Enola Holmes 3

Permítame empezar dicindo que é un honor coñecela.

Lin sobre as súas artimañas.

Impresionante.

É unha mágoa deixar que unha mente brillante como a súa

podreza na cadea.

Senta!

Moi pouca xente ten o poder para sacala deste sitio.

Eu formo parte dese grupo de individuos.

Podemos simular que escapou.

Hai moitos anos, extraviáronse algúns obxectos de valor.

Queremos recuperalos.

Axúdenos e será libre.

O apelido Tewkesbury

dille algo?

UN ANO DESPOIS

Lin que as boas historias empezan cunha voda.

INGLATERRA

Onde está?

Esta, desde logo, si.

Chega moi tarde.

Aí vén alguén.

Si.

Agora si.

Por desgraza, nesta voda falta un elemento crucial.

Son eu.

Non, en serio.

A noiva en cuestión abriga dúbidas

sobre o que comporta ser unha lady.

Non coman o pastel de xenxibre ou faralles mal.

VODA DE LORD TEWKESBURY E ENOLA HOLMES

Si quero.

Lady Enola Tewkesbury.

Non soa ben.

Non quero!

Estes seis anos demostrei que son digna do apelido Holmes.

Ía renunciar a iso?

Unha muller sabia díxome…

- Unha muller sabia non, miña nai. - Podes coller dous camiños, Enola.

O teu ou o que escollen outros para ti.

Pero é Tewkesbury.

Ai! Queres parar?

Non podo deixalo alí.

Non.

Cocheiro Eric?

- Aínda aquí? - Sherlock xa marchou?

Están todos na súa voda menos vostede.

- Está lista para ir? - Si, vamos!

Rápido!

Quizais deba mencionar que a miña voda é en Malta,

unha illa pequena no mar Mediterráneo,

por motivos que son complicados de entender.

- Chegará, tranquilo. - Si, xa.

Desculpe, señorita.

Non quería preocupala, pero perséguenos un home.

Non parece trigo limpo.

Bandoleiros, vagabundos, ladróns!

Malta ten máis do debido.

Agáchese! Agáchese, señorita!

- Non é sitio para unha lady! - Aínda non o son!

- Rápido! - Tome!

Señorita, que fai?

Baixe de aí!

Enola!

Son eu!

Doutor Watson!

Enola, estás ben?

Por que leva a cara tapada?

Ah, é un pano.

O po faime mal nos pulmóns.

- Crías que era…? - Un asasino?

- Non. - Si, é xusto o que pensei.

Por que me persegue?

É teu irmán.

Desapareceu.

De feito, estou bastante seguro de que secuestraron a Sherlock.

Como?

Entendo que necesitaredes unha explicación de como empezou todo.

A verdade, tiñamos a vida que queriamos.

Tewkesbury seguiu sendo o defensor do cambio e do progreso

e eu uninme ao panteón dos grandes detectives vitorianos

xunto con meu irmán.

El axudaba os que tiñan medios e eu axudaba os necesitados.

De vez en cando traballabamos xuntos.

Estaba contenta.

E aquí pérdese o rastro.

Non se acheguen. Hai que preservar a escena.

Montou a cabalo

e o home partiu por aí.

- Boa suxestión. - Tes outra?

Lanzáronlle un lazo ao home e colgárono de aí.

Non cortaron os remanentes da corda.

E aquí están as marcas dos pés que buscaban un apoio.

Sherlock, o home non desapareceu aquí.

É a escena dun crime.

- É Sherlock Holmes? - Non son tan divertidos.

Pola semana pescudaba

e as fins de semana, pois…

Tewkesbury, que fas?

É un regalo.

- Flores? - Non.

Herbas?

Pecha os ollos.

Vale.

- Espera… - Que tes?

Encontreino.

- Pequerrecho. - Podes crelo?

Encantada.

- Era magnífico. - É tímido.

Era divertido.

Cando non era divertido nin magnífico

e estabamos os dous sós, eran os mellores momentos.

Atrás. Cando eu ataque, ti retrocedes.

Non, Tewkesbury. Tewkesbury!

A miña vida parecía non ter complicación ningunha,

así que o meu querido lord decidiu complicala un pouco.

Enola Eudoria Holmes…

tómasme a min,

Earnest Augustus da casa de Tewkesbury…

Si.

É o seu nome. A min tamén me sorprendeu.

…como o teu marido?

Todos os detalles!

DE DETECTIVE A LADY

De súpeto, tiñamos a atención de todo Londres.

Exquisito.

- Adorable. - Anda!

A ver, salvo a dunha persoa:

Sherlock Holmes.

O detective máis famoso do mundo estaba obsesionado con algo.

Ola, Sherlock.

Eran todo mapas e símbolos, e non lle encontraba o sentido a nada.

Non comprendía por que non o compartía comigo.

MANSIÓN BASILWETHER

Flores.

- Valoramos crisantemos. - Crisantemos?

- Témolo claro. - Si, as miñas favoritas.

Que máis?

Preparei unha pequena lista das persoas máis achegadas.

Si, eu tamén teño unha.

Dásme un boli?

Hai unha persoa que non pode vir.

Toma.

Túa nai non vén?

Será ben recibida.

Desde a aprobación en 1883 da Lei de Substancias Explosivas,

miña nai converteuse nunha…

fuxitiva moi buscada.

Acudir a unha cerimonia tan anunciada

comprometería a súa seguridade…

enormemente.

Se cadra hai algún tío…

- Madre. - …que te leve ao altar.

A ver, falei con Sherlock…

Tachán.

…e accedeu a facelo el.

- Si? - Si.

Parabéns.

Farao a contragusto,

faltaralle elegancia e esa chispa de vida na mirada,

pero é o que teño, así que será fantástico.

Non acudirá todo o mundo da parte de Earnest.

É moi querido, pero…

Dada a historia familiar, supoño que a voda será en Malta.

…Malta.

- Malta? - De onde sae esa idea?

Estiven tomando té coas mulleres

e, naturalmente, a voda foi o tema de conversa.

Para algúns…

Cando tratamos o lugar de celebración,

unha delas preguntou onde casaramos Peter e mais eu,

e pareceume sinxelamente marabilloso.

Malta.

Perfecto para honrar a teu pai.

- Síntoo. - Faríalle moita ilusión.

Alí serviu no exército, coñecémonos

e casamos.

E Earnest adoraba os veráns que pasou alí de neno.

Abofé.

Naturalmente, se queres casar noutro sitio, é dereito da noiva.

Casar en Malta?

Tiña moitas preguntas.

Que se pon para unha voda maltesa?

Coñezo alguén en Malta?

Ten libre o sábado? Está libre o sábado?

Ten que simular ser a miña tataravoa.

Por que o soubo Sherlock antes ca min?

Por que estaba tan preocupado?

Atende, Enola.

Isto é o que me aprendeu madre.

Malia ser un punto no mar Mediterráneo,

Malta foi invadida polos fenicios,

polos romanos e mesmo por Napoleón pola súa importancia estratéxica.

Desde 1814,

a illa estivo baixo control militar do Imperio británico.

Boas.

Perdón, señora.

Sen darme conta, a voda achegábase.

Así é como acabamos

nunha sala repleta de xente importante.

A súa familia, encantada de que o vizconde se decidise por casar,