The Sheep Detectives

DETEKTIVËT E DELEVE

E dashura Rebecca:

E di që ke shumë pyetje.

Kam edhe unë.

Në fund të fundit, jeta është një mister.

Por nëse ka një përgjigje për të gjitha enigmat e mëdha të universit,

një sekret për lumturinë,

unë propozoj thjesht një gjë:

Delet.

Jo, e kam seriozisht.

Sekreti janë delet.

Në rregull, po vij.

Në letrën tënde të fundit, më pyete nëse ndonjë nga delet e mia ishte e veçantë.

Epo, të gjitha janë të veçanta. Kjo është arsyeja pse i vura secilës një emër.

Për shembull:

Janë dy desh binjakë të zhurmshëm që i kam quajtur Ronnie dhe Reggie.

Dhe Sir Ritchfield shumë krenar dhe dinjitoz.

Cloud, e buta.

Është një diva.

Zora, kureshtarja më e madhe.

Mopple, më durimtari.

Dhe Wool-Eyes…

Epo, sepse nuk më shkoi në mend një emër më i mirë.

Dhe, në rregull, e di që thashë se të gjiha janë të veçanta,

por duhet ta pranoj që dy nga delet e mia janë më të veçantat.

Sebastian-i.

Dashi im më i madh,

dhe si unë, paksa i vetmuar.

Kohë pas kohe ai largohet.

Dhe ai kthehet prapë.

Dhe më në fund, Lily.

Delja ime më e zgjuar.

Ajo që duket se gjithmonë e di se çfarë jam duke menduar

dhe çfarë ndiej në zemrën time.

Mbi të gjitha, ajo më sjell atë lloj paqe që vetëm barinjtë e njohin.

Një paqe që vjen

nga kujdesi për krijesat më të dashura në tokë.

Çdo ditë fillon duke u kujdesur për shëndetin e tyre.

I mbaj të ushqyera mirë…

të krehura mirë.

Bëj çmos t'i mbaj të argëtuara.

Sigurohem që të marrin ilaçet e tyre, dhe mendoj se do të thoshin se i shijojnë…

sikur të mund të flisnin.

Koha për ilaçet e tua, mik. Ashtu pra.

Dhe kur punët e mia mbarojnë dhe dielli fillon të perëndojë,

zgjedh një libër për t'ua lexuar me zë të lartë.

Romane me detektivë, mistere. Të gjitha të preferuarat e mia.

"E di kur është vrarë Rodney Hollingshead,

dhe e di kush është vrasësi i vërtetë."

Më pëlqen të bëj sikur ato po ndjekin tregimin bashkë me mua.

Por e di në zemrën time se, sado të veçanta që janë, ato janë…

thjesht dele.

Jo, mjaft për sonte.

Shkoni tani.

Do t'ua lexoj fundin nesër.

Pse do të ndalej pikërisht aty?!

Ai ishte gati të thoshte se kush ishte vrasësi!

Kjo është një torturë! Ishte shërbëtorja, apo jo?

Sigurisht që e bëri shërbëtorja.

Jo, jo, jo, e bëri kopshtari.

Gjithmonë kosit barin por kurrë nuk e ha atë?

Po. E dyshimtë.

Jeni të çmendura? Atë e ka vrarë doktori.

Nuk ka mundësi. E ka vrarë teto e frikshme.

Teto e frikshme ishte tre tregime më parë, gjeni!

Si mund të kemi të njëjtët prindër?!

Oh, ja ku fillon sërish.

Mirë.

Oh, ata filluan përsëri.

E keni të gjitha gabim.

E kuptova dy kapituj më parë.

Shërbëtorja, apo jo?

Jo.

Ishte nipi, Bertie Hollingshead.

Por, Lily, nuk e vërtetoi detektivi se të gjitha provat kundër Bertie Hollingshead

ishin falsifikuar nga vrasësi i vërtetë?

Pikërisht.

Nuk e kuptoni?

Për t'i shpëtuar dënimit, ai i falsifikoi vetë provat.

Bertie Hollingshead ishte vrasësi i vërtetë.

Pse e bëre atë?

George do ta përfundojë tregimin nesër. Do ta shihni.

Unë vazhdoj të mendoj se e bëri shërbëtorja.

"Berti dinte gjithçka për ligjin që

thoshte se një person nuk mund të ndiqet penalisht dy herë për të njëjtin krim.

Dhe kështu, për t'i shpëtuar dënimit, ai i falsifikoi vetë provat.

Bertie Hollingshead ishte vrasësi i vërtetë."

Tani shumica e deleve të mia duket se e kalojnë ditën ose duke ngrënë,

ose duke menduar për të ngrënë.

Por unë kam tre qengja të rrëmujshëm me energji të pakufishme.

Krijesa të lumtura dhe të shkujdesura, që kanë lindur në pranverë.

Në fakt, pothuajse të gjithë qengjat lindin në pranverë.

Dhe pastaj, kam një qengj që ka lindur në dimër.

Oh. Përshëndetje.

- Jam Daisy. - Jam Oliver.

- Jam Pickles. - Si e ke emrin?

Unë nuk kam emër.

Dëshiron të luash me ne?

Jo! Largohu!

Nuk duhet të luani me atë qengjin e dimrit.

Ai nuk i përket kësaj kopeje.

Për arsye që kanë kuptim vetëm për një dele,

një kope shpesh refuzon një qengj të lindur në dimër.

S'ka gjë.

Vetëm sepse një qengj dimëror është më ndryshe.

Oh, ashtu pra. Mirë.

Kam një pyetje.

Pse George gjithmonë sillet mirë me atë qengj?

George nuk është një dele.

Askush nuk i ka treguar atij për qengjat e dimrit.

Oh, dhe një gjë të fundit, nëse pranon ftesën time,

duhet ta dish se unë jetoj pranë një qyteti të quajtur Denbrook.

Ka llojet e veta të veçanta të njerëzve.

Për shembull…

Mirëmëngjesi, Caleb.

Caleb, gjithashtu një bari.

Mirëmëngjesi, zonjusha.

Nuk më pëlqen ai.

Ham, kasapi.

Nuk më pëlqen aspak.

Beth, pronarja e bujtinës.

Nuk i pëlqej asaj.

Mund ta vrasë atë njeri.

Tim, polici.

Një idiot.

Dhe Pastori Hillcoate, i cili e konsideron veten bari njerëzish.

Kemi një marrëdhënie të ndërlikuar.

Dhe tani leximi i sotëm: Shëmbëlltyra e Deles së Humbur.

George, ke ardhur të bashkëngjitesh me ne?

Të gjithë jemi të mirëpritur në shtëpinë e Zotit.

Edhe kasapët?

Nuk kam ardhur të bashkëngjitem me ju.

Jam këtu për të shlyer një borxh.

George, i dashur si gjithmonë.

George, i dashur si gjithmonë.

Por mjaft me njerëzit.

Dua që të takosh kopenë time.

Ato mezi po presin të të shohin.

Dhe unë gjithashtu.

Të lutem, eja sa më shpejt.

Me dashuri, George.

Cloud?

Kam një pyetje.

Do t'i bëjnë luleradhiqet qerpikët e mi të bukur si të tuat?

Jo, nuk kanë efekt tek qerpikët.

Por bëjnë mrekullira me leshin.

Thjesht shiko Wool-Eyes.

Ai ha vetëm luleradhiqe.

Oh, këto janë luleradhiqe? Në rregull.

Ne duhet të ruajmë ca për Sebastian-in. Ai ka ikur prej ditësh.

Kujt ia ndien? Që kur George e solli këtu, kush e di se nga cili vend,

ai vazhdon të endet në qytet.

Lëreni të vuajë nga uria.

Vetëm pse nuk interesohet për ne, nuk do thotë që nuk duhet të interesohemi për të.

Sebastian-i është pjesë e kopesë sonë.

Oh, oh, shikoni! Është Caleb-i!

Qentë!

Qentë, qentë, qentë, qentë, qentë.

Caleb! Këtej!

Oh, më pëlqen se si ai mban erë.

Janë pulovrat e tij prej leshi.

Janë të lyera aq bukur.

- Mund të hyj? - Largohu!

Unë po hyj.

Është kaq e re, e bukur dhe e shndritshme.

Po mendon atë që po mendoj unë?

- Dua ta godas! - Dua vërtet ta godas!

Reggie! Ronnie!

Ne e kemi diskutuar tashmë. Nuk i godasim gjërat përveç nëse…?

Përveç nëse ka një arsye të ligjshme për t'i goditur.

Ashtu pra.

Kjo është vizita e tretë e Caleb-it këtë muaj.

Ka vetëm një gjë për të cilën mund të flasin.

Për të bashkuar kopetë.

- Për të bashkuar kopetë! - Dele të reja.

- Fusha të reja? - Qentë?

Jam duke menduar për këtë!

Të dhashë një mundësi dhe ti më gënjeve, Caleb!

Dhe mos eja më.

Duket sikur nuk do t'i bashkojmë kopetë.

U ndjeva kaq e lumtur.

Dhe tani ndihem e trishtuar dhe e mërzitur.

Dua ta harroj që kjo ndodhi!

Ke të drejtë. Është shumë zhgënjyese.

Në rregull, të gjithë?

Do numërojmë deri në tre dhe do të zgjedhim ta harrojmë vizitën e Caleb-it.

Një. Dy--

Po Mopple? Ai nuk mund të harrojë gjërat.

Pse jo?

I gjori Mopple.

Ai ka lindur me një sëmundje të tmerrshme.

Për dallim nga ne, ai nuk mund të zgjedhë të harrojë gjërat.

Oh, po.

Mopple, pasi të harrojmë, të lutem mos na kujto që kjo ndodhi.

Je e sigurt? Nuk ishte edhe aq keq.

Jo. Por as nuk ishte gjë e mirë. Pra pse ta mbajmë mend?

Gati?

Një.

Dy.

Tre.