kaya nating mga tao na maghasik ng kapighatian.

Kalupitan.

Pagdurusa.

Pero ang pinakamapanganib pa rin nating ginagawa ay magsinungaling...

sa iba...

at sa sarili natin.

Ininterbyu na dapat natin siya kahapon.

Sinabi ba ni Anna kung ba’t siya nandito?

Nag-iwan daw si Ms. Wang ng message para sa kanya sa B&B niya.

Pinapapunta siya dito ngayon.

Kahit Sabado?

Dumating siya, nakita niya ang bangkay, tumawag siya sa cameraman, tapos sa ’tin.

Sige, ganito.

Tumawag ka sa Dahlonega Manor, B&B ni Anna.

Kumpirmahin mo ’yon sa kanila.

Kakausapin ko siya.

Nasa ’kin ang phone niya.

Pina-access niya sa ’yo?

Hindi. Nagsabi ako pero—

- Pinagtawanan ka niya. - Oo.

Sige.

- Stan, iwan mo muna kami, ha? - Sige, sir.

Sibat na tayo.

- Okay ka lang? - Oo.

- Ba’t ka ba nandito? - Sinabi ko na sa sidekick mo.

- Puwede ko na bang makuha ang phone ko? - Eto, o.

Ikuwento mo rin sa ’kin. ’Yong detalyado.

Pinapunta ako dito ni Helen ng 7:00.

Natagpuan ko siyang patay ng 7:05.

7:06, tumawag ako sa cameraman ko.

7:08, tumawag ako sa boss ko.

7:45, tumawag ako sa 911.

Ayos, a. Inuna mo ang cameraman mo? Tumawag ka sa cameraman, tapos sa 911?

Patay na siya, trabaho kong mag-report, kaya oo, ’yon ang ginawa ko.

Sabi ni Deputy Scott, naka-lock ang mga pinto.

Pa’no ka nakapasok?

Ewan ko. Tanungin mo si Helen.

- Okay, sige— - Sorry.

Excuse me.

Kailangan kitang tanungin.

- Nasa’n ka no’ng gabing namatay si Rachel? - Bakit naman?

- Alam mo kung bakit. - Nasa Atlanta.

- Mapapatunayan mo ba ’yon, Anna? - Kailangan ko ba, Jack?

Tapos na tayo dito?

Oo.

Dito ka lang sa building. Malinaw ba?

Dinadagsa tayo ng tawag at email. Tuwang-tuwa sa ’yo ang Atlanta.

- Kung puwede lang... Di bale na. - Wag! Kung puwede lang ano?

Kung puwede lang na pasabikin mo pa, mapataas mo ang ratings

para di magmukhang may paborito ako.

Sige, titingnan ko.

Yakang-yaka mo ’yan.

Thank you, a. Oo, salamat.

- Sino ’yon? -’Yong naka-night shift.

Lampas hatinggabi sila tinawagan

pero nasabihan lang si Ms. Andrews kaninang umagang-umaga.

Babae daw ang tumawag.

Dalawang babaeng mag-best friend mula pa no’ng high school ang pinatay.

Kutsilyo ang ginamit sa pagpatay sa kanila.

May friendship bracelet na isinilid sa bibig nila.

Konektado pareho kay Duffie.

Walang fingerprints.

Kahit ng biktima.

Nilinis ang buong lugar? Baka propesyonal ang hinahabol natin.

Baka may inutusan si Clyde. I-check natin ang phone records niya.

Lahat ng tinawagan niya nitong nagdaang buwan.

Sa bank accounts niya, kung nag-withdraw siya ng malaking halaga.

Pina-background check mo sa ’kin si Richard Jones, di ba?

- Oo. - May report na.

Pananakit at pambubugbog three years ago. Nambasag ng panga ng babae.

Babalik din ako.

Nakita mo ba si Anna?

Kung ako sa ’yo, bibigyan ko ng space ang misis mo.

Maniwala ka, wala siya sa mood.

Do’n ka sa bulok na relasyon n’yong mag-asawa.

Wala kang alam sa ’kin o sa ’ming mag-asawa.

- Nambababae ka. - O, alam mo ’yon?

- Alam ko ’yon. - O?

Nababahala ka ba do’n?

Buti di ako babae, ’no? Baka basagan mo ’ko ng panga.

Pumunta siya do’n.

Mayor, maniwala ka kapag sinabi ko sa ’yo na talagang lalala pa ’to

pero makakatulong ako kung gusto mo.

Televised na town hall, publicity pa. Nasusunog na nga, gagatungan ko pa?

- Apoy laban sa apoy. - Hindi dapat gano’n.

Aalisin mo ang oxygen. Aapulahin mo ’yon.

Stop, drop, and roll dapat ang atake.

Sir, hindi na uso ’yan, parang dial-up lang.

Sa siste ngayon, kapag di ka nagkuwento, iba ang magkukuwento.

Ano naman ang ikukuwento natin?

Malakas, ligtas, at hindi natatakot ang bayang ’to, ang mga tao, at ang mayor.

Ipaalam mo sa Amerika na tuloy na tuloy ang buhay sa Dahlonega.

Ano naman ang mapapala mo rito?

Tagarito ako.

May pakialam ako sa bayang ’to. Dito pa rin nakatira ang nanay ko.

Hindi ko alam ’yon.

Akala ko gawain n’yong mga celebrity

na ibalandra sa publiko ang pribadong buhay n’yo.

Iniisip kong baka...

magkaiba ang naging karanasan natin sa paglaki sa lugar na ’to.

Naiisip mo bang ’yong mga nakamit mo, kung sino ka ngayon,

malaking parte no’n ang Dahlonega?

Oo naman.

Payo ko lang.

Imbes na magdamdam ka sa pinanggalingan mo,

isipin mo kung ga’no ka kasuwerte.

Baguhin mo ang pananaw mo.

At gawing ano?

“Salamat, Dahlonega.”

Gets.

Payo ko lang, kung puwede?

Sige lang.

Bale...

Sa turismo umaasa ang Dahlonega.

Sa mga edad 45 to 65 na nagwa-wine,

papasyal-pasyal, masunurin, at kayang magwaldas.

- Tama ba? - Oo, tama.

Okay. Alam mo ba kung sino’ng mahilig sa true crime?

’Yong mga naka-camper na walang trabaho, tipid sa gastos, at pa-detective online.

Kaya ang mga propesyonal, aagapan ’to.

Kung hindi, ipapaubaya mo ’to sa internet.

Alam mo ang mangyayari do’n?

Dadakutin ng kamay ng publiko ’yang malago mong buhok

at susungalngalan ka ng reputasyong

panira ng ekonomiya at nagpapagala ng serial killer, Mayor.

Tapos good luck na lang sa reelection.

Ano? Ano na’ng sagot mo?

SINUNGALING

May ilang segundo lang kapag parehong napigtal ang carotid at jugular veins.

Pero sa laslas,

mahirap masabi kung parehong kutsilyo ang ginamit.

Mahalaga pa ba ’yon?

Pareho man o hindi ’yong kutsilyo, siguradong iisang tao lang ang gumamit.

Alam natin dahil sa bracelet.

Hindi inilabas sa press ang detalyeng ’yon kaya...

konektado ang mga murder.

Sandali.

Kung ginupit na kuko ang souvenir sa huling kaso—

Nandito pa ang mga mata niya, kung ’yon ang tanong mo.

May iniwang mensahe sa parehong kaso.

Sa unang kaso, sa kuko, di ba? May salita do’n.

Dito, sa noo. Iisang tao.

Puwedeng mensahe rin ’tong staples.

Baka “wag tumingin sa masama” o “magbulag-bulagan”.

Pero grabe ang trauma sa mata.

Malakas siya para mapakapit ang staples sa ganito kalambot na tissue.

Uy, Doc, anong oras kaya siya namatay?

Hindi eksakto, e.

Pero sumipa na ang rigor mortis.

Malimit magkagano’n pagkalipas ng 12 oras sa naka-aircon na kuwarto.

’Yong bracelet, parehong-pareho ’yon, di ba?

Oo.

Parehong-pareho sa nauna.

Parang hindi nasuot.

Mukhang bago ’yong pisi.

Iche-check ko sa bayan, baka may nagbebenta.

Balik tayo sa umpisa sa semen.

Walang match sa database, at di tinitigasan si Mr. Duffie.

’Yon ang sabi niya.

Malalaman natin kapag may resulta na ’yong swab.

Pero sa dami ng pangmalaking bewang na strap-on na nakita kong tinapon niya,

baka nagsasabi siya ng totoo.

Umakyat ’yong kinain ko.

Kung si Duffie ang killer, ano’ng motibo niya?

May usapan daw sila ni Rachel sa pakikipag-hook up.

Nilinaw niya na walang taga-Dahlonega.

Hindi niya tamod ’yon.

- Sumira sa usapan ang misis niya. - Tama.

Pero bakit niya papatayin si Ms. Wang?

Kaya naman kailangan nating alamin ’yong tawag sa Dahlonega Manor,

kung sa’n galing ’yon.

- Bakit? - Lampas hatinggabi ’yon pumasok, di ba?

Patay na si Helen no’n.

- Oo nga. - Oo.

- Balitaan mo ’ko. - Yes, sir.

- Tangina naman, Jack. - Sorry, Zoe.

- Kinalkal mo na lang ang mga gamit ko? - Ganito—

Kailangan kong malaman kung ano ’to, okay?

- Ano? - Sa’n mo nakuha ’yan?

- Seryoso ka ba? - Sobra.

Nilooban mo ’ko para dito?

- Hindi ako nanloob. - Sa madugyot na friendship bracelet?

- Hindi ’yan ’yong kuwintas sa Titanic. - Sa’n mo nakuha ’to?

- Sa’n mo nakuha ’to? - Susmaryosep.

Lahat kami, ginawan n’yan ni Anna.

May ganito ba si Anna?

Hindi kita kailangang sagutin dahil lang pulis ka.