BLACK TORCH

6: POKAŻ SIĘ!

Dobrze, wystarczy.

W porządku, Reiji?

Tak.

Dobra walka.

Przeszedłeś długą drogę,

Shinji.

To dla mnie zaszczyt, ojcze!

Wszystko zawdzięczam twoim wskazówkom

i doskonałemu przeciwnikowi obok mnie.

Dobrze, że macie siebie.

OPATRUNKI

Mam kolejną bliznę do kolekcji.

Przepraszam, Reiji. Trochę się zatracam w ferworze walki.

To nic wielkiego.

Jako dziedzic musisz być silny, Shinji.

Jeśli mogę ci pomóc, zawsze wykażę się zaangażowaniem.

Nie bądź śmieszny.

Nie jesteś moją trampoliną do sukcesu.

Nieważne, że mam zostać głową rodziny. Zawsze będziemy braćmi!

A jeśli coś zepsuję, wiem, że będziesz mnie wspierać. Prawda?

Co?

Chociaż udawaj podekscytowanego.

Liczę na ciebie,

Reiji.

Jasne.

Tak właśnie było kiedyś.

Dorastaliśmy jako bliźniaki. Świat wokół się dla nas nie różnił.

Ale w końcu do mnie dotarło.

Shinji zawsze był trochę lepszy.

Zawsze o krok przede mną.

Podziwiałem go. Szedłem za jego przykładem.

W końcu przestałem próbować go pokonać.

Już za nim nie goniłem.

Zaakceptowałem, że moje przeznaczenie to życie w jego cieniu.

Pogodziłem się z tym.

Dziś wieczorem rozpoczyna się Rytuał Miecza.

Zakładam, że jesteś gotowy,

Shinji.

Tak.

Rytuał Miecza to ostateczny test sztuki walki Kirihara-ryu.

To on wskazuje nową głowę rodu Kirihara.

Las za domem skrywa jaskinię: Wietrzną Jamę.

W jej najdalszych zakamarkach znajduje się miecz

chroniony przez kolejne pokolenia rodu Kirihara.

Piekielna Nawałnica.

Dawno temu broń opętało widmo mononoke.

Trzeba pokonać ducha i odzyskać ostrze. Na tym polega Rytuał Miecza.

W dzieciństwie z bratem byliśmy świadkami ceremonii.

Nie mieliśmy pojęcia, co oglądamy, ale czuliśmy wszystko.

Gniew i złowrogie moce mononoke zapieczętowane w ostrzu

z każdym rokiem stają się silniejsze.

Opieraj się klątwie z całych sił.

Zrozumiałem. Dam z siebie wszystko.

Uważaj na siebie.

Poradzę sobie.

Wypędzę tego ducha i wrócę z mieczem w mgnieniu oka.

Dobrze.

Shinji Kirihara melduje się na rozkaz!

Tak jak obiecał,

wrócił do nas szybko.

Ale…

Uciekaj, Reiji! Nie masz szans z…

Ojcze!

Nie.

Duch opętał mojego brata. Piekielna Nawałnica wygrała.

Ojciec miał rację.

Teraz nie masz ze mną szans.

Dlatego…

Musisz stać się silniejszy, Reiji.

Trenuj, jakby od tego zależało twoje życie,

żebyś pewnego dnia mógł mnie zabić.

On płacze.

Co ty opowiadasz?

Czy on nie jest opętany?

Zaczekaj! Dokąd idziesz?

Dlaczego?

Dlaczego mnie tu zostawiasz?

Dlaczego, Shinji?

Shinji! Bracie!

To bez sensu, Reiji. Wciąż jesteś za słaby.

Jeszcze długa droga, zanim dasz radę mnie zabić.

To tylko wytwór mojej wyobraźni.

Walka z iluzją nie pomoże mi zrozumieć prawdziwego brata.

Jego odejście jest dla mnie zagadką.

Dlatego muszę przejrzeć ułudę.

Zobaczyć go naprawdę.

Poza tym…

Zawsze będziemy braćmi!

Obiecałem mu.

A jeśli coś zepsuję, wiem, że będziesz mnie wspierać. Prawda?

Liczę na ciebie, Reiji.

Niewiele wiem o halucynacjach,

ale tej nigdy nie zapomnę.

Dzięki tobie…

czuję, jakby zasłona się podniosła.

Ichika!

Ichika!

Przepraszam.

Potrzeba trochę więcej, by mnie zmylić.

Nie jestem już małą dziewczynką!

O!

Ichika też wróciła.

Oboje w mniej niż dziesięć minut.

Doskonale!

Wszystko w porządku?

Oczywiście.

To nie było nic wielkiego.

Cóż.

- Zostają Jiro i Rago. - Mam nadzieję, że wszystko dobrze.

Nie wydają się najlepsi w rozwiązywaniu takich problemów.

Ich sytuacja jest, delikatnie mówiąc, wyjątkowa.

Delirium Lotosu przypomina zaklętemu o emocjonalnych traumach.

Oni to dwie dusze połączone w jedną.

Ciekawe, co Fuyo dla nich przygotowała.

Cholera!

Jest ogromny i szybki!

Co to ma być?

Naprawdę chcesz wiedzieć, kim jestem?

Potrafisz mówić?

Słuchaj moich lekcji.

Co to jest?

Co się stało, Fuyo?

Szlag. Straciłam kontrolę nad Lotosem!

- Co?! - Dlaczego?

Nie wiem na pewno, ale to chyba z powodu Raga.

Bardzo niedobrze.

To znaczy?

Delirium Lotosu chce zniszczyć intruzów, wykorzystując ich własne wspomnienia.

Nie mogę tego przerwać.

Będą musieli wyrwać się sami

albo Lotos ich zmiażdży!

Ej.

Co to za miejsce?

Nie mów, że jesteśmy teraz w brzuchu tego stwora.

Jiro. Czy to nie…?

Co?

Przecież to…

Nie ma wątpliwości.

To obsydian śmierci, który mnie uwięził.

Ale co to tu robi?

Dziękujemy, że obdarzyłeś nas kolejnymi obfitymi zbiorami.

Dzięki twojej łasce mogliśmy opłacić naszą ziemię.

A mama czuje się o wiele lepiej.

Wszystko zawdzięczamy tobie, mistrzu Rago.

Co?!

Cicho już, dzieciaku.

Dzień po dniu to samo. Nigdy ci się nie nudzi?

Powiedz, Jirobei.

Mistrzu Rago!

Już dawno mi się nie ukazałeś! To naprawdę błogosławiony dzień.

Przestań. To irytujące.

Nie miałem nic wspólnego z rzeczami, o których mówisz.

Plony się udały, bo pogoda akurat wam sprzyjała.

A twoja mama wcale nie była aż tak chora.

Nie. Nic nie rozumiesz!

Mówi się, że w innych wioskach oni i mononoke zabijają niewinnych

i niszczą uprawy.

Ale żaden z nich nas nie skrzywdził, bo ty nas chronisz.

Nie próbuję nikogo chronić.

Po prostu lubię to miejsce,

a pozostałe widma mononoke są zbyt tchórzliwe, by się zbliżyć.

To wszystko.

Tyle nam wystarczy!

Sama twoja obecność jest naszym zbawieniem.

Dobrze, że jesteś naszym lokalnym bóstwem, mistrzu Rago!

Dobrze. Czas wracać do pracy.

To dla ciebie. Smacznego!

- Do zobaczenia jutro! - Wyświadcz mi przysługę i nie przychodź!

No proszę.