The Mind, Explained

‏حرفه‌ای‌ترین اپلیکیشن پخش آنلاین ایرانی‏ ‏«فیلامینگو»‏ ‏تقدیم می‌کند‏

‏«جوانان به‌طور طبیعی داغ‌اند،‏ ‏همان‌طور که مست‌ها از شراب.»‏

‏این حرفی است که ارسطو‏ ‏دربارهٔ نوجوانان زده.‏

‏سقراط مشخص‌تر گفته بود:‏

‏«بدرفتارند و برای اقتدار‏ ‏ارزشی قائل نیستند.»‏

‏«به بزرگ‌ترها بی‌احترامی می‌کنند‏ ‏و به‌جای ورزش عاشق پرحرفی‌اند.»‏

‏از وقتی نوجوان وجود داشته،‏ ‏بزرگسال هم از دستش نالیده.‏

‏«چه کلیشه‌هایی دربارهٔ نوجوان‌ها هست؟»‏

‏تنبل.‏

‏– تنبل. – این‌که تنبلیم.‏

‏– معتاد گوشی‌اند. – همیشه مخالفت می‌کنند.‏

‏گوش نمی‌دهیم و قانون‌شکنیم.‏

‏– سرکش‌اند، آن هم‏ ‏احمقانه. – یک‌کم لوس‌اند.‏

‏– هیچ‌کدام مثبت نیست. – هیچ‌کدام.‏

‏نمی‌دانم مهم است یا نه، اما با همهٔ‏ ‏این صفت‌ها همذات‌پنداری می‌کنم.‏

‏فکر نمی‌کنم لزوماً چیز بدی باشد.‏

‏جوان‌ها در فرهنگ‌های مختلف‏

‏با هنجارها و انتظارهای کاملاً‏ ‏متفاوتی روبه‌رو می‌شوند،‏

‏اما بعضی رفتارهای نوجوانانه‏ ‏انگار همه‌جا مشترک‌اند،‏

‏حتی اگر برای اطرافیانشان‏ ‏چندان خوشایند نباشند.‏

‏بس کن! مامان، دارد موهایت را می‌برد!‏

‏یا حتی برای خود نوجوان‌ها.‏

‏نمی‌خواستم نوجوان باشم.‏

‏می‌خواستم بچه بمانم،‏

‏چون سال‌های نوجوانی می‌توانند‏

‏واقعاً سخت باشند.‏

‏پس چرا همه از این مرحله می‌گذریم؟‏

‏واقعاً در مغز نوجوان چه خبر است؟‏

‏هیچ‌وقت خانه نیست. وقتی هم هست،‏ ‏دائم بداخلاقی و مخالفت می‌کند. چرا؟‏

‏در برابر مواد و الکل فقط بگویید نه.‏

‏همین هورمون باعث این تغییرات می‌شود.‏

‏– حسابی خانم‌بازی درمیاری.‏ ‏موفق شدی؟ – خودت چه فکر می‌کنی؟‏

‏کاش فقط از شر آن... آن حسِ‏ ‏تعلق نداشتن خلاص می‌شدم.‏

FILAMINGO-MID

‏ترجمه و زیرنویس توسط اپلیکیشن فیلامینگو‏ ‏مترجم: ⁦ZIMO⁩‏

‏خب. «دوست داری پدر و مادرت‏ ‏هیچ‌وقت از چه چیزی خبردار نشوند؟»‏

‏چرا باید جلوی دوربین جوابش را بدهیم؟‏

‏هر بزرگسالی زمانی نوجوان بوده.‏

‏هر رئیس‌جمهور، هر پاپ و هر ستارهٔ جذاب.‏

‏اما بعد بزرگ می‌شویم...‏

‏چه‌کار کنم؟‏

‏– فقط بازش کن. – آها.‏

‏...و فراموش می‌کنیم واقعاً چه حالی داشت.‏

‏گوشی‌ام را کجا بگذارم؟ این بهتر است؟‏

‏کاپشنت را پایینش فرو کن.‏

‏پس می‌گذاریم خود نوجوان‌ها‏ ‏مغزشان را برایمان توضیح دهند.‏

‏– عالی. – خب، سلام. من سوهینی علیم هستم.‏

‏سال آخر دبیرستان تاونزند هریس هستم‏

‏و رئیس انجمن علوم اعصاب آن‌جا.‏

‏بعضی رفتارهای نوجوانانه‌ای‏ ‏که واقعاً می‌بینیم‏

‏در گونه‌ها و فرهنگ‌های‏ ‏مختلف تکرار می‌شوند،‏

‏خطرپذیری، تازگی‌جویی و‏ ‏رابطه با همسالان‌اند.‏

‏اول خطرپذیری و تازگی‌جویی؛‏

‏انجام‌دادن کارهایی که قبلاً نکرده‌اند.‏

‏خیلی‌هایشان هم عاقلانه نیستند.‏

‏مثلاً با ماشین رنج‌روور پدر و‏ ‏مادر دوستتان از روی مانع بپرید.‏

‏یا واقعاً روی مبل موج‌سواری کنید.‏

‏بله، خیلی از کارهایم را‏ ‏بعضی‌ها خطر احمقانه می‌دانند.‏

‏پول را آوردی؟ ۱۳ دلار و ۳۵ سنت.‏

‏یک بار نیک به عمارتی رفت‏

‏که آن‌جا برنامهٔ واقع‌نما فیلم‌برداری‏ ‏می‌کردند و خودش را پیک پیتزا جا زد.‏

‏گفتند اگر انجامش بدهم،‏ ‏دوبرابر پول می‌دهند؛‏

‏اگر از پشت‌بام وارو‏ ‏بزنم و داخل استخر بیفتم.‏

‏پس همین کار را کردم.‏

‏خیلی از آدم‌های مسن‌تر درک نمی‌کنند.‏

‏نسل‌ها بود که بزرگ‌ترها چنین‏ ‏رفتاری را می‌انداختند گردن...‏

‏...هورمون‌ها.‏

‏سطح بعضی هورمون‌ها در‏ ‏این سن واقعاً بالا می‌رود‏

‏و همهٔ تغییرات جذاب بدنیِ‏ ‏بلوغ را راه می‌اندازد.‏

‏اما قطعاً عامل اصلی‏

‏«سخت‌بودن» نوجوان‌ها نیست.‏

‏چرا نوجوان‌ها این‌قدر سخت‌اند؟‏

‏فقط پدر و مادرها نیستند که‏ ‏دوست دارند جوابش را بدانند.‏

‏این پرسشی است که پیامد سیاسی واقعی دارد.‏

‏هر کشور باید تصمیم بگیرد جوان‌ها از‏ ‏چه زمانی برای بعضی کارها آماده‌اند،‏

‏و جواب‌ها زمین تا آسمان فرق دارند.‏

‏مثلاً رأی‌دادن.‏

‏در ولز از ۱۶سالگی این حق را دارید،‏

‏اما در امارات متحدهٔ عربی تا‏ ‏۲۵سالگی نمی‌توانید رأی بدهید.‏

‏در آمریکا ممکن است در ۱۶سالگی‏ ‏مثل بزرگسال محاکمه شوید،‏

‏دو سال پیش از این‌که حق رأی داشته باشید.‏

‏در بعضی ایالت‌ها حتی سن کمتر است.‏

‏و اگر محکوم شوید، ممکن‏ ‏است حکم اعدام بگیرید.‏

‏البته تا سال ۲۰۰۵،‏

‏که دیوان عالی آن را مجازاتی ظالمانه‏ ‏و غیرمعمول دانست و ممنوع کرد؛‏

‏تا حد زیادی به این دلیل‏ ‏که سازمان‌های پزشکی‏

‏شواهد تازه‌ای از علوم اعصاب ارائه کردند.‏

‏توضیح دادند: «دانشمندان‏ ‏حالا می‌توانند نشان دهند‏

‏نوجوانان فقط از نگاه ظاهری نابالغ نیستند،‏

‏بلکه در خود رشته‌های‏ ‏مغزشان هم نابالغ‌اند.»‏

‏برای توضیح اتفاقی که در مغز می‌افتد،‏

‏فقط کمی واژگان لازم داریم.‏

‏نمی‌دانم با این‌ها آشنا هستید یا نه،‏

‏اما مادهٔ خاکستری و مادهٔ سفید...‏

‏مغز ما از نورون‌ها ساخته شده و‏ ‏نورون‌ها خاکستری به نظر می‌رسند.‏

‏هرچه بزرگ‌تر می‌شویم،‏

‏تعداد بیشتری از نورون‌ها در ماده‌ای‏ ‏سفید به نام میلین پیچیده می‌شوند.‏

‏با میلین، نورون‌ها می‌توانند حدود سه‌هزار‏ ‏برابر سریع‌تر با هم ارتباط بگیرند.‏

‏مثل ارتقای اینترنت به فیبر نوری است.‏

‏فرایند عظیمی است؛ بازسازی‏ ‏بزرگی که در مغز رخ می‌دهد.‏

‏این فرایند حتی پیش از تولد‏ ‏از پشت مغز شروع می‌شود.‏

‏تا نوجوانی بخش زیادی از راه را طی کرده،‏

‏اما هنوز تمام نشده.‏

‏آخرین بخشی که رشد می‌کند جلوی مغز است،‏

‏همان بخشی که تا حدی ما را انسان می‌کند.‏

‏قشر پیشانی‏

‏بخشی از مغز است که فکر منطقی‏ ‏و استدلال را کنترل می‌کند.‏

‏وقتی نوجوانی با تصمیمی روبه‌رو می‌شود،‏

‏این ناحیهٔ منطقی‏

‏کندتر با بخش‌های دیگر‏ ‏مغز ارتباط برقرار می‌کند،‏

‏پس بخش‌های دیگر هدایت را به دست می‌گیرند.‏

‏به‌خصوص این بخش کوچک و پرشر: آمیگدال.‏

‏تقریباً این پایین و وسط مغز قرار دارد.‏

‏این مرکز عاطفی مغز ماست‏

‏و خیلی از رفتارهای‏ ‏نوجوانان را توضیح می‌دهد.‏

‏گاهی کارها و حرف‌هایی می‌زنی و‏ ‏اصلاً نمی‌توانی خودت را کنترل کنی.‏

‏خلق‌وخویم خیلی بالا و پایین می‌شود.‏

‏واقعاً حس می‌کنم دارم...‏ ‏مغزم در حال رشد است.‏

‏در ۱۸سالگی، با این‌که خیلی‏ ‏جاها بزرگسال محسوب می‌شوید،‏

‏حالا می‌دانیم مغزتان هنوز بزرگسال نشده،‏

‏و این را مدیون دستگاه‌های ام‌آر‌آی هستیم.‏

‏می‌توانیم تغییر مادهٔ خاکستری‏ ‏به سفید را واقعاً مشاهده کنیم،‏

‏و دیدیم این فرایند در‏ ‏۲۵سالگی متوقف می‌شود.‏

‏درست است.‏

‏تا اواسط دههٔ بیست زندگی،‏ ‏مغز کاملاً بزرگسال ندارید.‏

‏می‌بینید، من هنوز اصلاً‏ ‏حس نمی‌کنم بزرگسال باشم.‏

‏– آره. – آره.‏

‏اما این فقط بخشی از دلیل‏ ‏رفتارهای بی‌پروا در نوجوانی است.‏

‏سوپرمن پرواز می‌کند، عزیزم!‏

‏مغز نوجوان فقط نسخهٔ‏ ‏کم‌منطق‌تر مغز بزرگسال نیست.‏

‏اساساً به شیوه‌ای متفاوت کار می‌کند،‏

‏با منطق خاص خودش.‏

‏نوجوان‌بودن مثل رانندگی در بزرگراه است،‏

‏چون هیچ‌کس با سرعت مجاز نمی‌رود.‏

‏باید هم‌سرعت جریان ترافیک حرکت کنید‏

‏و با همان سرعتی بروید که بقیه می‌روند.‏

‏این هم استعاری درست است و هم واقعی.‏

‏نوجوانان بیش از هر گروه سنی دیگری‏ ‏در تصادف مرگبار کشته می‌شوند.‏

‏و اگر نوجوانان دیگری هم داخل خودرو باشند،‏

‏خطر خیلی بیشتر می‌شود.‏

‏دلیلش‏

‏پیچیده‌تر از چیزی است که فکر می‌کنید.‏

‏در سال ۲۰۰۹ پژوهشگران از‏ ‏افراد در سن‌های مختلف خواستند‏

‏این بازی رانندگی را انجام دهند.‏

‏هرچه زودتر تمام می‌کردند‏ ‏جایزهٔ نقدی بیشتر بود،‏

‏اما رانندگی بی‌پرواتر احتمال‏ ‏تصادف و اتلاف وقت را بالا می‌برد.‏

‏نتیجه شاید غافلگیرکننده بود:‏

‏نوجوانان و بزرگسالان تقریباً‏ ‏به یک اندازه خطر کردند.‏

‏پس نوجوان‌ها در واقع خطر را‏ ‏همانند بزرگسال‌ها ارزیابی می‌کنند.‏

‏اما بعد شرکت‌کنندگان دوباره مسیر را رفتند،‏

‏این بار در حالی که دوستانشان از‏ ‏اتاق دیگری تماشایشان می‌کردند.‏

‏نتیجه؟‏

‏بزرگسالان‏

‏تقریباً مثل قبل خطر کردند،‏

‏اما نوجوان‌ها خیلی بیشتر خطر کردند،‏

‏فقط چون می‌دانستند‏ ‏همسالانشان تماشایشان می‌کنند.‏

‏و برخلاف بزرگسالان،‏

‏بعضی نواحی مغز نوجوان‌ها‏ ‏به‌وضوح فعال‌تر شدند؛‏

‏نواحی مرتبط با انتظار پاداش.‏

‏وقتی هرکداممان چیزی می‌خواهیم‏ ‏که فوراً حس خوبی بدهد،‏

‏افزایش دوپامین به ما‏ ‏می‌گوید برو و به دستش بیاور.‏

‏اما در نوجوانی این افزایش شدیدتر است.‏

‏یعنی تقریباً هر هیجان یا تجربهٔ تازه‌ای،‏

‏سوار هواپیماشدن، رفتن به مهمانی،‏

‏خرید لباس تازه یا قرارگذاشتن،‏

‏شاید هیچ‌وقت به اندازهٔ‏ ‏نوجوانی هیجان‌انگیز نباشد.‏

‏این رمپ دوچرخه است و این هم دوچرخه.‏

‏یکی از بدترین، خنده‌دارترین و‏ ‏دیوانه‌وارترین شوخی‌های ویدئویی‌ام‏

‏وقتی بود که به یک جنگل ملی رفتم...‏

‏چند وارو به عقب زدم.‏

‏یک بچهٔ دیگر وارو دوتایی‏ ‏زد و از من جلو زد.‏

‏همه برای کار او هیجان‌زده بودند، پس گفتم:‏

‏«حالا ببینید من چه‌کار می‌کنم.»‏

‏بنزین پشت وانت را برداشتم...‏

‏شاید بدترین ایده‌ات باشد.‏

‏و روی رمپ دوچرخه ریختم.‏

‏روشنش کن!‏

‏اوه، لعنتی.‏

‏برو، برو، برو!‏

‏محاله، مرد!‏

‏یا خدا!‏

‏بعد به‌خاطر پریدن از روی رمپِ‏ ‏آتش‌گرفته، آن‌جا نفر اول شدم.‏

‏و آخرش به سه جرم سبک متهم شدم.‏

‏فکر نکنم... چیزی را خراب نکردم.‏

‏در دادگاه فرصت اعتراض دارید. ممنون.‏

‏آن سه ویژگی نوجوانی،‏

‏خطرپذیری، تازگی‌جویی و رابطه با همسالان،‏

‏همگی به هم گره خورده‌اند،‏

‏چون وقتی نوجوان‌ها کنار دوستانشان هستند،‏

‏پاداش احتمالی انجام کاری تازه یا خطرناک‏

‏خیلی لذت‌بخش‌تر احساس می‌شود.‏