Backrooms

โอเค โอเค โอเค โอเค...

โอเค...

ใช่... ใช่...

ใช่ ใช่ เอาเลย... เอาเลย ใช่! ใช่ ใช่!

โอเค โอเค โอเค

เอาล่ะ ไปกันเลย ไปกันเลย

โอเค โอเค เชี่ย

ทำงาน ทำงาน ทำงาน

สแตนดาร์ด... โอเค...

สแตนดาร์ด ได้ยิน- ได้ยินผมไหม?

นี่นารีนนะ

แล้วผมก็... เอ่อ...

ผมถูกแยกตัว เอ่อ ออกมาจากคนอื่นแล้ว

และผมคิดว่าผมยังโอเคอยู่

แต่ผมไม่แน่ใจว่าผม เอ่อ...

ผมไม่เคยมาไกลขนาดนี้มาก่อน ผมเลยไม่...

เอ่อ...

มันมี... เอ่อ...

ผมมองเห็นไม่ชัด แต่ว่ามันมี... เอ่อ...

มีบางอย่างอยู่ในนี้

ผมต้องการพวกคุณ

โอเคไหม? ผมต้องการให้พวกคุณมาช่วยผม ได้โปรด

เชี่ยเอ๊ย ผมต้องการให้พวกคุณออกมาช่วยผม

คุณ... คุณช่วยมาหน่อยได้ไหม สแตนดาร์ด?

สแตนดาร์ด?

โอ้ เชี่ย!

เชี่ย...

เชี่ย! เชี่ย...

โอ้ เวร... อะไรเนี่ย?

อะไรเนี่ย?

เชี่ย! เชี่ย! เชี่ย!

เชี่ย!

เชี่ย เชี่ย เชี่ย! เชี่ย!

เราทุกคนมีวงจร มีนิสัย...

...พฤติกรรมที่ทำให้เราเดินวนเป็นวงกลม...

...ไขว่คว้าหาทางออกเดิมๆ

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โดยคิดว่าแต่ละครั้งมันจะพาคุณไปสู่สิ่งใหม่

แต่เปล่าเลย

และถึงอย่างนั้น

มันก็เป็นเส้นทางประสาทที่ต้านทานน้อยที่สุด

ทางที่คุณสร้างขึ้นเอง

ทางที่ทำให้คุณรู้สึกปลอดภัย

ในตอนที่คุณยังเป็นเด็ก

คุณเรียนรู้ที่จะผลักไสผู้คน

ก่อนที่พวกเขาจะทำร้ายคุณได้

และตอนนี้

ในฐานะผู้ใหญ่

คุณยังคงติดอยู่ที่เดิมที่คุณเริ่มต้น

โดดเดี่ยว

คือ ผมไม่ได้เหงานะ

ผมมีลูกน้องและ... ลูกค้า

ฉันไม่ได้บอกว่าเหงา ฉันบอกว่าโดดเดี่ยว

ใช่ ก็... ผมหมายถึง...

ผมทำร้ายคนอื่น

ผมไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นนิสัยของผมเอง

บางทีผมก็สมควรอยู่คนเดียวแล้วล่ะ

คุณคิดว่าใครสมควรต้องอยู่คนเดียวเหรอ?

ผมไม่รู้ แต่ก็นะ

บางทีมันก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก

การอยู่คนเดียวมันรู้สึก...

หยั่งรากลึกมาก

ฉันเข้าใจค่ะ

คุณมีความฝันและแรงต้านทานเยอะ

แต่กลับไม่ได้รับการสนับสนุนในการทำให้ฝันนั้นเป็นจริง

และเมื่อเราเคย...

เจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เราก็เริ่มที่จะคาดหวังว่ามันจะเป็นแบบนั้น

เหมือนกับว่า "อ๋อ ฉันรู้จักทางนี้ดี

ฉันรู้ว่ามันไปสิ้นสุดที่ไหน"

งั้น...

คุณสนใจที่จะสร้างเส้นทางใหม่ไหม

แล้วดูว่ามันจะพาคุณไปที่ไหน?

ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็ผมอยู่ที่นี่แล้วนี่

ดีค่ะ

งั้นฉันอยากจะกลับไปทบทวน

แบบฝึกหัดที่เราเคยทำกันก่อนหน้านี้

บทบาทสมมติไงคะ

- อ๋อ ไอ้เรื่องการแสดงน่ะเหรอ? - ใช่ค่ะ

- ผมรู้สึกงี่เง่าเวลาทำแบบนั้น - ฉันรู้ค่ะ

แต่เราพอมีเวลาอยู่สองสามนาที งั้น...

เออ ลองดูหน่อยก็ได้นิดหน่อย

ได้เลย

งั้นมาเซตฉากกัน

ขอย้อนกลับไปคืนที่บาร์บาร่าทิ้งคุณไป

คุณหมายถึงคืนที่เธอไล่ผมออก

จากบ้านของผมเองน่ะเหรอ?

ใช่ค่ะ

ผมเล่นเป็นตัวเองนะ

- แล้วฉันจะเป็นบาร์บาร่าเอง - บอกไว้ก่อนนะว่านั่นบ้านผม

ผมเป็นคนจ่ายค่าบ้าน

- ฉันรู้อยู่แล้ว - เอาล่ะ

โอเค งั้น...

ผมกลับบ้านดึก ไม่รู้ว่าดึกแค่ไหน

เอ่อ... เธอหลับไปแล้ว น่าจะเที่ยงคืนได้

ปกติเธอเข้านอนก่อน... ช่างมันเถอะ

ประเด็นคือผมอยู่ในครัว แล้ว...

แก้ว ผมทำแก้วแตก

แล้วเธอก็วิ่งลงมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แล้ว...

เรื่องมันก็ลุกลามใหญ่โต

แล้วคุณรู้สึกยังไงคะ?

ก็... ผม...

ผมเมา แล้ว...

ผมรู้สึกงี่เง่า คุณก็รู้

ผมโกรธ เพราะ... เพราะผมทำแก้วแตก

คุณช่วยพูดแบบนั้นกับฉันได้ไหม?

- เอ่อ อะไรนะ พูดกับ-กับบาร์บาร่าน่ะเหรอ? - ใช่ค่ะ

เอ่อ... ผมขอโทษที่ทำให้คุณตื่น

ถ้าคุณกลับบ้านเร็วกว่านี้สักนิด

เราคงได้ใช้เวลาตอนเย็นด้วยกันไปแล้ว

ไม่นะ ผม... ผมทำงานอยู่น่ะ

ผมตรงดิ่งกลับบ้านหลังเลิกงานเลยนะ

ซื่อสัตย์กับฉันหน่อยเถอะค่ะ

ฉันได้กลิ่นเหล้าจากปากคุณนะ

ผมดื่มเบียร์ไปนิดหน่อย

คำว่านิดหน่อยของคุณหมายถึงเท่าไหร่?

ก็วันนี้มันวันหนักๆ นี่นา

ผมแค่ต้องการผ่อนคลาย

สิ่งเดียวที่คุณทำเป็นก็คือผ่อนคลาย

คุณเอาแต่อยู่ที่ร้านตลอด

คุณอยากมีลูกไม่ใช่เหรอ?

- เราทั้งคู่แหละ - ก็อย่างที่รู้...

การมีครอบครัวมันต้องใช้เงิน

ซึ่งหมายความว่าต้องมีคนทำงาน

เว้นแต่ว่าการเป็นนักศึกษาอาชีพ

จะถือว่าเป็นงานในสมัยนี้แล้ว

มันไม่ยุติธรรมเลยนะ คุณก็รู้ว่าผมต้องพักการเรียนไป

ก็ไม่ใช่ความผิดฉันถ้าคุณเรียนตามเขาไม่ทัน

คุณจะเป็นทนายได้ยังไง

ถ้าแค่เรียนกฎหมายยังเอาตัวไม่รอด?

คุณคิดว่าใครเป็นคนจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่าง

ในตอนที่คุณเที่ยวเตร่ไปทั่วแคมปัส

เหมือนเด็กเฟรชชี่อายุ 30 ปี?

ใบ้ให้ก็ได้ว่าฉันเอง

ฉันจ่ายค่าเทอมให้คุณ จ่ายตอนที่คุณหยุดเรียน

ฉันจ่ายค่าบ้านให้คุณซุกหัวนอน

- ผมพูดบ้างได้ไหม? - ไม่! ไม่ได้

เพราะฉันอยากรู้ว่าคุณคิดว่าจะเป็นยังไง

ถ้าคุณเรียนจบขึ้นมาได้จริงๆ?

คุณคงมีลูก แล้วก็ทิ้งบิลค่าใช้จ่ายไว้ให้ฉัน

หรือฉันต้องติดแหง็กอยู่ที่บ้านคอยเปลี่ยนผ้าอ้อม เพราะคุณมัวแต่ยุ่งกับการทำงานเป็นครั้งแรกในชีวิตเหรอ?

ตอนนี้คุณกำลังใจร้ายอยู่นะ - ฉันกำลังพูดความจริง

ฉันนึกว่านั่นคือสิ่งที่คุณต้องการมาตลอดซะอีก

การที่คุณไม่ได้เป็นสถาปนิกไม่ได้หมายความว่า...

ผมเป็นสถาปนิกโว้ย!

แม่งเอ๊ย ผมก็แค่ติดแหง็กขายเฟอร์นิเจอร์ห่วยๆ เพราะมีคนไม่ยอมขยับก้นอ้วนๆ ของตัวเองมาช่วยผม!

คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ คลาร์ก?

ผมกำลังคุยกับใครอยู่เนี่ย?

- คุยกับฉัน ตรงนี้ ตอนนี้ค่ะ - คุณเหรอ? โอเค

เอ่อ...

ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะ... เอ่อ...

...แบบว่า โมโห

หรือใช้อารมณ์หรืออะไรนั่นหรอกนะ

ฉันรู้ค่ะ

นั่นคือจุดประสงค์ของแบบฝึกหัดทั้งหมดนี้

นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีค่ะ

ได้รู้สึกในสิ่งที่รู้สึก

แล้วเรียนรู้ที่จะระบุเส้นทางใหม่ๆ

ปฏิกิริยาของคุณเมื่อกี้ถือว่าปกติมากเลยนะคะ

ก็นั่นแหละผมล่ะ!

เอาล่ะ สวัสดีเหล่าลูกเรือทั้งหลาย!

เบื่อไหมกับการที่ต้องเสียเงินทองที่หามาอย่างยากลำบาก

ไปกับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงเกินจริง?

กำลังมองหาดีลเด็ดที่จะทำให้คุณต้องขนลุกอยู่ใช่ไหม?

งั้นแวะมาที่

อาณาจักรสตูลของกัปตันคลาร์ก

คลังสินค้าและโชว์รูมที่โปรดปรานที่สุด

ของหุบเขาซานตาคลารา

ที่นี่มีทั้งห้องนอน ห้องนั่งเล่น

โต๊ะทานข้าว ห้องทำงาน และห้องน้ำให้เลือกเพียบ

เพิ่งซื้อบ้านหลังแรกเหรอ? เราจัดให้ได้

คุณพ่อคุณแม่มือใหม่ที่มองหาเปลอันแรกให้เจ้าตัวเล็กเหรอ?

เราก็จัดให้ได้!

ตั้งแต่ดีไซน์โมเดิร์นล่าสุด

ไปจนถึงสไตล์คลาสสิกจากยุคก่อน

มีครบทุกอย่างและราคาถูกเหมือนได้เปล่า

ว่าไงนะ พอลลี่?

กังวลเรื่องเครดิตงั้นเหรอ?

ฮ่า! กัปตันคลาร์กบอกว่า ไม่มีเครดิตก็ไม่มีปัญหา!

ล่องเรือไปในมหาสมุทรแห่งคุณภาพระดับสูง

แล้วทิ้งปัญหาเรื่องเงินไว้ที่หน้าประตูได้เลย

เดินเข้ามาวันนี้

แล้วเลือกโซฟาเบดในฝันของคุณ

โต๊ะครัว โคมไฟตั้งพื้น และโครงเตียงได้ที่นี่

ที่อาณาจักรสตูลของกัปตันคลาร์ก

ตั้งอยู่ที่แคปิตอลและแมคคี ติดกับทางด่วน 680

อาร์! เดินเข้ามาวันนี้เลย...

อยู่ตรงแคปิตอลกับแมคกี ใกล้ทางออก 680

พร้อมมีความสุขไปกับอาณาจักรของคุณเอง!

เพราะสุลต่านทุกคนคู่ควรกับบัลลังก์

และเรามีบัลลังก์ที่สลักชื่อคุณไว้รออยู่

ที่อาณาจักรของกัปตันคลาร์ก...

ไม่เอาแล้ว!

- คลาร์ก โอเคไหม? - ปิดกล้องไปเลย

ไม่ ไม่ ไม่เป็นไรหรอก มันเป็นแค่ฟุตเทจหลุดๆ น่ะเพื่อน

- ปิดกล้องเชี่ยๆ นั่นไปซะ - โอเค... พระเจ้า...

ไม่ ไม่ มันดีแล้ว มันเป็นฟุตเทจหลุดน่ะเพื่อน

- ปิดกล้องเฮงซวยนั่นซะ - โอเค... พระเจ้า...

โอเค...

เยี่ยมเลย...