Masters of the Universe

ให้เริ่มจากอะไรดี

คือ… เดาว่าที่ผมอยากพูดจริงๆ ก็คือ

ทุกอย่างที่ผมเป็น มีสาเหตุมาจากสถานที่ที่ผมจากมา

อีเทอร์เนีย โลกแห่งความงามอันไร้จุดจบ

ทุกสิ่งที่อยู่เพียงในตำนาน และนิทานก่อนนอน

ในอีเทอร์เนีย มันมีอยู่จริง

กริฟฟิน มังกร เสือพูดได้

ป่าต้องมนตร์ ทะเลทรายไฟลุกท่วม เกาะลอยฟ้า บอกมามีหมด

ผมสาบานว่าผมไม่ได้เมา

และเรามีปราสาทเกรย์สกัลล์

พ่อของผมเคยบอกว่า อีเทอร์เนียเป็นหัวใจของจักรวาล

และเกรย์สกัลล์ก็เป็นหัวใจของหัวใจนั้น

ดังนั้นเดาว่าหัวใจของหัวใจ…

ของหัวใจก็คือ ขุมพลังงานของเกรย์สกัลล์

ว่ากันว่ามันทำให้ มนุษย์มีพลานุภาพเทียบเทียมเทพเจ้า

เพื่อรักษาพลังนั้นให้ปลอดภัย มันจึงถูกกักเก็บเอาไว้ในภาชนะ

ดาบโบราณที่ขนานนามว่า ดาบแห่งพลัง

ใช่ ผมเข้าใจ ก็พวกเขาเรียกงั้นจะทำไง

ตำนานเล่าขานว่า เมื่ออีเทอร์เนียเรียกร้อง

ผู้กล้าจะก้าวออกมากวัดแกว่งดาบ

และแบบว่า… ใช้มัน

อย่างเทพ

จนกว่าจะถึงวันนั้น มันจะถูกเก็บไว้ในปราสาท

ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของซอร์เซอเรส

ผู้ซึ่งเฉลียวฉลาด เก่าแก่

และเอาจริงๆ ก็น่ากลัวนิดหน่อย แต่เธอเจ๋งนะ เจ๋งแหละ

หลายร้อยปี เกรย์สกัลล์อยู่ภายใต้ การคุ้มครองของบรรพบุรุษผม

ต้นตระกูลผม เป็นผู้กล้าสุดเกรียงไกรประมาณนึง

สูงส่ง แข็งแกร่ง หาญกล้า

แต่ท่านแม่ ข้าไม่อยากสู้เลย

ทุกคนตัวใหญ่และแข็งแรงกว่าข้า

ส่วนข้า มือกับตาไม่สัมพันธ์กัน

-ไร้สาระน่า ใครบอกลูกอย่างนั้น -ครินเจอร์

จริงนะ เขาตัวเล็กและอ่อนแอที่สุด

ปาฏิหาริย์แล้วที่เขา ยังไม่กระดูกหักหรือตาย

งั้นถ้าเจ้าชายไม่ฝึกใช้อาวุธ จะทำอะไรล่ะ

ไม่รู้สิ เที่ยวเล่นกับครินเจอร์มั้ง

เจ้าไปเลย ข้ามีแค่ก้อนไหมพรมสักก้อนก็พอแล้ว

เจ้าไม่ทำประโยชน์เลย รู้ไหม

ข้าต้องไปด้วยเหรอ

ฝึกใช้อาวุธ เดี๋ยวนี้

ฟังให้ดี ว่าที่ยอดนักรบแห่งอีเทอร์นอส

ไม่มีอนุสาวรีย์ใดตั้งชื่อตามคนแพ้

ไม่มีถนนใดตั้งชื่อตามคนขี้ขลาด

และไม่มีการเดินขบวนฉลอง ให้กับความพยายามที่ไม่ส่งผล

แผ่นดินนี้ ปราสาทนั่น ทั้งชีวิตของพวกเจ้า

ถูกสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ของบุรุษและสตรีผู้ชนะการต่อสู้

และในฐานะแมนแอตอาร์มส์ของพระราชา มั่นใจได้เลยว่าข้าชนะมาแล้วหลายศึก

นั่นคือเหตุผลที่เรามาที่นี่

ข้าคุ้มกะลาหัวพ่อแม่พวกเจ้า

ข้าคุ้มกะลาหัวเพื่อนบ้านพวกเจ้า กะลาหัวพ่อแม่ของเพื่อนบ้านพวกเจ้า

นั่นกะลาหัวหลายใบเลยนะ ก็คือข้าสู้เพื่อพวกเจ้า

และตอนนี้พวกเจ้าจะสู้เพื่อข้า ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองที่ว่องไว

การเล็งที่แม่นยำและกล้ามเนื้อที่ภาคภูมิ

และนี่

มีใครรู้บ้างว่าคืออะไร

ท่อนไม้ขอรับ

ขอบใจแต่ตอบแบบนี้ไม่ต้อง

คนอื่นล่ะว่าไง

ทีล่า

อาวุธ

ต้องอย่างนี้สิ คนเก่ง

นี่คืออาวุธของพวกเรา ส่วนหนึ่งของพวกเรา

เอาละ จับคู่กัน หยิบอาวุธขึ้นมา

ข้าอยากเห็นรอยช้ำวงใหญ่บวมม่วง

ข้าอยากเห็นเลือดกำเดาไหล ข้าอยากเห็นฟันบิ่น

เอาละ ไปกันได้ ยืนให้มั่น

-เฮ้ ดีอาน อยากจะ… -ถ้ารบจริงๆ เจ้าตายไปสองรอบแล้ว

-อดัม -มองให้ดี

เวลาต่อยหน้าก็ต้องมองตา

กันให้ได้สิ ไม่งั้นครั้งต่อไปแรงกว่านี้อีก

เรานั่งลงคุยกันไม่ได้เหรอ

อดัม เอาเท่าที่ทำได้ ตกลงไหม

ได้ ทีล่า

เจ้าเป็นเพื่อนแบบไหนกัน

แบบที่จะฟาดเจ้าไง

ดันแคน

คิดว่านักรบฝึกหัดของเราเป็นยังไงบ้าง

พวกเขาเก่งกาจและขยันขันแข็ง ฝ่าบาท

ทุกคนเลยเหรอ

อย่าเต้นระบำสิ อดัม

-เร็วเข้า -ตีข้าสิ เอาเลย

เขากำลังทำให้ตัวเองขายหน้า

ข้าสัญญาว่าจะปั้นเขาเป็นชายชาตรี และข้าก็จะทำให้ได้

ใช่ แต่ชายชาตรีแบบไหนล่ะ

-อดัม -หวดข้าเลย

เขาปลดอาวุธนางได้นะ

ไม่ใช่แบบนี้ เพื่อนยาก

ข้าชนะแล้ว

เจ้าติงต๊องชะมัดเลย อดัม

ลูกพ่อ

สู้กับข้า ใช้นี่

หยิบมันขึ้นมา

ทีนี้

ปกป้องตัวเอง

ท่านพ่อ

ท่านพ่อ

โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้ผู้อ่อนแอ

ขอรับ ท่านพ่อ

พูดออกมาสิ

โลกนี้ไม่มีที่ยืนให้ผู้อ่อนแอ

อดัม ลุกขึ้นมา

ลุกสิ

ยามที่เจ้าล้ม

มันคือโอกาสให้เจ้าลุกขึ้นยืนหยัด เข้าใจไหม

ทีนี้ทำท่าเข้มแข็งไว้

เมื่อเขาหันมา เขาจะเห็นเจ้า

เจ้าจะทำให้เขาเห็นว่า หนักแค่ไหนเจ้าก็รับไหว

เมื่อเขาหันมา เขาจะไม่เห็น เด็กน้อยผู้หวาดกลัว

แต่จะได้เห็นชายชาตรี

เขาจะเห็นอะไร

-ชายชาตรี -ดี ดูนะ

ทันทีที่เขาหันมา

ไปพักเถอะ เจ้าหนู

การแสดงจบแล้ว กลับไปฝึกต่อได้ เร็วเข้า

-อดัม -เจ้ามาทำอะไรที่นี่

ข้าตามเจ้ามา

ข้าหลบมาอยู่คนเดียว เพราะงั้น…

อย่าทำตัวเป็นสควิงค์น่า

ข้าไม่คิดว่าเจ้าอ่อนแอนะ

วันนี้ตอนที่เราฝึกกัน

แต่ท่านพ่อข้าคิด

นั่นใช่… ซอร์เซอเรสหรือเปล่า

นางมองอะไรอยู่

กษัตริย์แรนดอร์ เราถูกโจมตี

ข้ารับมือได้ ฝ่าบาท

องครักษ์หลวงฝึกมาเพื่อการนี้

ข้าให้คำมั่นว่า…

ท่านและครอบครัวจะปลอดภัย

ข้าจะพาท่านไปเกรย์สกัลล์ ทหาร

นี่ ไม่เป็นไรนะ

อยู่ด้วยกันไว้

ทีล่า มาเถอะ

ท่านพ่อ

ข้ากลัว

ใครสอนคำนั้นให้เจ้า ข้าไม่ได้สอนนี่

ทุกอย่างจะเรียบร้อย ลูกรัก

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตราบใดที่ข้าอยู่นี่ เจ้าจะไม่ต้องกลัวอะไร เข้าใจไหม

มาเถอะ เร็วเข้า

ไปได้แล้ว ไปๆ

พวกมันมีเยอะเกินไป

กองทัพใหญ่หมายถึงอย่างเดียว

มีเป้ามากขึ้น

ไปได้ ไป

ตามข้ามา

เราจะไปทางนี้

เอาละ รออยู่ตรงนี้

พวกชาววังเหลาะแหละ

ฝ่าบาท ไปและอย่าหยุด

ไป ข้าจะรับมือเอง

อยากมีเรื่องสินะ

มาไกลพอแล้ว

กล้าดีนักที่มาถึงเมืองข้า ไม่รู้หรือไงว่าเล่นกับใคร

งั้นก็บอกมาสิ

ข้าคือดันแคน ผู้บัญชาการองครักษ์หลวง

แมนแอตอาร์มส์ของพระราชา

และวันนี้…

และวันนี้…

เจ้าล้มเหลว

ท่านพ่อ

มาเถอะ ลุกขึ้น เร็วเข้า มาสิ ขอล่ะ

ทีล่า

ข้าล้มเหลว

มาเถอะ

เกาะไว้

รัชสมัยของแรนดอร์ จะสิ้นสุดลงในคืนนี้

เจ้าเชื่อว่าตัวเองแข็งแกร่ง จนเลิกกลัวสิ่งที่แฝงตัวในความมืด

ข้าเอง

ข้าแฝงตัว

ในมุมที่มืดลึกที่สุดของจักรวาล

ข้าแฝงตัวอยู่

แต่ตอนนี้ ข้าก้าวออกมาสู่แสงสว่างแล้ว

เพื่อให้เจ้าได้มองดูความล่มสลายของตัวเอง

ไปซะ อย่ามองกลับมา

อดัม ไม่ต้องห่วง ลูกพ่อ ข้าจะปกป้องเจ้าเอง

เข้มแข็งไว้ ลูกรัก ข้าจะต้านพวกมันไว้

-ท่านพ่อ -ไป

ท่านพ่อ

เจ้าจะทำอะไรกับข้า เจ้าปีศาจ

ข้าแค่จะตัดหัวเจ้าเฉยๆ

ไม่ว่าชะตาข้าจะเป็นอย่างไร อีเทอร์นอสจะไม่มีวันตกเป็นของเจ้า

ปราสาทของเจ้า เป็นเพียงก้อนอิฐและกระจกแก้ว

มงกุฎของเจ้าเป็นเพียงของประดับ

ข้าต้องการพลังที่อยู่เบื้องหลังต่างหาก

อีวิลลิน

โอ้ อีวิลลิน

พูดได้ดีมาก ลอร์ดสเกเลทอร์ สำบัดสำนวน

เอาตัวเขาไป เขาสูญสิ้นแล้ว

เมื่อรุ่งสางมาถึง

อีเทอร์เนียจะได้เห็นข้าเรืองอำนาจ

-แค่นั้นแหละ จบแล้ว -แน่นอน นายท่าน

-พอชูมือขึ้น คือพูดจบแล้ว -ใช่

นั่นคือท่อนที่พีคที่สุด

เราจะจำเอาไว้ นายท่าน

พวกมันมากันแล้ว

เกรย์สกัลล์จะพังพินาศ

ไม่ มันจะต้านทานได้

เอาดาบมาให้ข้า เด็กน้อย

ใช่ เดี๋ยวนี้ เร็วเข้า

เจ้าต้องเอาดาบนี่ไปไว้ที่ปลอดภัย ห่างไกลจากที่นี่