The Sheep Detectives

ԴԵՏԵԿՏԻՎ ՈՉԽԱՐՆԵՐԸ

Սիրելի՛ Ռեբեկա,

…ես գիտեմ, որ դու շատ հարցեր ունես:

Ես նույնպես:

Իրոք որ, կյանքը լի է գաղտնիքներով:

Բայց եթե անգամ լիներ մեկ պատասխան Տիեզերքի բոլոր հանելուկներին,

երջանկության միակ գաղտնիքը,

ինձ համար կհնչեր այսպես․

Ոչխարներ:

Չէ, լուրջ:

Իսկապես` ոչխարներ:

Լավ, լավ, գալիս եմ:

Նախորդ նամակում հարցրել էիր՝ արդյո՞ք իմ ոչխարների մեջ կան յուրահատուկներ:

Դե, նրանք բոլորը յուրահատուկ են, դրա համար ես յուրաքանչյուրին անուն եմ տվել

Օրինակ`

երկու կռվարար երկվորյակներին անվանել եմ Ռոնի և Ռեջի:

Իսկ հպարտ, լրջամիտ ոչխարին՝ Սըր Ռիչֆիլդ:

Ամպիկն ամենափափուկն է:

Նա իմ աստղիկն է:

Զորան ամենահետաքրքրասերն է:

Մոփլը ամենահամբերատարն է:

Եվ Բրդաչքը…

Դե, որովհետև ավելի լավ բան չմտածեցի:

Եվ… Այո, ես ասացի, որ բոլորը յուրահատուկ են,

բայց պետք է խոստովանեմ, որ իմ երկու ոչխարները ամենայուրահատուկն են

Ահա Սեբաստիանը:

Իմ ամենախոշոր ոչխարը,

Ինչպես և ես, նա միայնակ է:

Ինչ-որ պահի նա ինչ-որ տեղ է գնում…

բայց անխտիր… վերադառնում է:

Եվ, վերջապես, Լիլին:

Իմ խելոքը:

Միշտ ասես կարդում է մտքերս

ու սրտիս զգացմունքները:

Նա, ինչպես ոչ ոք, պարգևում է ինձ այն

հանգստությունը, որը հայտնի է միայն հովիվներին

Հանգստություն, որը գալիս է,

երբ խնամում ես աշխարհի ամենաբարի արարածներին:

Ամեն օրը սկսվում է նրանց առողջության մասին հոգ տանելով:

ԿԵՐ ՈՉԽԱՐՆԵՐԻ ՀԱՄԱՐ

Ես նրանց լավ եմ կերակրում…

խուզում եմ…

Փորձում եմ հնարավորինս զբաղեցնել:

Երբ ես արթնանամ, Դե, ես գիտեմ, որ ես կլինեմ

Կլինեմ այն մարդը, ով արթնանաում է քո կողքին

Եվ ես նրանց դեղամիջոց եմ տալիս, որը նրանք հաստատ կգովեին…

…եթե խոսել իմանային:

Ժամանակն է դեղ խմելու, եղբայր: Ապրե՛ս:

Իսկ երբ գործերն ավարտված են, և արևը մայր է մտնում,

ես գիրք եմ ընտրում, որպեսզի բարձրաձայն կարդամ նրանց համար:

Դետեկտիվ վեպեր, միստիկա: Այն ամենը, ինչ ինքս պաշտում եմ:

«Ես գիտեմ, թե երբ են սպանել Ռոդնի Հոլլինգսհեդին,

և ես գիտեմ, թե ով է իսկական մարդասպանը»։

Ինձ դուր է գալիս մտածել, որ նրանք հետևում են սյուժեին, բայց…

…ես հասկանում եմ, որ որքան էլ հրաշալի լինեն նրանք, նրանք ընդամենը…

ոչխարներ են:

Ո՛չ, այսքանով վերջ:

Դե: Առաջ ընկեք:

Հանգուցալուծումը վաղը կկարդամ:

Դե ինչո՞ւ նա կանգ առավ։

Այնտեղ արդեն պետք է տային մարդասպանի անունը:

Ծաղրանք է: Դա սպասուհի՞ն է, այո՞:

Իհարկե, սպասուհին է:

Ո՛չ, ո՛չ, ո՛չ: Մարդասպանը այգեպանն է:

Անընդհատ խոտ է հնձում, բայց երբեք չի ուտում այն:

Կասկածելի է:

Պարզից էլ պարզ է՝ բժիշկն է մեղավոր:

Դե չէ, այն կասկածելի մորաքույրն է:

Կասկածելի մորաքույրը նախանցյալ վեպում էր, հանճա՛ր:

Չեմ հավատում, որ մենք նույն ծնողներից ենք:

Օ՜, դե վերջ:

Այո՛:

Նորից սկսեցին:

Դուք բոլորդ… սխալվում եք:

Ես կռահել էի դեռ երկու գլուխ առաջ:

Ըհը՜, ըհը՜: Սպասուհի՞ն:

Դե ո՛չ:

Եղբորորդին՝ Բերթի Հոլլինգսհեդը:

Բայց Լիլի, չէ՞ որ դետեկտիվն ապացուցեց, որ Բերթի Հոլլինգսհեդի դեմ բոլոր

հանցանշանները շինծու են, և դրանք կեղծել է իսկական մարդասպանը:

Հենց դա է որ կա:

Ախր դա ակնհայտ է:

Որպեսզի խուսափի մեղադրանքից, նա ինքն է կեղծել հանցանշանները:

Բերթի Հոլլինգսհեդը՝ ահա իսկական մարդասպանը:

Է՜յ: Այդպես արդար չէ:

Վաղը Ջորջը կվերջացնի վեպը, և դուք կտեսնեք:

Իսկ ես կարծում եմ՝ սպասուհին է:

«Բերտին հիանալի գիտեր, որ ըստ օրենքի,

մարդուն չի կարելի երկու անգամ դատել նույն հանցագործության համար:

Ուստի, մեղադրանքից խուսափելու համար, նա ինքն էր կեղծել հանցանշանները:

Բերթի Հոլլինգսհեդը՝ ահա իսկական մարդասպանը»։

Իմ ոչխարների մեծ մասն օրերն անցկացնում է կա՛մ ուտելով,

կա՛մ ուտելիքի մասին մտածելով:

Բայց ես ունեմ երեք չարաճճի գառնուկ՝ անսպառ էներգիայով:

Ուրախ ու անհոգ փոքրիկներ, որոնք ծնվել են գարնանը:

Առհասարակ, գրեթե բոլոր գառնուկները ծնվում են գարնանը:

Սակայն ես ունեմ մեկ գառնուկ, որը ծնվել է ձմռանը:

Օ՜: Ողջո՛ւյն:

- Ես Դեյզին եմ: - Ես Օլիվերնը:

- Ես Փիքլզն եմ: - Իսկ քո անունն ի՞նչ է:

Ը՜մ, ես անուն չունեմ:

Կուզե՞ս մեզ հետ խաղալ:

Ո՛չ: Ո՛չ: Կորի՛ր այստեղից:

Չհամարձակվե՛ք խաղալ ձմեռային գառնուկի հետ:

Նրա տեղը մեր հոտում չէ:

Միայն ոչխարներին հասկանալի պատճառներով,

հոտը հաճախ մերժում է ձմռանը ծնված գառնուկին:

Հանգիստ: Արի ինձ մոտ:

Երևի որովհետև ձմեռային գառնուկները… ուրիշ են:

Գերազանց է: Կեր:

Ես հարց ունեմ:

Ինչո՞ւ է Ջորջը միշտ այդպես փայփայում նրան:

Պարզապես Ջորջը ոչխար չէ:

Եվ նրան չեն բացատրել ձմեռային գառնուկների մասին:

Օ՜, և վերջինը․ Եթե ընդունես իմ հրավերը,

ես ապրում եմ Դենբրուք քաղաքից ոչ հեռու:

Այստեղ կան իրենց յուրահատուկ տիպարները:

Օրինակ…

Ողջո՛ւյն, Կալեբ:

Կալեբը նույնպես հովիվ է:

Բարի լույս:

Չեմ սիրում նրան:

Հեմը՝ մսագործը:

Նրան շատ չեմ սիրում:

Բեթը՝ հյուրանոցի տիրուհին:

Նա ինձ չի սիրում:

Օ՜, տեղնուտեղը կսպանեի:

Թիմը՝ ոստիկան:

ՇՈԿԵՐ

Հիմարիկ է:

Եվ քահանա Հիլքոութը, որն իրեն մարդկանց հովիվ է երևակայում:

Մենք բարդ հարաբերություններ ունենք:

Իսկ այսօր կկարդանք… կորած ոչխարի առակը:

Ջո՛րջ, որոշեցիք միանա՞լ:

Տիրոջ տանը բոլորի համար տեղ կա:

Անգամ մսագործների՞, հը՞:

Դե, ես այստեղ անելու բան չունեմ:

Ես եկել եմ պարտքս վերադարձնելու:

Հին ու բարի Ջորջ:

Հին ու բարի Ջորջ:

Բայց բավական է մարդկանց մասին խոսել:

Ես ուզում եմ քեզ ցույց տալ իմ հոտը:

Նրանք երազում են քեզ տեսնել:

Եվ ես նույնպես:

Շուտ արի:

Սիրով՝ Ջորջ:

Ամպի՞կ

Ես հարց ունեմ:

Խատուտիկներից իմ թարթիչներն էլ այսպես սիրո՞ւն կլինեն:

Ոչ, թարթիչների համար դրանք անօգուտ են…

բայց… բրդի հետ հրաշքներ են գործում:

Նայի՛ր Բրդաչքին:

Նա միայն խատուտիկներ է ուտում:

Օ՜, ահա թե սա ինչ է: Պարզ է:

Պետք է մի քիչ խատուտիկ թողնել Սեբաստիանի համար: Նա արդեն մեկ շաբաթ է թափառում է:

Ու ի՞նչ: Նոր Ջորջը նրան բերել էր անհայտ տեղից,

իսկ նա սկսեց անընդհատ քաղաք գնալ:

Դե թող սոված մնա:

Այն, որ մենք նրան չենք հետաքրքրում, չի նշանակում, որ չպետք է նրա մասին հոգ տանենք

Սեբաստիանը մեր հոտի մի մասն է:

Օ՜, օ՜, նայե՛ք: Կալեբն է:

Շնիկնե՛ր: Շնիկնե՛ր: Շնիկնե՛ր:

Շնիկնե՜ր, շնիկնե՜ր, շնիկնե՜ր, շնիկնե՜ր, շնիկնե՜ր:

Կալե՛բ: Բոլորդ այստե՛ղ:

Օ՜, ես միշտ խենթանում եմ նրա հոտից:

Բրդյա սվիտերների բույր է:

Ը՜մ: Եվ նրանք այնպես գեղեցիկ են ներկված:

- Տա՞նն ես: - Գնա՛ այստեղից:

Հրաշալի է:

Նա այնքան նոր է, գեղեցիկ և փայլուն:

Մտածում ես այն, ինչ ե՞ս:

- Ուզում եմ պոզահարել: - Ես էլ եմ ուզում, էլ չեմ համբերում:

Ռե՛ջի: Ռո՛նի:

Դուք գիտեք կանոնները: Մենք պոզահարում ենք միայն այն դեպքում, եթե

Եթե պոզահարելու համար ծանրակշիռ պատճառ կա:

Ահա, այսպես:

Կալեբն այս ամիս արդեն երրորդ անգամ է գալիս

Եվ նրա նպատակը կարող է լինել միայն մեկը:

Միավորել հոտերը:

- Միավորել հոտերը: - Նոր ոչխարներ:

- Նոր մարգագետիններ: - Եվ շնիկնե՞ր:

- Ես դեռ մտածում եմ: - Ինչքա՞ն կարելի է մտածել…

Ես քեզ հնարավորություն տվեցի, բայց դու ինձ խաբեցիր, Կալե՛բ:

- Է՜յ: է՜յ: - Ինձնից հեռու մնա:

Դե, կարծես թե հոտերի միավորում չի լինելու:

Ես այնքա՜ն ուրախ էի: Իսկ հիմա ինձ համար տխուր է և դառը:

Ուզում եմ ամեն ինչ մոռանալ:

Համաձայն եմ: Լրիվ հիասթափություն է:

Եվ այսպես, ժողովո՛ւրդ,

մեր ընտրությունն է՝ երեք հաշվին մոռանալ Կալեբի ժամանումը:

Մեկ… երկու…

Բա Մո՞փլը: Նա չի կարողանում մոռանալ:

Ինչո՞ւ:

Խեղճ Մոփլ:

Նա ծնվել է սարսափելի արատով:

Ի տարբերություն մեզ՝ նա չի կարող ընտրել ինչ-որ բանը մոռանալ:

Օ՜, այո:

Մո՛փլ, երբ մենք մոռանանք, խնդրում եմ, չհիշեցնե՛ս մեզ այդ մասին:

Համոզվա՞ծ ես: Սա հո մղձավանջ չէ՞:

Դե, հաճելի բան էլ քիչ կա, այսպես ավելի լավ կլինի: